Aslı Hayvanı

Kipat Listesi

2012-01-14T18:59:00.002+02:00

Efenim üzerime iylik saaalık dünyanın en kültürlü hayvanıyım. Geçen sene ne kadan da güzel okumuşum, inanmayan tahtaya üç kere vurup "Allah nazarlardan saklasın" didikten sona bordan baksın.

Tehlikeli Oyunlar - Oğuz Atay
Aylak Adam - Yusuf Atılgan
Manzaradan Parçalar - Orhan Pamuk
Parma Manastırı - Stendhal (Senenin en zor geçen zaman dilimi bu :) Mart-Nisan arası)
Dağın Sesi - Yasunari Kavabata (Burada Sayın Neo'nun etki alanına girmişim)
Kişisel bir Sorun - Kenzaburo OE
Sahilde Kafka - Haruki Murakami
Bizim Büyük Çaresizliğimiz - Barış Bıçakçı
Veciz Sözler - Barış Bıçakçı
Gizli Ajans - Alper Canıgüz
Taht Oyunları - George R. R. Martin (Yaz geldi demek oluyör)
AZ - Hakan Günday
Zemberekkuşu'nun Güncesi - Haruki Murakami
Beni Asla Bırakma - Kazuo Ishiguro (Dostumun doğumgünü hediyesi, demek Eylül ayındayız)
Yeşil Peri Gecesi - Ayfer Tunç (Hiç sevmedim Ayfer Hanım'ın tarzını, hiiiç)
Sırça Fanus - Sylvia Plath
Kalan - Leyla Erbil (Tartışmasız ülkemiz edebiyatının gururu)
Sinek Isırıklarının Müellifi - Barış Bıçakçı
Mavi Tilki - Sjon (Bu da başka bir dostun hediyesi)
Gurmenin Son Yemeği - Muriel Barbery (Ağzımızın suyu aktı be!)
Mavi Köpeğin Gözleri - Gabriel Garcia Marquez (Üstatın gençliğinde yazdığı öyküleri. Dahi, gençken de dahi tabii)
Çoluk Çocuk - Patti Smith (Edebi değerini bilmem ama ben saflığını çok sevdim)

Şu anda ise kendisini Mahmutpaşa mankenine benzettiğim için bana çok kızan ve hıncını alamayıp sınavlarda çok kazık soran hocam Paul Auster'in süper narsisistik ve kendisiyle dopdolu yaşam hikayesini anlatan Kış Günlüğü. İğrenç tabii yine, tipik.

Ayrıca boş zamanlarımda arkadaşlarımla sohbet etmeyi, film izlemeyi ve kitap okumayı seviyorum. Dünya barışı için sosyal sorumluluk procelerinde yer almak da hobilerim arasında. Boyum 1,52. Kilom 118.

Sevgileaaar.
Not: Lümpenleşirken bile dahi anlamındaki -de'yi bitişik yazamıyorum farkındaysanız :P

El Etek

2012-01-07T23:02:00.000+02:00

Kendimi sosyal sistemlerden çekmişim gibi görükmekle beraber aslında çok şişko, dünya şahanesi ve pek hip bir kişi olmaya devam ediyorum.

"Bugünkü bokumun rengini, kıvamını, şeklini kelimelere dökmeden minicik bir fotoyla anlatmak candır" diyenlerdenseniz siz de katılın. RT please!!! (ay pardon, bura ora diildi)

http://365project.org/aslihayvani/365

Çıktııııııı!

2011-11-09T01:07:00.001+02:00

* çığlıklar atarak kendini ordan oraya savurur *

Mum Kokulu Kadınlar

2011-11-05T23:22:00.002+02:00

Pek maneviyatı güçlü bir kişi değilim, hatta hiç değilim. Ne de olsa ben bir hayvanım. Ölünce diğer hayvanlar gibi solucan besini olacağız toprağa karışıp, buna inanıyorum. Bana göre mümin kardeşlerimizin düşündüğü gibi ölümden sonrası yok, hayatımızın anlamı da bir karıncanınkiyle aynı. Bu baabta yaşam, dine sığınan insanlara oranla bana çok daha ağır geliyor kuşkusuz. Çaresiz kaldığın durumlarda dua etmek yok, kızdığın zaman allaha havale etmek yok, kurban bayramında "kan akıtırsam sevap kazanacağım ve cennete gideceğim" yok. Zor yani işim. Nüfusun o ağzımıza pelesenk olmuş %99'u gibi dini inançlarım yok, allah konusunda da henüz bir karara varabilmiş değilim ve bunun için üzgünüm ama bu sefil ve amaçsız yaşamımın diğer insanları rahatsız etmemesi için de azami çaba gösteriyorum. Benim inançsızlığım etrafı kokutmuyor mesela. Anca pırtladıysam, pastırma yediysem filan.

Bu E-5 karayolunun Carrefour tarafında bir hayvan pazarı kuruluyor senelerdir. Şu son iki senedir çok vahim bir durumda. Belki hep iğrençti de daha öncesinde dikkatimi çekmemişti açıkçası ama iki senedir kurban bayramından on gün öncesinde korkunç ötesi bir koku başlıyor. Mesafe uzak olmasına rağmen koku o kadar güçlü ki, Kozyatağı'ndaki evime kadar ulaşıyor. Rüzgarla bazen dayanılmaz hale geliyor. Yolunuzu şaşırıp hayvan pazarının yanından filan geçerseniz basbayağı öğürüyorsunuz. Koku sadece hayvan kokusu değil, hatta hiç değil sanki. Tamamen dışkı ve kokuşmuş et gibi. Siz kan akıtıp, ahiretteki yerinizi sağlamlaştıracaksınız diye ben bu pislikle, bu rezillikle yaşamak zorunda mıyım? Camımı açtığımda evime dolan bok kokusuna mecbur muyum peki?

Geçsin, hemen bitsin şu bayram mıdır ne haltsa.

Sıkıntı...

2011-10-06T21:44:00.000+03:00

Oooo Piti Pitiiii

2011-09-27T15:53:00.001+03:00

Bu yazın başından beri o kadar çok Japon yazar romanı okudum ki, rüyalarım bile Japonca bu ara. Murakami'nin insanı atmosfer manyağı yapan şehene kitabı Zemberekkuşu'nun Güncesi gecikmeli de olsa tam otuzuncu gününün sonunda bitiyor.

Kütüphanemde okunmamış 200 civarı kitap beni beklemekte. Hangisini şeytsem acaba? Murakami'ye devam mı? Never let me go mu? Biraz Türk'e mi kaysam? Yoksa hayalini kurduğum Yunan mitolojisi kitabını mı araştırsam? Bir klasik mi ellesem? Nobel'li yazarlardan birine mi bulaşsam? Elif Şafak gerçekten intihal etmiş mi, ona mı baksam? Ne yapsam, ne yapsam? Çok kararsızım!

Kuzucuklarım

2011-09-24T23:34:00.002+03:00

Valla yazının başlığı "Kısa Kısa" olacaktı ama elimden "Kuzucuklarım" döküldü. Öylesine özledim sizleri, canım okurlarım benim ya! Aylardır yazmıyorum valla, bu yüzden iğrenç bi insan olup çıktım. Bir deli doktoruna devam ediyor olsaydım mutlaka yazmamı salık verirdi bana. Ama ne yapalım ki enik uğruna yazı sokakta, bir şehirden diğerine, hatta arada bir ülkeden diğerine sekerek geçirdim. Değil yazı yazmak, tatağımı sümkürecek vaktim olmadı, masanın altına sürmek zorunda kaldım.

Ha bu alemi bu kadar boşlamamda Twitter'ın da rolü yok değil. Neredeyse 1995 yılı seviyesinde bir bağlantı hızına sahip olan mobil internet servis sağlayıcım yüzünden, deniz kenarında 140 karakter uzunluğunda mini mini text'ler daha bir kolay, daha bir kullanışlı geldi açıkçası ama merak etmeyin, geçti artık. Havalar da soğudu. Söz verdiğim gibi buradayım. Deliler kibin, çılgın atarak yazışıcaz kısmetse.

Ben yokken blogger'ın suratı da değişmiş, biraz wordpress'e benzemiş sanki. Müşteriler rakibe kaçmaya başladı diye mi böyle yaptılar bilemiyorum. Gerçi ben teknoloji insanıyım, hiç farketmez. Hepsine hemencecik adapte olurum. Hatta hepsini cebimden çıkarıp, kızdırırlarsa kendi blog programımı kendim yazarım.

Yaz tatilim üç ana bölümden oluşuyor:

1-) Kerpe
2-) Yunan Adaları
3-) Bodrum

Kerpe'yi az çok biliyorsunuz. Çişli. Yunan adalarında da hiç bir numara yok, fiyatların buraya oranla iki katı olması dışında. Misal bir küçük su burada 50 kuruş mu, orada da 50 cent gibi. Gerçi 3500 ada varmış, biz bir iki tanesini gezdik. Genelleme yapmak ne kadar doğrudur bilmem ama gördüklerimiz pek iğrençti. Senelerdir anırır dururdum Yunan adaları diye, büyük düş kırıklığına uğradım valla. Her taraf zeytin ağacı, zeytin bitmeyen yerler ise kaya. Sokaklarda insan, plajlarda duş, tuvaletlerde taharet musluğu yok :) Denizleri çişli değil ama tabii, bu bahsettiğim tenhalık yüzünden. Turda Elif'imin koncasının ikiz kardeşi gibi bişii rehberimizdi ve derya gibi bir adamdı, sağolsun. Bize bütün yol boyunca masal gibi Yunan mitolojisi anlattı. Adalar gezisinin yegane güzel kısmı o oldu. Şimdi şöyle güzel bir kitap artıyorum, bu konuyu öğürtmeden bana okutturacak. Tatilimizin son kısmı Bodrum ise her zamanki gibi dinlenebildiğimiz tek yer olmasıyla gönülleri fethetti. Kim ne derse desin, ölürüm Bodrum'un havasına suyuna. En kötüsü bayramın ilk gününde orada olmamızdı yalnız. Bütün İstanbul-Ankara-İzmir kıroları, aileleriyle beraber mekana aktığından, bayramın ikinci günü totomuzu tutarak kaçmak zorunda kaldık güzelim Bodrum'dan. Diğer günler nefisti ama Meteoroloji ve Aspat. Tenha, geniş, ferah. Çok seviyorum çok.

Tatilden geldikten birkaç gün sonra okul başladı zaten. Aradaki günlerde hazırlık yaptık. Pazartesi, okulların açıldığı gün öğrendik ki okul satılmış, ne olduğu belirsiz birilerine. Hep şanssızlığın kendimizde olduğunu sanıp üzülüyorduk bu konularda ama anladık ki, olayın şanssızlıkla filan alakası yok; ülkenin durumu bu. Cemaatçi olmayan bütün okulların kollarının kırılıp, uygun kişilere satılması burada güneşin doğudan doğup, batıdan batması kadar doğal ve beklenilesi bir şey. Her an ve herkesin başına gelebilir. Velhasıl tatilde 0.5 mg pozitif enerji topladıysam eğer, geçtiğimiz Pazartesi sabahı bunu 10 bin ton negatif enerjiyle değiş tokuş ettim. O denli sıkılmış ve kendimi kasmışım ki koşmuşum gibi bacaklarım et kesiği olmuş. O derece streslenmişim ki, bağırsaklarıma vurmuş ve aynı Zıçan Adam gibi bodoflamışım arkadaşımın ofisinin tuvaletine.

Şu an normalim ama hemen düzeldim. Hem yukarıda bahsettiğim Türkiye gerçeğini anladım, hem kimyasal etkisi altındayım, hem de çocuk hayatından memnun, öğretmeni filan değişmedi. Yani henüz onu ve beni somut olarak etkileyen bir durum yok. Olana kadar da kendimi kasmamaya karar vermiş bulunmaktayım.

İşte ben karın ağrısından kıvranırken kızımın arkadaşlarıyla olan mutluluğu sağda:

Eniğim demişken kadının süslenme çakraları açıldı bu tatilde çok fena halde. Dünyanın en kokoş insanı kendisi şu anda. Şekil 1a'ya bakınız:

Şekil 1a

Sadece kendisi süslenmiyor benim de devamlı bakımlı, süslü olmamı talep ediyor. Sayesinde 40 yaşımda Beyonce gibiyim.

Yazın başından beri İstanbul'dan ve teknolojiden bir nebze uzak olmamdan kelli çok güzel okudum bu tatilde. Gerçi bütün mevsim boyunca okuduğum iki kitaptan biri 850, diğeri 750 sayfaydı ve görünüşte sadece iki kitap okumuş idim ama ikisi de birbirinden pek güzeldi. Bu havası iğrenç kokulu şehre geldiğimden beri performansım yine fena halde düşmüş halde. Bilgisayar okumaya acayip balta vuruyor, net. Tiz zamanda kurtulmak lazım bütün teknolocik oyuncaklardan.

Ha bi de tatilde Leylaaam'la tanıştım. Bir ara İstanbul'a geldi, 50 saniye kadar bir görüşmemiz oldu kendisiyle :) Ancak o kadar kısa zamanda bile yazılarından algıladığımızdan daha da şahane bir kişi olduğunu anlayabildim çok zeki olduğum için. O da beni sevmiştir sanırım çok harika bir yaratık olduğum için :P

Şimdilik bu kadar. Daha çok yalayacağız birbirimizi bu kış kuzucuklarım benim, valla özledim be. Öbdüm.

Bunalımdayım!

2011-09-17T19:02:00.001+03:00

40 yaşındayım ayrıca yağmur, serinlik, fırtına yüzü görmeyeli aylar oluyor. Çok ciddi bunalımdayım. Havalar soğuyana kadar küsüm, blog mlog da yazmayacam.

Brrrrr

2011-08-30T19:48:00.002+03:00

Körpe Kerpe

2011-07-20T16:53:00.011+03:00

Yazı iple çeken saftorik arkadaşlarım benim korkumdan bu sıcaklara laf edemiyorlar. Çünkü "Off bu ne sıcak" dedikleri anda hırlayarak ve "Kendi terinizde boğulun e mi?" diye haykırarak üzerlerine saldıracağımdan eminler. Ben de nispet ederek klimamı açıp buz gibi evimde kraliçeler kibin rahat rahat seriliyorum hepiniz kendi sefil evlerinizde, ofislerinizde leş gibi pişerken. Eminim hepiniz klima alamayacak kadar fakirsinizdir de, umarım öyledir yani. Yoksa nispet yapmamın bir anlamı kalmayacak zira :) Herneyse pişiyorsanız, yandım allah diyorsanız içimde de size karşı en ufak bir merhamet kırıntısı yok. Malum hayvanlığımdan ötürü :P

Birkaç kırılan dolgu muhabbeti yüzünden burdayım. Cuma akşamı rezil İstanbul'unuzda benden iz bile bulamazsınız. Dişlerimi sıktığım için çatur çutur kırılıyor bu dişler, dolgular. Ne bok yiyeceğim bilmiyorum. On günde bir diş hekimindeyim anasını satayım. Hayır gergin filan değilim ki. Kimyasal etkisi altındayım, daha ne kadar sakinleşebilirim onu da bilmiyorum. Herneyse Cuma akşamı Nazif Bey'ciğimin deyişiyle İzmit-Hendek-Adapazarı ölüm üçgeni popülasyonuyla beraber Kerpe'ye akmak suretiyle geri döneceğiz.

Kerpe komik bir yer. Bir kere evim pek rahat, ferah fezah bir ev. Zeynep'in okuldan en sevdiği arkadaşının evi de camdan cama mesafesinde. Çocuklar da, aileler de pek bi sevişiyoruz, şükür. Bu açılardan iyi ancak haftasonları mekanda yaşamak, yüzmek, br yerden bir yere gitmek filan pek mümkün değil. Hatta o günlerden birinde doğumum gelse hastaneye yetişemem, yolda doğururum veyahut apandisitim patlasa, yolda geberir giderim resmen. Minicik bir yer Kerpe, popomdan az büyük ve milyon tane insan sığmaya çalışıyor içine. Ne denizden, ne kumdan, ne çarşıdan, ne marketten hayır kalıyor tabii ki. Kumsalın müdavimlerinin yaptığı, denize girenlerin içtiği ortalama bira miktarı filan da dikkate alınan kaba bir hesaba göre, Pazar günleri, akşama doğru denizde iki ton kadar çiş olmaktaymış :) Yengeçler filan yerlerinden çıkıp, suyun üstüne doğru gitmeye başlıyorlarmış hava bittiği için. Ben görmedim, söyleyenlerin yalancısıyım. Ama tabii anlatılan bu korkunç hikayelerden tik bastığı için o denizde haftasonları yüzemiyoruz ve trafiğe rağmen etraf kentleri geziyoruz maceraperest zarif eşimle. Maceraya da bak! Doğu Karadeniz kıyılarında, safari anasını satayım.

Yoğun maganda nüfusunun sırrını da çözebilmiş değilim şimdiye kadar. Akın akın adam, her taraf kıvıl kıvıl adam. Bu ne abicim? Dünyanın olduğu gibi Kerpe'nin de %50'si kadın değil mi? Nerde bu kadınlar? Zeynep bile nüfustaki bu dengesizliği farketmiş, "Neden Kerpe'de çok erkek var?" diye soruyor. Tamam anladım, abazalar. Mekana da kız bulmaya geliyorlar sanırım ama kız yok ki güzel kardeşlerim. Korkudan hepsi sinmiş olsa gerek, evlerinde filan herhalde diyorum. Her zamanki tipik Türk gençliği gibi adamlar kız bulmak için bir yere gidip, elleri bomboş, yine kendileri gibi son derece erkek olan diğer gençlerle deve güreşi ve hatta cheerleader piramiti yapmak suretiyle eğlenmeye çalışıyorlar. Akılları her an etrafta bulunmayan kızlarda tabii, orası kesin.

Anlaşılacağı üzere genel olarak Kerpe 1980'lerden kalma gibi görünen, ortadirek bir tatil yöresi. Çocukluğumun Erdek'i tam anlamıyla. Mesela kumsala sıfır olan aile çay bahçesinde yaşlılar çekirdek çitliyor geceleri ama çınar ağacına takılmış yeşil floresan eksik maalesef. Dondurmacısı (devamlı kuyruk var dondurmacıda, dünyanın en zengin insanı sanırım kendisi), balık restoranları (bunların içinde bir Ünal Restaurant var ki, inanılmaz güzel tava balık yapıyor. mezgit, tekir, istavrit. orgazm çığlıkları atarken yanlışlıkla ısırdığınız parmağınızın acısı işi boka sokuyor) ve hatta midye dolmacısı filan. Çok tatlı şilebezi gömlekler, elbiseler satan bir de dükkan var. Kerpe'nin internet'ten arama yaptığınızda karşınıza ilk çıkan meşhur kayalıklarının orda gerek yemek için, gerek kafe, gerekse bar olarak kullanabileceğiniz birkaç tane şık tesis var. Kayalıklar da gerçekten fantastik. Oraya gidilip güneş batışı seyrediliyor ve balık tutuluyor.

Kerpe'nin en sevdiğim yanı havası. Malum sıcağa karşı problemli bir kişiyim. Sıcakta bile fazla bunalınmıyor burda, akşamları ise resmen soğuk. İğrenç İstanbul'la en büyük farkı bu. Biz orda her gün yorganla uyuyoruz hala. Buna rağmen deniz suyu sıcaklığı neredeyse güney gibi. 25-26 derecelerde olsa gerek diyorum. İdeal yani sonuç itibarıyle.

Deniz sığ, küçük çocuk için ideal filan desek de kalabalık yüzünden şöyle bir serilip de yatamıyorsun tabii ki. Çocuk denizdeyse ebeveyni de denizde mecburen, biri alıp götürmesin diye. Kumsalda devamlı kayıp çocuk anonsları yapılıyor. Bu baabta yakında evrim geçirip solungaçlarıma ve yüzgeçlerime kavuşacağımı umut etmekteyim.

Birden bire sıkıldım yazmaktan. Twitter'dan eylemlerime devam ediyorum tatil yöresindeyken de. Ama deniz güneşten filan fırsat bulabilirsem tabı. Danke şön.

Whoohoo!

2011-07-19T16:39:00.001+03:00

Herkez

2011-06-27T17:07:00.002+03:00

Eh, merkez ile kafiyeli olması baabında da yapılmış olabilir tabii.

Eğlence merkezi dedikleri şey de şu çocukların yaylanarak zıpladıkları hikayeden ibaret :)

Soğuk Değil Serin

2011-06-21T22:21:00.007+03:00

Malumunuz geçen yaz İstanbul'un sıcağından dellendiğimizden kelli bu sene okullar kapanır kapanmaz kendimizi serin bir Karadeniz köyüne atmıştık.

Geleli daha dört gün oldu ancak mekan hakkında fikirlerimiz/şikayetlerimiz oluşmaya başladı bile:

1-) Soğuk lan bildiğimiz soğuk. Günlerdir "Oh be, ne güzel serin hava. İstanbul'da bunalıyordur şimdi zavallı insanlar" modundayız ama esasen zavallı biziz. Haziran'ın son günlerinde bir kutup yöresindeyiz.

Eskimolardan farkımız, ısrarla bu soğukta denize girmeye çalışmamız. Halbusu foklar, penguenler edimizi ısıracak denizde çimmeye çalışırken, haberimiz yok.

2-) İstanbul'da gürültü yüzünden çıldırmışız hepimiz, çok ciddiyim. Sessiz bir ortamda uzun bir süre bulunduğunuzda o şehir içindeki daimi uğultuyu daha iyi idrak ediyorsunuz. Uğultu olmadan insan sesleri, araba sesi ve hatta yan dairenizde yapılan matkap bile sizi rahatsız etmiyor. Çok ilginç.

3-) Burda Zennap'ın en sevdiği sınıf arkadaşıyla beraberiz. Tamam birbirlerini çok seviyorlar, oynuyorlar ne güzel vesaire ama yedi yaşında iki tane kız hakikaten çok çekilmez bir şeymiş. Dört günde ikisini de gırtlaklayacak duruma geldim, üç ayda ne olacak bilmiyorum.

"Cinnet geçiren A.H. önce komşu kızı sonra kendi kızını sirkeli suya bastırdı, ardından da kendi omuz yanıklarına acı biber sosu sürmek suretiyle güneşe çıktı."

4-) Hava ve deniz eksi sekiz derece olmasına rağmen seneler sonra, en son on beş yaşında negrita ile yanmaya çalışan süper cahil ve salak halimde geldiğim haşlanma noktasındayım şu anda. Nasıl ve ne zaman oldu bilmiyorum. Senelerdir Temmuz ortasında bile güneyde bulunmuş bir insanım. Elli faktörlü kremle korunmaktayım. Kollarımın ve omuzlarımın acısından kemiklerim sızlıyor. Zeynep hayatında ilk kez haşlandı, yanan deri acısını tatmakta şu an. Talihimize ağır küfretmekteyim.

Bilmeyenler için Negrita: Bu bizim gençliğimizde satılan bir güneş kremiydi. Hızlı yoldan kararttığı iddia edilirdi. Evet, karartırdı da hayatımızı da beraberinde. O kremle güneşe çıktığımda başıma gelmeyen kalmamıştır. Birinci derece yanığa kadar gitti olay, hastanelik olmuşluğum vardır.

Aşağıdaki resimdeki Negrita'lar yeni gibi. Logosu filan aynı da, benim kullandığım tüpteydi ve içinden beyaz, şeffafımsı bir krem çıkardı.

Gidenzi

2011-06-17T00:24:00.005+03:00

Canlarım, malum şartlar gereği artık kapalı devre yayın yapıyoruz. Ayrıca itiraf edeyim, şu blogger yasağından beri bütün blog yazma, blog okuma zevkim/hevesim geberdi gitti.

Okullar yarın tatil oluyor ama ben şımarık bir özel okul velisi olaraktan kızımın karnesini bugünden aldım. Kızım süper bir karne getirdi bana. Sağolsun. Ne çabuk geçiyor zaman di mi? Okula başlayacak, nasıl olacak diye kendimi kanser edip, tırnaklarımı yediğim günler sanki bir ay öncesine ait filan.

Geçen sene Eyyam-ı Bahur esnasında ettiğim bir tövbe nedeniynen bu yaz İstanbul'da izimize rastlamak mümkün olmayacak. Kızım ve ben, bu haftasonu, üç aylığına Kerpe'ye yerleşiyoruz. Zarif eşim de gerek haftasonları, gerek yıllık izinlerde olsun kıyımıza gelip sırtaracak kısmetse.

Yeni yerimde de intirnet erişimim filan olacak. Bu baabta sanal arkadaşlarımla muhabbetimize aynen devam edebileceğiz sanırım. Deniz içinde çimmediğim zamanlarda tabii. Ehihi...

Çav bella.

Bir Delinin Rüya Güncesi No:1

2011-05-13T20:36:00.003+03:00

Esasen bu seri benim zarif eşimden daha da zarif kız kardeşine ait. Facebook'ta paylaşıyordu bir ara bunları şanslı bizlerlen ama sonra vazgeçti nedense. Örnek verelim bir tane:

bir delinin rüya güncesi entry no:3... cuma, 19 şubat 2010. kollarımı vücuduma yapıştırmış, başım önüme eğik vaziyette küçük küçük adımlarla koşuyor; bir yandan da "hırt, hırt, hırt, hırt" diye bağırıyordum. ne miymiş bu? tabii ki "rendelenmiş havuç taklidi" yapıyormuşum rüyamda.

Şimdi görüldüğü gibi kendisi gerçekten deli ama kan bağımız olmamasına rağmen aynı benim gibi kendisine deli denmesinden gurur duyuyor. Bu baabta süpersonik rüyasını izinsiz olarak okurlarımla paylaştığım için bana kızmayacağını düşünüyorum.

Hatta şimdi aklıma geldi de; bunun abisi de deli. O da zaman zaman uykusunda konuşuyor. Tecrübe ettiniz mi bilmem ama çok korkutucu bir şey yanınızda birinin uykuda konuşması. Bir gece ben kitap okur, kendisi ise sözde uyurken aniden doğrulur ve otuz iki dişi meydanda sırıtarak:

ZE - Dişlerim güzel mi dişlerim?

AH (tırsak ve minik bir sesle) - Canım, rüya mı görüyorsun? Uyan hadi.

ZE - Heykelimi dikecekler Altıyol'a.

der. Ben ise;

* korkudan altına doldurur*

Gelelim benim rüyaya. Bu antidepresan türü ilaçları kullanırken benim rüya hayatım acayip renkleniyor. Normalde üzerinize afiyed, kütük gibi uyur, rüyalar görsem de bunları çok seyrek hatırlarım. Ancak bu kimyasallar beynimi nasıl pandikliyorsa, How i met your mother oyuncularıyla Ağva'ya tatile gitmemizden tutun da, birkaç ay önce evin içinde kaybolan kaplumbağamız Lavanta'yı meğerse salatanın içine çeşni niyetine katmış olmama kadar geniş bir sosyopatlık yelpazesine yayılan rüyalar görüyorum.

Geçen gece rüyamda ya da kabusumda demeliyim belki de, üniversite gibi bir yerdeyiz. Büyük bir bina ve rüyada akademi diye geçiyor. Artık ne okuyorsak akademide bilemiyorum ama Paul Auster'in son kitabından Hababam Sınıfı öğretmeni ağzıyla; "yazılı imtihan" olacağız. Her akademik ve ineklik gerektiren ortamda olduğu gibi, kambersiz düğün olmaz misali, canım Şulem de orada :D Fakat benimle değil de Kadıköy Anadolu'yu bizim dönemde birincilikle bitirmiş başka bir sınıf arkadaşımız olan Canan ile ayrı bir masada çalışıyor. Ben ise tek başıma işin altından kalkamıyorum. Kitap acayip kazık, eşşek gibi sembollerle, bilmemnelerle dolu. Bana bütün gece gibi gelen ama esas saatle sanırım beş dakikalık bir süre içinde başından sonuna kadar bu kitabı okumaya ve anlamaya çalışıyorum. Bir yandan da beni sattığı için Şulem'e küfrediyorum mütemadiyen :)

Sonunda sınava giriyoruz ama işe bakınız ki gözetmenimiz de kitabın yazarı. Ama onu şu aşağıdaki kişi canlandırıyor (Entourage dizisindeki deli yönetmen Billy Walsh oluyor kendisi [ulan sıçayım, bu ne? :D]):

Bunu, Paul Auster'i şu kitaplarının arkasında hep olan ve Mahmutpaşa mankenine benzeyen resminden başka bir yerde görmemiş olmama bağlıyorum :)

Neysem bir yandan sınavda zorlanıyoruz bir yandan da amcadan hababa fırça yiyoruz son dönem kitaplarını acımasızca eleştirdiğimiz için. "Alın size kitap! Boru muymuş, nasılmış? Benim en kötü kitabımı bile sıkıyosa siz yazın" diye. Adam kendime güvenimi filan öldürdü rüyada, utancımdan yerin dibine girdim Japon gibi. Kan ter içinde uyanmışım.

Kendime Önemli Not: Gece 11'den sonra yemek yeme!

Kısa Kısa...

2011-04-27T23:17:00.031+03:00

* Yine hastayım diyecem, adaş tepeleyecek beni. Ama hastayım işte lan, n'apim? 23 Nisan törenlerinde eksi sekiz derecede üç saat okul bahçesinde durduktan sonra bir de Sitte-i Sevr'in tüm gücüyle sitip attığı işbu gün içinde, saatte otuz km/s hızla esen bir poyraz fırtınası eşliğinde Koşuyolu Öğretmenevi'ndeki uçurtma şenliğine gittik. Fırtınada uçurtma uçurmayı başaramayacak derecede kabızdık belki ama kendimiz ailecek havalandık kısmetse. Sanırım ondan fok balıkları kadan zağrif, kutup ayıları kadan narin vücudum bir miktar üşütmüş oldu yine.

* Kesinlikle güdülemeyen bir eniğim var. Zaman zaman insan gütmeye dayalı olan eğitim sistemimizde bu özelliği ona zorluk çıkarmasına rağmen karakterinden ve isteklerinden ödün vermemesi hoşuma gidiyor aslında. 23 Nisan bitti, şimdi Mayıs'ta okuma bayramı var. Sonra da Haziran'da okul şenliği var. Bunlar benim için ne büyük kabuslar, yarabbim! Neyse önümüzdeki ilk etkinlik olan okuma bayramında sahnede meslekleri yapacaklar. İşte kimi doktor olacak, kimi kasap, kimi mimar. Öğretmenleri elindeki bir listeden meslekleri seçtirmiş hepsine. Benim enik seçmeyi reddetmiş ve kendi istediği mesleği listeye eklettirmiş. Dalgıç olacak; şimdi sırtına takacağımız tüp pozu vermiş pet şişeyi yapmamızı bekliyor sabırsızlıkla. Bir yandan da "ben böcekbilimci olmak istiyorum ama öğretmen kabul etmedi" diye sızlanıyor.

Not:

Zeynep'in edinmek istediği meslek listesi:

1-) Böcekbilimci

2-) Dalgıç

3-) Plaka tamircisi

4-) Otomobil boyayıcısı (sadece maviye boyayacakmış)

5-) Motosikletçi

* Blog yazarken bir yandan da Twitter'a bakıyordum; şöyle bir başlık aktı timeline'dan.

ntv

NTV Erdoğan: Deprem sıkıntısı da bitecek http://bit.ly/ivbfra

Adam iyice çileden çıktı da seçim vaadi olarak bunu dedi zannettim ama değilmiş. Yine de okuyunuz buyrun:

http://www.ntvmsnbc.com/id/25207366/

Herhalde mimarlar, mühendisler, şehir bölgeciler filan bayağı bir eğleniyordur bu sıralar.

* Bu aralar bildiğiniz veya bilmediğiniz gibi Japon yazarlara takılıyorum devamlı, bu yüzden de büyük utanç içindeyim. Şu anda elimde Murakami'nin Sahilde Kafka'sı var.

Pek güzel ancak Haruki, bidi kanlandığından olsa gerek, Yasunari ve Kenzaburo amcalar gibi gün içinde sıkışınca gizli gizli yellenmekten hicap etmiyor. Yüzsüz gördüm seni Murakami, içine Amerika'lı kaçmış senin!

* Telekomunikasyon İletişim Başkanlığı tarafından açıklanan sansürlü kelimeler listesinde hayvan ve şişman var :) Bitmişim ben.

Listenin tamamı da şorda: http://www.ntvmsnbc.com/id/25207341/

* Bu sene kendimi edebiyata adadığım için dizi mizi yok pek hayatımda. Yenilerden The Killing ilgi çekici. HBO a.s. A Song of Fire and Ice isimli fantasy kitap serisini dizi etmiş. Adı Game of Thrones.

Pek büyük bir heves ve merakla ona başladım, tüm on beş yaşındaki fantasy hayranı akranlarım kibin. Ancak şimdilik çok sıkıldım kendisinden. Yine de bu konuda ısrar edeceğim mutlaka. Bir de bu aralar sinemacıların çoğunun yaptığı gibi Jeremy Irons amca da The Borgias adında bir dizi çıkarmış. Kendisini papa rolünde türlü ahlaksızlık yaparken izliyoruz zevklen. O kadan.

Ne hallere düştük hagaden ya. Eskiden download ederken modemimiz devir kesiciye girerdi. Seyretme hızımız, indirme hızımıza yetişemezdi. Disklerimiz dolar dolar taşardı. Şimdi toplamda üç dizi, eniğimizin çocuk bayramı töreni videosu, yanında da deniz fillerinin çiftleşme merasimlerini filan seyrediyoruz en fazla. Yaşlılık gerçekten acı bir şey!

Yaşlılık ve şişkoluk dedim de; bugün aldığım orgazmik habere göre Javier Bardem'in The Dark Tower üçlemesinde Roland Deschain rolünü oynaması kesinleşmiş. Kendimi yakmak istiyorum zevkten.

Kutlu Olsun...

2011-04-23T23:35:00.007+03:00

Kızıma homongolos diyenler utansın beaaaa :)

ve sınıf öğretmeni, ingilizce öğretmeni, dünya çocuklarından bir kısmıyla.

23 Nisan

2011-04-21T18:51:00.007+03:00

Şimdiye kadar "23 Nisan tatili bir Cuma gününe denk gelse de uzun haftasonu yapsak yurdumuzun güzide bir termalinde, jakuziden şelaleye seksek negzel"den öteye gitmiyordu bugün hakkındaki hissiyatımız ne yalan söyleyeyim.

Meğerse ilkokul çocuğu anasının büyük bir derdi varmış bu konuyla ilgili. Günlerdir kendi karakterime %800 zıt bir aktivite için, günde 28 saat at gibi koşmaktayım ordan oraya. Değil blog yazmak, osuracak vaktim yok gün içinde. Bu arada ülkede daha önce bilmediğimiz bir 23 Nisan kostüm pazarı varmış. Zavallı anneler bugüne yakın zamanlarda yollara dökülüp, totolarından kan aldırarak bu dükkanları çılgınlar gibi arar, bulduklarında da iğrenç bir şekilde kazıklanırlarmış meğer. İnsafsız dükkan sahipleri işbu gösterilerde giyilen kostümleri, kostüm dediysem de mesela bir lastik geçirilmiş kumaş parçasını, etek niyetine satarak üstlerine de 100-120 lira etiket koymaktaymışlar. Yaşadık, öğrendik biz de.

Allahtan bizim sınıf velileri genelde düzgün insanlar da, bu işleri zorlaştırmak yerine kolaylaştıran hatta çalıştığı halde benim için sokak sokak siyah badi arayan arkadaşlarım bile var.

Şu haftasonu bir geçsin de, bu domestik moddan çıkıp yine hayvana dönüşmeyi umuyorum allahın inayetiyle...

Etkinlik: Ailenizle ilgili bir yazı yazar mısınız?

2011-04-15T09:13:00.002+03:00

The Killing

2011-04-12T18:51:00.001+03:00

AMC'nin yeni dizisi, AMC'nin her dizisi gibi yine çok şayane. Afiyedle yiyin.

Delirium

2011-04-05T23:14:00.006+03:00

1. sınıf çocuğuna verilmiş bir masal kitabından:

Küçük Ayıcık

Ayı Tobo pek tombul, pek çok da yaramazmış. Yaramazlık yapmadan, dakika duramazmış.

Annesi bir gün ona,

- Dinle demiş sözümü,

Sözümü dinlemezsen, patlatırlar gözünü!

Tobo hiç dinlememiş, okumuş bildiğini;

Ama bir gün anlamış, fena yanıldığını...

O gün göl kıyısında, taş atarken balığa,

Ayağı kayıvermiş, düşüvermiş yalağa!

Bir başka gün ormanda, kovalarken tavşanı,

Hendeğe yuvarlanmış, çok fena yanmış canı!

Ama hiç uslanmamış, azıtmış daha beter.

Bütün hayvanlar bıkmış, demişler, artık yeter!

- Haddini bildirelim, haşlayalım ahmağı,

Bir daha unutmasın, bizden alsın dersini!

Bir gün yakalamışlar, başlamışlar dövmeye,

Tırmalayıp yüzünü, patlatmışlar gözünü.

Ayı Tobo uslanmış, başına gelmiş aklı,

Demiş kendi kendine; Annem ne kadar haklı.

Yaramazlık yapmakla, çevreme verdim zarar,

Şakanın da bir yolu, yeri ve usülü var.

"Dayak cennetten çıkma",

yemeden uslanmadım,

Suya düşen ıslanır, düşmeden ıslandım!

Bu masal burda bitti, isterim ki ders alın,

Sevgili yavrularım, şimdilik hoşça kalın.

Bunu okuyunca Nazif Bey'in anneannesinin küçükken ona anlattığı anti-pedagojik, x- rayted masallar geldi aklıma. Eğitim sistemi bu haldeyken bana bunlardan başka delirium malzemesi çıkmaz. Şimdiden uyarayım.

Reklamları İzlediniz

2011-04-01T23:14:00.006+03:00

Bugün Baron'un çok sevdiği bir konuya el atacağız hep belabel. Reklamlar ve reklamcılık. Sektörün genel olarak otoparkçılık ve emlakçılıktan bir gömlek daha iyi ve kaliteli olduğu kabulünden hareketle özellikle ülkemizde bu konuda yaşanan rezillik ve yozluğu ellemek istiyorum izninizle.

Aslında üniversitelerdeki son derece de popüler olan Reklam ve Halkla İlişkiler bölümlerindeki ders listesi sanırım ki aşağıdaki gibi değil:

Kadın Düşmanlığı 101

Cinsiyet Sömürüsüne Giriş

Irkçılık Teorisi

Salakça Cümleleri Arka Arkaya Efektif Dizme Becerisi

Ayrımcılık

Seçmeli: Altın Kaka Ödülü Kazanma Teknikleri I

Ben ülke ekonomisi hakkında önemli kararlar verirken tataklarını masa altına sıvayan, eğitim ve kültürü primat seviyesinde olan büyük patronların başı altından çıktığına eminim çoğu reklam rezilliğinin. Gece rüyasında gördüğü bir şeyi ertesi sabah "İlişkiler'den birini çağırın bana ba" diyerek diretmektedir büyük ihtimalle. Ha reklamcı arkadaşları bu anlamda aklamış gibi görünmekle beraber aslında çok da masum olmadıklarını hepimiz biliyoruz tabii. Suçları ruhlarını para uğruna satmaktan öteye gitmiyor sadece.

Bu yazıyı yazmaya bu sabah radyoda bir GSM operatörü reklamını dinledikten sonra karar verdim. Zaten lümpenlikte bankaları çoktaaan sollamış durumda bunlar. Nedeni parayı bu sıralar bunların kaldırıyor olması elbette. Demek ki nerde çokluk, orda bokluk lafı ne de güzel ve isabetliymiş. Neysem reklamda rakip operatörün vaatlerine kanıp kana kana cep telefonunda konuşan 13 iq'lu genç, ay sonunda faturanın kendisine kol gibi girdiğini farkedince ilgili operatörün kol sentırını arar. Bu kol gibi girme lafını iyice güçlendirmek için reklamda özellikle gayet anlaşılır ve Türkçe karşılığı olan çağrı merkezi kelimeleri kullanılmamış. Bilmiş bir naratör reklamın son virajında "Eyyy, bizim operatörden olmayan genç" diye hitap ediyor ona. Akıl veriyor, doğru yola çağırıyor kendisini. Bu kadar rezil, bu kadar basit, bu kadar zekadan nasibini almamış, bu kadar zorlama bir metni bir araya getirebilen reklam departmanı (düşünsenize bir departman dolusu insan var burda ya), bunu onaylayan üst düzey yöneticileri, hepsini ama hepsini sevgiyle anmak istiyorum burdan ve kendilerine "Düdük makarnasısınız siz" demek istiyorum.

Ve fakat bir itirafım var; her ne kadar arka planda neden Şansal Büyüka'nın (hedef kitle, hayatta tuttuğu futbol takımından başka kimsesi olmadığını her maçta millete duyurmaktan çekinmeyen abazanlar olabilir belki de) resimlerinin gösterildiğini anlamasam da, "Sigortalatmak başka, Ergo'latmak başka" reklamındaki şarkı feci bir şekilde aklıma takılmakta ve gün içinde saatlerce bunu çığırmaktayım. Başarılı demek ki.

Aşağıda ise yukardaki hayali ders listesindeki her dersten tam not alarak geçtiğini düşündüğüm bir ekibin halt etmesi var. İlk duyduğumda delirecek gibi olmuştum bunu, buyrun:

Bu reklam serisine istinaden Doğa Derneği'nin hazırladığı yasaklanmış olan film:

"Seks satar" diyorlar bir de bu kişiler; ağızlarına pelesenk ettikleri bir cümle. Hayatın her alanında bolca rastladığımız ve üzülerek görüyorum ki çoğumuzun artık alışıp benimsediği kadın sömürüsüne karşın benden de size aynı derecede ayrımcı ve aykırı bir erkek sömürüsü (ama kabul etmek gerekir ki, akıllıca yazıldığı için gözümüzü ayıramamaktayız kendisinden ;)):

Bir de böyle mükemmelleri var; çok fazla bulamazsınız bunlardan tabii :)

Son olarak bir beyaz eşya markasının ankastre ürünlerini tanıtırken yine kadınları çaktırmadan aşağılaması var. Sloganları "Mucizeleri kadınlar yaratır, yenilikleri XXX". Kadın mucize yaratırken markamız da bize yeni imkanlar sunuyor, Allah razı olsun hepsinden. Kadının yarattığı mucize ne mi peki? Kocası ve çocuklarına pişirdiği mükemmel kıvamda, mükemmel renk ve tattaki poğaçalar.

Gebertcem seni günnük.

Hayvanca

2011-03-28T09:13:00.021+03:00

* Yahu insan küçükken nasıl salak. Otuzlu yaşlarımdan sonra sözlerini dikkatle dinlediğim bazı eski şarkıların dünyanın en terbiyesizi olduğunu farkedince çok fena oluyorum. Bunun bir örneği geçen sene Glee esnasında tekrar gündeme gelen Police'in pedofili şarkısı Don't Stand So Close To Me idi. Sözlerin maiyetini idrak ettiğimde yaşadığım ağır dumurdan burada da bahsetmiştim. Bir diğeri de daha bu sabah kavırlandığından kelli radyoda çalınıp dikkatimi çeken Wham'in ünlü Wake Me Up Before You Go Go'su imiş meğersem. On beşli yaşlarımızda, ergen ergen günde otuz kere çılgın atarak bu şarkıyı söylerken; sözlerinin gerçek anlamını bilecek kadar gelişmiş bir dil ve hayat bilgisine haiz olaydık, mesela "dancing" kelimesinin esasen dans etme değil de amiyane tabirle zokadens anlamında filan kullanıldığını bileydik kendimizi nasıl hissederdik, şarkı esnasında bizi yemeğe çağıran anamızın yüzüne bakabilir miydik gerçekten acep? :P

Ayrıca o senelerde ne derece saf olduğumuzu, bacakları benden daha pürüzsüz ve düzgün olup, makyajı ise benim nikah günümdekine benzeyen bir George Michael'a aşık olabilen dişiler bulunmasından da anlayabiliriz.

Aşırı terbiyesiz şarkı sözü ve eğlenceli videosu aşağıda:

You put the boom-boom into my heart
You send my soul sky high when your lovin' starts
Jitterbug into my brain
Goes a bang-bang-bang 'til my feet do the same
But something's bugging you
Something ain't right
My best friend told me what you did last night
Left me sleepin' in my bed
I was dreaming, but I should have been with you instead.

Wake me up before you go-go
Don't leave me hanging on like a yo-yo
Wake me up before you go-go
I don't want to miss it when you hit that high
Wake me up before you go-go
'Cause I'm not plannin' on going solo
Wake me up before you go-go
Take me dancing tonight
I wanna hit that high (yeah, yeah)

You take the grey skies out of my way
You make the sun shine brighter than Doris Day
Turned a bright spark into a flame
My beats per minute never been the same

'Cause you're my lady, I'm your fool
It makes me crazy when you act so cruel
Come on, baby, let's not fight
We'll go dancing, everything will be all right

Adam seni yakaladığım yerde bang bang yapcem diyor, biz sanıyoruz ki dans etmeye gitcez. Gerzekh!

* Saatlerin ileri alınması kriz oldu bu sene malum. Süper zeki insanlardan oluşan bir güruh (ÖSYM midir, nedir artık bilemeyeceğim), bütün dünyanın aynı anda geçtiği yaz saati uygulamasıyla aynı güne üniversite sınavını koydu biliyorsunuz. Sonra "Lan! Ne halt yedik biz? Şimdi öğrencilerin kafası karışacak" diye ötekilerden daha da zeki insanlardan oluşan meclis üyeleri sadece güzide ülkemizin bir gün sonra yaz saatine geçmesine karar verdi. Peki bu durumda dün ne oldu? Bütün bilgisayarları, cep telefonları otomatikman bir saat ileri alınan bir sürü insan, alarmlarının erken çalması nedeniyle bir saat erkenden sınav kapılarına üşüştüler. Afferin diyoruz burdan hepsine toptan. Bu sorunun sebebinin de büyük ihtimalle gri maddeye gitmesi gereken elektriğin yanlışlıkla bıyık uçlarına yönlenmesi olduğunu zannediyorum. Demek ki ilgili kararları veren kurumlarda daha fazla kadın olsa bunların hiçbiri olmayacak.

* Futbol fanatiği gibi görünen kadınların, bu görüntüyle yapmak istediklerinin sadece ve sadece sevgililerinin gözüne girmek olduğundan artık emin gibiyim. Evlilerde böyle bir durum varsa ise, o da ancak kocasının ilgisi/sevgisini kaybetme kaygısı yaşayan bir kadın olabilir. Neden bu kanıya vardım? Çünkü futbol kadar hımbıl, sıkıcı, amele bir spor dalına sahici ve samimi olaraktan prim vermeyecek, ilgi göstermeyecek kadar kompleks ve zeki varlıklar kadınlar ;) Cheers!

* Bulmacalarda hep çıkar: Kızınca tüküren hayvan = Lama. Dün kızım babasıyla hayvanat bahçesine gitti ben evde komadayken. Hakikaten yanyana duran iki lamadan bir tanesine yiyecek veren bahçe gezginine yemekten nasiplenemeyen diğeri hörk diye tükürmüş. Doğru demek ki.

Bu arada uzun zamandır içime attığım ancak beni çok rahatsız eden bir derdi de sizinle paylaşmak istiyorum. Twitter'da ne olduğuna dikkat etmeden açtığım bir video, hayvan pornosu çıktı. Filmdeki maymunun kurbağaya tecavüz ettiğini anladığımda artık "auuuuv" deyip kapatmak için çok geçti. Bu seyirlik beni bir miktar etkiledi, midemi bulandırdı filan ama insanoğlunun maymundan geldiği de bir şekilde kanıtlanmış oldu gözümde.

* Sabahları eniği okula attıktan sonra Karafırın'dan kilolarca karışık tuzlu alıp, kahve içerek ve tv karşısında ekonomi dışında her konuda geyik eden Mahfi Eğilmez ve kel wingman'ini seyrederek tıkınmak dünyanın en güzel şeyi galba. Keşke Jumbo kadar olmasam da her gün bu keyfi edebilsem. Heyhaaaat!

* Genç irisi ailemizin iki santim çap ve bir gram ağırlığındaki hayvanı Lavanta isimli kaplumbağa, dün akşam 20:30 sıralarında bildiiiniz kaybolmuştur. Nasıl kaybettiniz lan hayvanı demeyin valla, Allah çarpar. Zaten kendisi mental bir mahlukattı; panik atak ve kaygı bozukluğundan muzdaripti. Eniğin elinden çektiği ızdıraba daha fazla dayanamayıp, intihar ettiğini düşünmekteyim ben. Ancak çok fena bir şeymiş. Her attığım adımda narin vücudumun ağırlığı altında bir şey çatırdayacak ve orama burama kaplumbağa parçası sıçrayacak diye stresten altıma doldurmak üzereyim.

* Zannedilenin aksine bahar mevsimini seviyorum. Ebat olarak kutup ayısı kadar olduğumdan yaz olayına karşıyım efenim. Kardiyak oluyorum, nefes alamıyorum sıcakta filan baabında. Ancak bu güzel, güneşli, ılık, doğanın ve bilumum börtüböcüüün uyandığı şayane günleri şahsım devamlı uyuyarak geçirmekteyim; terslik bu ya. Dün üzerinize afiyed; on beş saat filan uyumuşum toplamda. O kadar ama o kadar bitkindim ki; ellerim, kollarım filan titriyordu. Bu kış arka arkaya soluksuz yakalandığım grip virüslerinden, piyasada kalan son bir tanesini denemek üzere olduğumu zannettim resmen. Ancak sanırım bahar yorgunluğu denilen şey gelmiş ve vurmuş bu sefer de. Bi rahat yok di mi? (Uyumaktan da rahatsız oluyor hayvan!)

Daral ile Timsah

2011-03-20T20:41:00.020+02:00

Ulan bu ne? Birileri sanki iç organlarımı cenderelerle sıkıyor. Ben böyle bir ruhi bunalım yaşamadım uzun zamandır. Sonra sanal etrafa şöyle bir baktım ki, herkes benim gibi iç sıkıntıları eşliğinde debelenme halinde bugün. Bööle nefes alamıyorum, daral had safhada. Deliricem resmen.

Hayatımda negatif bir değişiklik yok aslında, global olarak dehşet değişiklikler yaşasak da. Yine esas sebebini (bildiğimiz ve bize anlatılan sebep; yöneticilerini değiştirmek isteyen Libya halkının ayaklanmasını kanlı bir şekilde bastırmaya çalışan Libya liderini insanlık suçu işlediği için devirmeye çalışmak. esas sebep; bilmiyoruz!! işin içinde amerika olduğuna göre yine petrolle filan alakalı zahir) anlamadığım ve anlamak da istemediğim bir savaş çıkmış, insanlar ölüyor çatır çatır. Televizyonlarda konudan anlayan, anlamayan herkes saçma sapan yorumlar, çıkarımlar yapıyor ve durmaksızın. Bu sırada ay dünyaya çok mu yaklaşmış, teğet mi geçmiş, üzerine mi çıkmış ne? Süper ay diyollar. Denizdeki gibi ruhumuzda da gel-gitler yaratması bekleniyormuş bu doğa olayının. Mesela menstruasyonu bunla aynı zamana denk gelen kadınlar kurt kadın olacakmış. Sonra Japonya'da korkunç şeyler oluyor her gün, her saat. Adamlar kendi kendilerine patlayıp gidecekler orda resmen. İbrahim Tatlıses canlanmış, bize selam söylemiş. Hayranları adam iyileşene ve kendilerine el sallayana kadar bahçede bekleyip halay çekeceklerini beyan etmişler. Bana ne laaaaaan! Zavallı hastane çalışanları tabii ve bir de bu sırada o hastanede tedavi halinde bulunma bahtsızlığına sahip diğer hastalar... Saldırganları çabuk yakalandı diye kızmak, sinirlenmek moda bir de şimdi. Bunları hemen yakaladılar, şunları bunları neden hala yakalamadılar şeklinde. Çok sıkılıyorum artık bu konulardan çoooook. Cendereler iyice sıkıyor.

Az önce kızmak dedim de; dün Zeynep'e soruyorum, hiç öğretmenin sana kızıyor mu diye. Ona kızmıyormuş pek ama bazen diğer çocuklara, özellikle erkeklere çok bağırdığı oluyormuş. "Nasıl bağırıyor ya?" dedim. "Çulluk gibi" dedi. Allah bunu bildiği gibi yapsın be! Çulluk nerden çıktı? :)

Uyku halim de çok fena yine. Parma Manastırı'nı bitiremiyorum zira beşinci sayfasında filan ayılmamak üzere üç dört saatlik bir uykuya dalıyorum. Günün hangi saati, gün içinde kaçıncı kere olursa olsun sonuç hiç değişmiyor. Doyamıyorum bir türlü. O kitaba başlayalı beri ortalama on bir saat uyuyorum günde. Nasıl depresifsem artık.

Bu yazıdan da sıkıldım acayip; gidiyorum.

Baba Vanga

2011-03-18T21:14:00.007+02:00

Son günlerdeki faciaları kaygı bozukluğu muzdaribi bünyem, çoğu kişiden daha büyük bir gerilim ve merakla takip ediyor. Hem çok geriliyorum, hem karaya ölü balık gibi sürüler halinde vuran insancıkları görünce kahroluyorum, hem de doğanın kendine ait olanı hışımla geri alma girişimlerine bir nevi saygı duyuyorum içten içten.

Bilmiyorum, eninde sonunda doğanın insanı yiyip yutacağına inanıyorum ben. Doğa yapamadan insanoğlu garip bir virüs üretip bunu halletmezse tabii. Sinyallerini veriyoruz bunun netekim. Gelecek senenin grip virüsü direkt olarak akciğerleri dişleyecek korkarım ki.

Japonya'da gerçekleşen korkunç deprem ve onu izleyen tsunami gibi absürd doğa olaylarında veya dünyada savaş riski taşıyan durumlar yaşandığında hemen Baba Vanga'nın kehanetlerini açıp okuyorum mazoist gibi. Çok korkuyorum kendisinden. Şimdiye kadar yaptığı kehanetlerin %80'i tutmuş. En müthiş ve tutan kehaneti ise Amerika'nın 44. başkanının siyahi olacağını bilmesi.

İşte kehanetlerin küçük bir kısmı: (Irkçıların 2043 senesinde olacağı kehanet edilen şey için hemen bu akşam Bağdat Caddesi'ne çıkıp, korna çalarak kutlama yapacaklarını da ben önceden görecek gibi oluyorum adeta)

2008 – 4 ülkenin 4 devlet başkanına suikast girişiminde bulunulacak. Bu 3. Dünya Savaşı’nın başlama sebeplerinden biri olacak.

2010 – 3. Dünya Savaşı Kasım 2010′da başlayacak ve 2014′e kadar sürecek.

2011 – Radyoaktif dalgaların yoğunlaşması nedeniyle hayvan ve bitkiler yok olma noktasına gelecek. Müslüman ülkeler kimyasal savaşla Avrupalıları yok edecek.

2014 – İnsanlığın yarısı kanserle boğuşacak.

2016 – Avrupa'nın nüfusu yarı yarıya azalacak.

2018 – Dünyanın yeni hakimi Çin olacak. Çin ekonomik olarak güçlenecek.

2043 – Müslüman bir devlet yeniden Avrupa’nın tek hükümdarı olacak

2046 – Tedavi edilmeyecek organ kalmayacak. Hastalıklı organın yerine yenisi yapılacak.

2076 – Bütün dünyada “sınıfsız” komünizm sistemi yerleşecek.

2088 – Bütün hastalıklar bir kaç saniyede tedavi edilecek.

2097 – Yaşlanmanın önüne geçilecek.

2167 – Yeni bir din gelecek.

2304 – Ay’ın sırrı, gizemi çözülecek.

3797 – Dünyanın sonu… Başka bir gezegende insan yapımı yeni bir hayat başlayacak.

Delirium

2011-03-15T01:12:00.002+02:00

Ya ölcem :D

Toros ile Hamile

2011-03-13T00:09:00.020+02:00

Bugün hastalık sonrası kendimi dışarı atmak suretiyle gittiğim alışveriş merkezinde yine ölümcül tesbitlerimden birini yaptım.

Hamile kadınların bazılarında acayip özgüveni yüksek, hatta neredeyse meydan okuma şeklinde vücut bulan bir yürüme şekli var. Sanırsın ki küçük dağları o yaratmış, prenses kendisi.

Bilmem hiç farkettiniz mi bunu? Nedir hakkaten? Döllenmiş olmanın ve biyolojik yükümlülüğü yerine getirmenin verdiği gurur mu? Yoksa sayın başbakanımızın emirlerinden birine uyuyor olmanın verdiği iç huzuru mu? Böyle omuzlar geride, göbek olabildiğinde ileride... Metal detektörünü pas geçerkenki o diğer, non-fertil insanlara atılan "zavallı üremekten aciz beyinsizler" ifadesi. Tam bu konuda tatlı bir yazı yazmaya hazırlanıyordum ki, araştırma yaparken şu yazıyı buldum akşam akşam:

Anne olmak özgüven veriyor

Uzmanlar, anneliğin kadına güç verdiğini, özgüveni arttırdığını belirtiyor...

Bilmemne hastanesi bilmemne isimli doğum uzmanı, anneliğin kadına güç verdiğini, anne olan kadının özgüveninin arttığını söyledi. Bilmemne, özlem duyarak çocuk yapmak isteyen ve hamilelik dönemlerini bilinçli bir şekilde geçiren anne adaylarının, doğumdan sonra çok mutlu ve sevinçli olduklarını vurguladı. İsteyerek hamile kalan anne adaylarının, hamilelik dönemlerinde heyecanlı ve sevinçli olduklarını belirten bilmemne, şöyle dedi: "Anne adayları, hamilelik sorunları yaşarken çok fazla şikayetçi olmazlar. Çünkü taşıdıkları can, onların bir parçasıdır. Anne, psikomatik (anne adayının beyninde kendi kendine hastalık üretmesi) ve depresyonel rahatsızlıkları kolay kolay yaşamaz." Anne adaylarının daha canlı ve daha güçlü olduklarını, hayatlarının en güzel, aynı zamanda en zor aylarını yaşadıklarını ifade eden bilmemne, şunları kaydetti:

"Ağır bir yük olan hamilelik, vücutta fiziki olarak büyük bir değişikliğe neden oluyor. İsteğe bağlı olarak hamile kalan anne adayları, bu yüke ve değişikliğe rağmen, durumlarından şikayetçi değillerdir. Doğum sonrasında ise anne kendini, önceki durumuna göre daha güçlü hissediyor. Yani annelik kadına güç veriyor. Anne olma psikolojisi, kadının özgüvenini artırıyor. Anne doğumdan sonra hayata daha farklı bir gözle bakıyor, hayata daha sıkıca bağlanıyor. Bu da doğumdan sonra kadının genelde daha başarılı olmasını sağlıyor."

Bu daha çok doğum sonrasına değinen bir yazı ama oldukça da eğlenceli bulduğum için paylaşmak istedim sizle. Bir de tek bir kişinin bağırsaklarını boşaltırcasına bize empoze ettiği bu vecizelerin anında çoğula çevrilip, bir sürü "uzman" tarafından kabul görmüş, literatüre geçmiş gerçekler gibi nakledilmesine de ayrıca hastayım. Saygılarımla...

Çok merak ettim. Anneler bu sorum size: Anne olma psikolojisi özgüveninizi nasıl arttırdı mesela? Düşünsenize sadece dokuz ay içinde yirmi, otuz hatta az biraz hayvansanız kırk kilo filan almışsınız. Vücudunuz bir daha asla eskiye dönmemek üzere pert olmuş. Sadece estetik olarak değil fiziksel olarak da ciddi sıkıntılar ve acılar çekmektesiniz. Kendi vücudunuzla, hormonlarınızla, ruh halinizle ilgili milyonlarca değişiklik yaşar ve bunlarla boğuşurken bir de yirmi dört saat memenize asılı ve durmadan iliğinizi, kemiğinizi sömürmek isteyen bir bebek var. Bazen bonus olarak da durmadan ağlıyor. Onu hem ölürcesine seviyorsunuz, hem de ona bir şey olacak diye endişeden altınıza sıçmak üzeresiniz. Uykusuz, pis ve yanınızda yüz kişi dahi olsa yapayalnız, konu hakkında üç bin kitap devirmiş olsanız bile cahilsiniz. Ayrıca kendinizi bir kadın gibi değil, mandıra gibi hissediyorsunuz. Patlayacaksınız özgüvenden değil mi?

Doğumdan sonra hayata farklı gözle bakmıyor musunuz gerçekten? "N'oldum lan ben? Ne yaptım, anasını satayım? Eski hayatımı, eski günlerimi bir daha görebilecek miyim? Bir daha istediğim bir şeyi istediğim bir zamanda yapabilecek miyim? Bir daha 'ben' olabilecek miyim?". Gerçekten bilmemnenin dediği gibi bunları düşündükçe, kendinize bu soruları sordukça daha sıkıca bağlanıyorsunuz hayata değil mi?

Hele ki şu doğumdan sonra daha başarılı olan kadın hikayesi.... Bilmemne burada o kadar isabetli bir tesbiti yapmış ki, gözüm arkada kalmayacak şu anda ölüp gitsem. Bebeğinden kaçmak suretiyle bir an önce işe geri dönen/sığınan kadın bütün gününü ve bu günü takip eden bilmemkaç senesini durmaksızın, azalmayan bir vicdan azabıyla geçirir. Bebeğinden kaçmadan işini bırakan, evde kalan kadın ise hayatını çöpe attı, benliğini yitirdi diye hiç durmadan sızlanır durur, çok mutsuz olur. Gerçekten her iki durum da müthiş başarı hikayeleridir bunların.

Assholes!

Keçi

2011-03-10T13:38:00.010+02:00

Şu bakteri ve virüs aleminde hayatlarının bundan sonraki kısmını sürdürmek ve huzur içinde üremek için bizim aile fertlerinin diri vücutlarını seçmeyen kalmadı anasını satayım. Çok çekici habitatlarız sanırım. Genç irisi, geniş sırtlı, koca kafalı insanlar olduğumuzdan kelli olsa gerek.

Enik geçen Cumartesi, hayvanınız ise Salı gününden beri yine yine yinee hasta. Halk içindeki adıyla keçi ama aslında bildiğimiz domuz gribi virüsü bu seferki misafirimiz. Aslında biz kendilerini geçen sene de ağırlamıştık ama anladığım kadarıyla yüzsüzler biraz ve azcık da salaklar. Kovulmaktan, üzerlerine Tamiflu fışkırtılmasından, istenmediklerini anlamıyorlar. Gelmeye devam ediyorlar. Geçen seneki hallerine göre biraz da semirmişler sanırım. Bu sefer öyle kolay kolay gitmiyorlar. Gidiyormuş gibi yapıp, ertesi günü geri geliyorlar. Bir gün akcigerinizi, bir gün boğazınızı, bir gün belinizi/sırtınızı kemirmeyi seçip sizi aptala çevirebiliyorlar. Mesela bir gün bronşit gibi öksürtüp ve zatürreeye dakikalarınız kaldığını düşündürürken, ertesi günü hapşırık krizlerine tutulup gözlerinizin sulanmasını sağlayabiliyorlar gayet. Günlerdir bir vasiyet hazırlıyorum, bir evde perende atmak suretiyle dolaşarak Singin' in the rain söyleme halindeyim. İklimler gibi virüsler de tuhaflaştı resmen. Tabii bu halimizin bütün kış yirmi derece sıcaklık, pırıl pırıl güneş alnında harlanarak geçerken, eksi beş derece sıcaklık ve tipili bir ilkbahar haftasına denk gelmesi de ayrı bir çölde kutup ayısı vakası.

Küscem ama günnük.

Kocakarıların Hışmı...

2011-03-06T22:06:00.014+02:00

Geliyor!

Yarın pek bir şey yokmuş ama Salı'dan itibaren bir iki gün beyaza bürüneceğiz. Sonunda keçimiz, domuzumuz, kuşumuz ve yanında bonus olarak da kalçamız, kolumuz, bacağımız kırılacak kısmetse.

İstanbul'un en soğuk kışlarından biri 1929'da, diğeri ise 1987'de yaşanmış. Demek ki o kadar sık olmuyor bu şehirde bu işler. Tarihe dair kayıt yok herhalde ama Bizans İmparatorluğu zamanında İstanbul boğazı defalarca donmuş, insanlar bir yakadan diğerine yürüyerek geçebilmişler filan. Buz kütlelerinin derinliği 30 metreye kadar ulaşmış. Bildiğimiz buzdağı yani. Annemin, babamın anlattıklarına göre 1970'lerde de böyle bir buzdağı hikayesi var sanki ama kopya çektiğim kaynakta bunla ilgili bir data yok.

1929'daki kar yağışı tam 55 gün aralıksız devam etmiş. Selamiçeşme'li olduğumdan aşağıdaki resim çok hoşuma gitti. Bizim oraların haline bakın.

Kaynaklara göre bazı yerlerde kar kalınlığı 4-5 metreye kadar ulaşmış.

Şehrin yakın tarihinin en korkunç kışı ise Mart 1987 tarihli. Ben lisedeydim efenim ayıptır söylemesi. Okulların üç hafta kadar tatil olduğunu, kar kalınlığının 80 cm'ye kadar ulaştığını anımsıyorum, eğer yanılmıyorsam. 5 Mart gecesi başlayan ve 4 gün boyunca aralıksız devam eden tipi şehirde hayatı durma noktasına getirmiş diyor kaynak. Bağdat Caddesi'nde bir tane araba yoktu; çıkar caddenin üzerinde kayardık, o derece.

İşin gerçekten ilginç kısmı; bu tipi dönemin meteoroloji uzmanları tarafından tahmin edilememiş. Raporlarda 5 Mart için günün sıcaklığı 14 derece ve güneşli olarak kayıtlıymış.

Şunlar da ailemizin hava durumcusu Bünyamin abinin konu hakkındaki son twit'leri (cahiller için özel not: aşağıdan yukarıya doğru okuyacaksınız tabe ki):

BunyaminSurmeli Bunyamin Surmeli

Bu durum karin yerde tutunma ihtimalini artirir.

18 minutes ago Favorite Retweet Reply

BunyaminSurmeli Bunyamin Surmeli

Ancak sali ve carsamba sıkı kar var. Yarin yagis bir cok merkezde kesilecegi icin sali gunku kar kuru zemine yagacak...

19 minutes ago

BunyaminSurmeli Bunyamin Surmeli

Yarin cok kar yok, hatta miktar olarak az. Bazi merkezler yagis almaz bile. Ama firtina ve sert bi soguk var. Bu bilgi İstanbul icin.

Kaynak: haberaktüel.com

Celebration

2011-03-05T22:09:00.019+02:00

Eniğimin 3 Mart'taki doğumgünü, 81 ilde ve yavru vatanda şenliklerle kutlandı.

İlk parti 3 Mart Perşembe günü okulda yapıldı. İkindideki kahvaltıda mum üflendi, şakşak yapıldı, iyki dooodun söylendi, pasta yendi. Ben ona katılmadım. "Kimsenin annesi gelmiyor ama" tepkileri verebiliyor artık bu nankör ve uğruna saçımı süpürge ettiğim, gençliğimi çürüttüğüm enik milleti :P Arkadaşları ve öğretmenleriyle cool bir kutlama yaptılar.

Akşama artık geleneksel hale gelen babaanne kutlamasındaydık hepimiz. Resimde görünen İstanbul manzaralı pastayı kendisi seçti, ilginç bir arkadaş olduğu için netekim. Orda da iyki dooodun, şak şak, hediyeler, hediyeler... Hediye dedim de; bizim evde Joker dükkanından daha fazla oyuncak olduğu için bu sene hediye seçiminde çok zorlandım. Allahtan National Geographic aleyhisselam kurbağa dissection setleri, karınca çiftlikleri, gece görüş gözlükleri gibi son derece şükela ve benimki gibi bilim insanı/anti-prenses çocuklar için satılıklar çıkarmış. Bokumda boncuk bulmuş gibi sevindim; görgüsüzler kibin aldım benim, babasının, anneannesinin hediyelerini bu şekil.

Bütün bu biyolojik ve teknolojik hediyelerin yanında; halasının aldığı renkli, yumuşak tırtıl tabii ki en gözde oyuncağı oldu gördüğü ilk andan itibaren.

Üç gün ve gecedir elinden bırakmamakta kendisini. Ona sarılarak uyumakta, sabahları uyandığında ilk iş onu beslemekte.

Bugün ise okuldan iki kız arkadaşıyla evde üçüncü partilerini ettiler. Bol bol oynayıp, kudurdular. Çok eğlendiler.

Kankasıyla üstündeki penye aynı, sadece renkleri değişik. Dikkatinizi çekerim :)

Bu parti esnasında önceden hiç tiyo vermeden ve aniden ateşi fırlamasa ve şu anda 39 derece ile yatmıyor olsa mükemmel bir hafta geçirmiş olacaktık hepimiz ama kısmet değilmiş. Keçi değildir umarım diyerek huzurlarınızdan ayrılıyorum.

Ha bir de....

#blogumadokunma

DOKUNMA!

Geç Olsun, Güç Olmasın Part II

2011-03-04T10:14:00.002+02:00

Sümbüllerim...

Soğandan üç tane ekildi, iki denesi çıktı. Pek şükelalar, mis kibin kokmaktalar. Renk getirdiler valla...

#blogumadokunma

2011-03-03T23:11:00.000+02:00

Dokanma!

2011-03-01T20:23:00.002+02:00

Delirium

2011-02-24T00:49:00.003+02:00

İlkokul birinci sınıfın ikinci yarısına henüz başlamış olan eniğimin dün verilen matematik ödevindeki problemlerden biri:

- Ankara'ya otobüsle gittik. Otobüs her 3 saatte bir mola verdi. Ankara'ya varana kadar otobüs 2 kere mola verdiğine göre yolculuğumuz toplam kaç saat sürdü?

IQ'su 13.8

2011-02-22T09:12:00.006+02:00

*telefon çalar*

Zııırrrrrr...

- Alo

- Merhabalar efendim. Ben İl Sağlık Bilmemne Şeysinden arıyorum. Aslı Hayvanı ile mi görüşüyorum?

-Evet, benim.

- E, biz Müdürlüğü'müzce başlatılan bir göğüs kanseri konusunda bilgilendirme çalışması yapmaktayız ve sizi de bu kapsamda aradık. Bize birkaç dakikanızı ayırmanız mümkün mü?

*kıllanır ama karşıdaki çok kibardır*

- Tamam.

- Göğüs kanseri kounsunda bilginiz var mı efendim?

- Ne gibi?

- Ailenizde göğüs kanserinden ölmüş birisi var mı efendim?

- Evet, anneannem.

- O zaman daha büyük bir risk grubunda olduğunuzu biliyor musunuz?

- Biliyorum.

- Nereden biliyorsunuz?

- Doktorum söyledi.

- Peki, kendi kendinize elle nasıl kanser taraması yapacağınızı biliyor musunuz?

- Biliyorum.

- Mammografi yaptırdınız mı?

- 40 yaşından önce yaptırmamamı söyledi doktor, bekliyorum.

- Peki sütyen seçiminde ne tür kumaşları tercih ediyorsunuz?

- ????

- Pamuklu, sentetik, saten? (:D)

*lan?*

- Eöööm, genelde pamuklu tercih ediyorum.

- Peki ne renk sütyen giyiyorsunuz genellikle?

- ?????

- Beyaz, ten tengi, kırmızı?

Çotank!

Kısa Kısa...

2011-02-17T22:00:00.057+02:00

* Çenemden çok çekiyorum. Öyle gerzek bir insanım ki; mesela yarın lise arkadaşlarımla bir buluşmam var ve yurtdışından, şehirdışından bir sürü insan bu buluşmaya geliyor. Toplu bir kırk yaşa giriş kutlaması yapılacak, çılgın atılarak eğlenilecek, alkol su gibi akacak. O derece sevimli bir aktivite yani.

Gerçi ben daha otuz dokuzuma yeni girdim sayılır ve bu kart kişilerin arasında benim gibi çıtırın pek bir işi yok ama neyse. İşte bu toplantı hakkında günlerdir herkese ileri geri konuşup duruyorum lama gibi; yok çok asosyalim gitmesem mi'ler, yok son anda ekebilirim hiç belli olmaz'lar, bütün bunların yanı sıra bir yandan da uzun süredir etkinliklere katılmayanlara ayar vererek çemkirmeler filan. Bu şekilde çileden çıkmışım; eşşek gibi de gidicem esasen ama şımarığım ve goygoylanmak istiyorum sadece.

Derken bugün kızım manyak hasta oldu. Sabah okula giderken yolda içi dışına çıktı. Gerisin geri dönmek zorunda kaldık. Sonra da evde iki saat arayla iki kere daha kustu. Hastalığa üzülmekten, eniğime kıyamamaktan, ekşi ekşi yivrenç kokan arabadan tiksinmekten filan ziyade "yarın mazeretime inanmayacaklar lan" paniğine kapılmış haldeyim. Yerdeki kusmuğun resmini çekip, burada yayınlamayı bile düşündüm delil niyetine. Hatta procektil hareket halindeyken bile çekebilirdim kendisini; acayip periyodik bir şekilde, tam iki saatte bir husule geldiği için. O kadar insanlık onurundan ettiler bunlar beni. Sonra günahı olmayan, non-KAL'li okurlarımı düşününce insafa gelip vazgeçtim bu pablisite rezilliğinden, medya maymunluğundan. Ayrıca yarınkiler, bir kişi beyin transplantasyonu halindeyken ameliyat odasının içinde olsalar bile gelmedi toplantıya diye onu tefe koyup çalmaktan çekinmezler zaten; ööle de acımasız ve şerefsizlerdir.

Boşboğazlık demişken; dün yine tanımadığım bir topluluk içinde evladımın nasıl domuz gibi sağlıklı olduğunu ve bunu da eksi beş derece sıcaklıkta teneffüslerde bahçeye mont veya palto giymeden çıkmasına borçlu olduğunu; göğsümü gere gere; tuhaf, anlam verilemeyecek bir gururla kelam edip durdum. Ha bir de çok lazımmış ve yapmasam olmazmış gibi insanlar çocuklarına vitamin veriyorlar diye onları aşağıladım. Hatta ve hatta kimyasal veya doğal, vitamin diye bir şeyin aslında olmadığını iddia edecek kadar ileri de gittim. Rabbimin sopası yok; oluk oluk mide ifrazatı aşketti suratıma Osmanlı tokadı kibin.

Susuyorum abicim, konuşmayacam bundan gayrı (yalan tabii).

* Nedense bu aralar bir gündem izleme, bir haber programı seyretme, bir Mehmet Barlas-Emre Kongar çamur dövüşü talep etme modundayım sinirlerime susamış gibi. Kurdeşen dökeceğim milletin cehaleti, ikiyüzlülüğü, salaklığı ve yobazlığı yüzünden. Twitter'da nispeten yazdıkları gözlerimi kaşındırmayan bir-iki insan buldum. Onları okuyup biraz sakinleşiyorum kısmetse.

* Mecburen evde olduğum, mecbur olmasam da evde olmayı isteyeceğim bu dönemde bir klasik okuyorum maaşallah: Parma Manastırı. Helikopter basımı da pek şık, pek güzel. İnsan ellemeye kıyamıyor. Ayrıca böyle klasiğe de can kurban; su gibi akıyor la. Durgun akardı Don da böyle demek.

* Dolgum kırıldığı ve büyük rahatsızlık çektiğim için sprint atarak gitmek zorunda kaldığım nöbetçi diş hekimi, diş boylarımın neden hızlı bir şekilde kısaldığını da tesbit etti:

Geceleri dişlerimi sıkıyor ve kendilerini sapık gibi çatır çutur kırıyormuşum efenim. Çene kemiğim sıkmaktan o kadar güçlenmiş ki, kadıncağız daha kapanışı kontrol ederken bile yepisyeni, tuvaaaaaletler içindeki mis gibi dolguyu kırmayı başardım. "Bonding is not bonding" demek istiyorum bu satırlardan kendisine. Neysem mecburen Rocky kibin dişlik takacakmışım uyurken. Uzman TV konuyu ve benim muzdarip olduğum tüm dertleri aşağıda güzelce anlatmış. Bıyrın:

Diş Gıcırdatma

Ay ne kadan da güldürdüğü, düşündürdüğü kadar aydınlatan da bir blog sahibesiyim ayol. Bugün ekstradan yavşağım da nedense.

Ayrıca çok psikopat bir kişi olduğum için uykumda bile rahatlayamadığımı, hatta gün içinde en gerildiğim saatlerin uyku zamanı olmasına hiç de şaşırmadım tabii. Salaklar gibi, salyalar akıtarak uyumak istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

* Bu not leylaaam'a özel:

Tansör hesabı bilen ama bir kitap ayracı kaça kaç zarfın içine sığar onu kestiremeyen, zeki geçinip aslında son derece Türk olduğu bu tip durumlarda ortaya çıkan hayvanın, doğru büyüklükteki zarfı almayı başarıp ayraçlarını da içine soktu kısmetse. Ait oldukları kitaplar klasik olmadan gönderecek ölmezse eğer.

Hayvanat

2011-02-13T15:38:00.005+02:00

İşte yeni hayvanatımız. Zeynep bir süredir sokaktan salyangoz, böcek, sinek filan topluyordu. Bunları besliyor, biriktiyor ve hayatı şahsıma yaşanmaz kılıyordu. Biz de kendisinin bir ev hayvanı ihtiyacı içinde olduğunu düşünüp, en optimum hayvanı edindik.

(Leylaaam'ın deyişiyle) Sizinle tanıştırmak isterim; Vakkas ve Lavanta.

Kayanın altında saklanan korkak arkadaş Lavanta. Bu, eve geldiği ilk gün Zeynep'ten aşırı korktu, şu anda post traumatic stress disorder'dan muzdarip. Kıçı başı bir tarafta yüzen ve daha interaktif olan arkadaş ise Vakkas. Bu da bildiğimiz dayı.

İsimler Zeynep'in halt etmesi :)

Slowly Goes The Night

2011-02-10T01:59:00.008+02:00

Gecelere bayılıyorum.

Aslında ağzıma pelesenk ettiğim uykumu düzene koyamıyorum, gündüz Ahmet Bey gibiyim ama geceleri vampir gibi nöbetteyim lafları bir şikayet gibi görünmekle beraber hiç de öyle değil. Gece yaşamayı seviyorum ben. Halimden de çok memnunum. İstesem iki günde düzene koyarım her şeyi ama istemiyorum. Bulutlu, kapalı havaları da geceye daha çok benziyor diye seviyorum bence, karamsar veya depresif bir insan olduğumdan filan değil. Ayrıca bu halim sonradan gelişmiş de değil, ben kendimi bildim bileli hep böyleydim.

Liseye giderken yaz tatillerinde en çok artık sabaha kadar oturabileceğim için sevinirdim. Saat dörtlere, beşlere kadar yanımda müzik teybim, betamax video kasetlerim, günlüklerim, mektup kağıtlarım eşliğinde keyif ederdim. Müzik dinler, o zamanın deyişiyle "video klip" (kah Michael Jackson'ın Thriller'ı, kah Duran Duran'ın Arena'sı) seyreder, her gün beraber olduğum, saatlerce telefonda konuştuğum gençkızlık kankama bir de mektup yazardım. Mektuplar da öyle bir, iki değil otuz, kırk sayfa filan olurdu. Boru diil. Ne yazıyordum, neden bahsediyordum o kadar hararetli hararetli, hatırlamıyorum (aslında yalan sanırım! benden haberi olmayan platonik aşkımın benden aslında ne kadar da haberdar olduğundan bahsediyordum galba :D) ama bunları yaparken bir saniyeliğine bile sıkıldığımı da hatırlamıyorum. Hatta dünyanın en mutlu insanıydım.

Nerde o dertsiz, sıkıntısız ya da derdi sıkıntısı bile şeker gibi olan güzel çocukluk geceleri de demek istemiyorum. Şimdiki gecelerin tadı ayrı. Evde o sessizlikte, herkes mışıl mışıl uyurken battaniye altında sevdiğim şeyleri seyretmek, sakin bir müzik eşliğinde kitap okumak o kadar şahane bir şey ki! Bütün gün kovaladığım ve sonunda sadece benim olan bu güzel dakikalar... Gündüzleri hep uyumak istememin, saatlerce sızmamın sebebi sadece işbu uzun gecelerden güne kalan yorgunluk, uykusuzluk değil, önümdeki geceye, yalnızca kendime ayıracağım bu saatlere dinç olarak girme hazırlığı ve rahat rahat oturabilmek aslında. Tabii zaman bir an önce geçsin ve hemencecik gece olsun kaygısı da var biraz.

Abimizin şahane şarkısıyla devam ediyoruz geceye. MP3 şeytmekle uğraşamadım şimdi, burdan dinleyin işte.

Delirium

2011-02-09T23:37:00.011+02:00

Abicim, kim yazıyor bu haberleri? Kim bunlar hakkaten? Eğitim seviyeleri nedir? Hangi özelliklerine dikkat edilerek ve prim verilerek şu anda yapmakta oldukları işe kabul ediliyorlar? Ulan şu kıytırık, üç kişinin okuduğu blog'u yazarken bile ayrılıyorum ifademde yamukluk olmasın, imla hatası yapmayayım diye. Otuz kere okuyorum yayınlamadan önce ve yayınladıktan sonra da devamlı hataları düzeltiyorum. Milyonların okuduğu bir siteye nasıl haber yazıyorsunuz siz? Bu ne cür'et ya?

Eskilerde bu tür haberlerden yabancı kökenli bir tanesine delirium olurken yine, bir arkadaşım çeviriyi direkt google translate ile yaptıklarını söylemiş ve cümlelerin kıçının bir yerde, başının başka yerde olmasını buna bağlamıştı.

Yüzde yüz Türkiye menşeli bu haber(imsi) için nasıl bir bahane bulacağız bakalım :)

Deprem paniği: http://www.ntvmsnbc.com/id/25180765/

İçim Didredü

2011-02-07T17:48:00.031+02:00

Ulan hava ne soğuk. 13 derece my ass! 1,3 olabilir belki.

Güzel havaları sevmememin tam olarak sebebi bu işte. Gönül rahatlığıyla evde oturamıyorum. Bir dışarı çıkma zorunluluğu hissetme, bir eğlenmek zorunda olmak ihtiyacı. Tam anlamıyla sefillik! Bu yüzden sabahtan beri Zeynep hadi çıkalım halindeyim. Çocuk da istemiyor. Maddiyatı kullanıp, ne rüşvetler teklif ettim. Olmadı.

Çok istediği bir köpek oyuncak vardı, alıyorsun köpeği kendin boyuyorsun filan neyse işte onu alalım dedim, ı-ıh.

Büyük Spider Man balonu almıştık, onun küçüğünü de istemişti baba oğul olsun bunlar diye. Küfür etmiş, almamıştık. Örümcek haremi kurmayı teklif ettim, ı-ıh. Ve evet bu arada, kız çocuk Spider Man oynamayı seviyor. Çok anormal bir şeymiş gibi psikologuna sordum bir de, panik olacak bir durum yokmuş :)

Evde çikolata, çiklet bitti alalım dedim, ı-ıh.

Baktım parayla olmayacak, zoolojiye gireyim böcek toplayalım dedim, ı-ıh. Bunu izlememiz gerekiyormuş ama, Dexter olmasın diye herhalde :)

Bu küçük hayvanlara işkence etmek psikopatlık, seri katillik belirtisi ise gerçekten, çocukken bahçede arkadaşlarımla kurduğumuz karınca hastanesini anlatsam bu psikolog / psikiyatrist milletine, ne düşünürler hakkımda acep? Karıncalar itinayla toplanır, bembeyaz mis kokulu örtülerden yapılmış çarşaf ve yastıkların üzerine yatırılırdı. Üşümesinler diye üzerlerine yorgan örtülür, hala iyileşmemekte ısrar ediyorlarsa üstlerine su sıkılmak suretiyle "iğne yapılırdı". Solucanlara da şimdi hatırlamak istemediğim korkunçlukta şeyler ederdik, ruhları şad olsun :P

En sonunda kaykayı piyasaya çıkartmayı akıl ederek razı edebildim. Kendim de istemiyorum ha, zorunluyum ya. Dünyanın en saçma şeyi!

Neyse fırsat bu fırsat, karneye dört geldiği için beden eğitimi de çalıştırdım :D (ortaokul yıllarında evde dört kasa üzerinden takladan not alacağım için salonun ortasına yastıkları üstüste dizip takla çalıştığımı bilirim) Ne kadar başarılı oldum tartışılır.

Bu arada bebekken insanlarla sağlıklı iletişim kurmakta zorlanan ve pek de sosyal olmadığı söylenen kızım şu anda The Social Network'ün bizzat kendisi olduğundan çok acı çekiyorum sokakta. Her yaş grubundan insanla tanışıyor, herkesle arkadaş oluyor. Bir muhabbet bir muhabbet. Sorular ahiret.

"Kaçıncı sınıfa gidiyorsun?"

"Senin dişlerinde neden tel var?"

"Sen babaanneme benziyorsun. Aynı kuaföre mi gidiyorsunuz?"

"Benim topladığım sineklere bakmak ister misin?"

(parkın delisine) "Sen yaşlı mısın?"

Onun yüzünden ben konuşmasam bile en azından gülümsemek zorunda kalıyorum diğer insanlara. Ayrıca deli yalamasın diye çok yaklaşmamasına filan dikkat etmem lazım. Bu da sıkıcı ve gerilimli bir şey yani, içime kapanıp sıcacık evimde kitap okumak isterken. Sıcacık dedim de ayrıca saat 16:00 itibarıyle hava sıcaklığı dışarıda -273 dereceye iniyor kutup kibin. Eve geleli bir saat oldu, hala takır takır didriyörüm anasını satayım.

Neyse bugün de böylece geçti. Yarın ne bok yiyeceğiz bakalım.

Sınıf Mevcudu

2011-02-04T10:45:00.005+02:00

Senelerdir herkese ilkokulda sınfımızın 63 kişi olduğunu söyler dururum. Kimse de inanmaz. Ahanda buyrun!

Hayvansevmez

2011-02-03T15:30:00.044+02:00

Bir hayvan çılgınlığıdır almış başını yürümüş. Ben kedi, köpek hatta tembel hayvanı insanı değil, lepistes insanıyım. Kendi yavrusunu, kendisine atılmış canlı yem sanma mertebesinden az daha komplike, az daha zeki herhangi bir hayvana tahammülüm yok evin içinde. Bunların olayı sadece yavrularını yeme değil, dört nesildir birbirlerini şaaparak milyonlarca oldular bir de. Anne, baba, kardeş, herkes önüne geleni (çok azmışlarsa başka cins balıkları bile) pandikliyor. Hiç bir halttan anladıkları, en ufak bir duygu kırıntısı bile yok! Bu yüzden insanlar içinde dekorasyon amaçlı kullanılmaları yazık filan değil, fazla bile esasen bunlara.

Sokak hayvanlarına ise hiç karşı değilim. Bulunduğum alanda aynı anda elli tane olmamaları şartıyla (bu şart insanlar için de geçerli aslında benim için) dünyayı onlarla paylaşmaktan herhangi bir sıkıntı duymuyorum ama evinde hayvan besleyen, özellikle köpek besleyen insanlara karşıyım. Ya da yok! Aslında evde beslemeye de karşı değilim. Mesela isterseniz köpeğinizi yatak/hayat arkadaşı olarak bile kullanabilirsiniz. Hiç itirazım yok. Sokağa çıkarmadığınız müddetçe diyelim en iyisi.

Kedi yine bir derece. En azından bunların sahipleri boyunlarına tasma takıp, zavallıları "ama gezdirmek lazım bunları" kisvesi altında, köle gibi ordan oraya sürüklemiyorlar. Normalde hacetini gizli saklı giderecek olan hayvan, bütün içgüdülerini unuttuğu için sokağın ortasına etmiyor. Tabii delirip kedisine bebek bezi bağlayan veyahut kedisine dört tane yün patik ören kadınlar mevcut etrafta ama en azından kendilerine bipolarlar, bana bir zararları yok.

Ama köpekler öyle mi ya? Sokakta her yer ama her yer bacağım büyüklüğünde boklarla dolu.

Özellikle benim çocuğum için yapılmış parklar ve de ayrıca köpek gezdirilmesi yasak olan parklar, parkların içindeki kum havuzları, lenduha kadar apartmanlar arasında zaten kala kala bir iki metrekare kalmış çimenlik alanların hepsi bok dolu. Öyle ki çimeni bu kadar gübreleseniz, çimen yanar. O derece. Şöyle bir gariplik de var. Mesela caddeye, kaldırıma filan yaparlarsa çok temiz, bilinçli insanlarmış gibi naylon torbayla topluyorlar pislikleri. Ama nedense parklarda, bahçelerde saldım mevlam çayıra. Evladım! Benim çocuğum kaldırımda, asfaltta yuvarlanmıyor ki. Benim çocuğum parkta, çimende, kum havuzunda debeleniyor. Oraların temizliğine daha bir dikkat etmek lazım değil mi güzel kardeşim? Ayrıca ben çocuğunun çişini çayıra, kakasını denize yaptıran insanımsılardan ne derece tiksiniyorsam, sizden de aynı o derecede tiksinmekteyim. Bunu da bilin yani.

Bir de nasıl dişlendilerse bu tırnak içindeki "hayvanseverler", hepsi sanki Panter Emel'in yeğeni. "Afedersiniz, köpeğiniz şu anda çocuğumun üstüne işiyor. Mukayyet olur musunuz hayvanınıza?" dediğinizde üzerinize yürüyüp, 'O hayvan değil bir kere. Benim kızım o. Hem sen de çek ordan çocuğunu zaten, dümbük' tadında takılabiliyorlar. Bu terbiyesizlik, bu öküzlük nereden icap etti, neye dayanarak gelişti, gerçekten merak içindeyim.

Evde değil de sokakta besleyen (ya da belki ev Darıca kibindir ha, onu da bilmiyoruz tabii) vakalar da çok ilginç. Daha önce sahil tarafında sabahları deniz kenarına bavulla inip köpeklere, kedilere et atan yaşlı teyzeden bahsetmiştim. Abartı değil, bildiğimiz çekme sapı bulunan bavul. Bizim evin burada da başka bir kadın var mesela. Her sabah onar kilo ağırlığında iki büyük alışveriş torbasıyla parka iniyor. Güvercinlere sütle ıslatılmış ekmek atıyor. Parkta yürürken kuşların arasından geçen kızıma "Korkutma kuşları, burdan yürüme" diyecek ve takibinde tarafımca saçı başı yolunacak derecede de hırt bir şey. Her gün artık şişmanlıktan yerden bir metre kadar yükseğe bile çıkamayacak, gagalasa edimden ed koparacak, pençeleriyle kedi yakalayıp süs havuzuna fırlatacak büyüklüğe erişmiş olan hilkat garibesi güvercinler için harcadığı efor ve parayı, İstanbul belasında üniversite okumaya çalışan ve zaman zaman aç bilaç kalan Anadolu çocukları için harcamayı filan aklına getirmesini veya en basitinden insanlara, hayvanlara gösterdiği ilgi ve şefkatin birazını bile göstermesini beklemiyoruz mutlaka ama doğanın da bir kanunu var anacım. İnsanoğlu dominant ve (silahsız olmak şartıyla) kızım isterse gider o güvercinin kafasına oturur. Hiç mi Discovery seyretmedin kıçımın hayvanseveri? Aslan kral, ahu gibi antilobu parça pincik edip, kalan leş parçalarını atmacalara sadaka ederken, çekim yapan abiler kıllarını kıpırdatıp da müdahele ediyorlar mı hiç? Ayrıca göz göre göre üzerine doğru gelen işbu popodan kaçamayacak denli Jabba olmuş, çevikliğini yitirmiş güvercini kim bu hale getirdi, bir de bunu düşünmek lazım yani. Burdan yürümeymiş.

Yemin ederim, devlet adamları dinden, hayvanseverleri hayvandan, taraftarları spordan, programları televizyondan soğuttu be. Nasıl bir ülkede yaşıyorsak anasını satayım.

Köhür Köhür

2011-01-31T12:54:00.019+02:00

Zeynep'in tatilinin yani benim mesainin birinci günü.

Çooook bezginim. Eşşek gibi hastayım, o derece ki kolumu kıpırdatacak halim yok ama uyuyamıyorum. Çünkü kızım bilgisayar oyununda oluşturduğu yaratıkları devamlı bana gösterme ve marifetlerini sergileme konusunda bir hevesli, bir hevesli. Kıramıyorum da garibimi, mutluluktan ne yapacağını şaşırmış halde evde diye. Ama ben de insanım. Ya da hayvanım. Ne boksam işte! Hastayım abicim...

Ehe, oynak akciğer resmi ne tatlı. Öksürünce didriyör zahir.

Neysem tavuk suyuna çorba pişirenim bile yok. Evin içini anlatsam da dağınıklığı gözünüzde canlandıramazsınız. Masa örtüsü koltuğun üstünde, altı tane Barbie sehpanın üstünde, paltolar sandalyelere asılı, zarif eşimin kravatları ve doğumgünü pastası mumları (?) yerde. Boş süt ve kola kutuları, müsli ve çorba kaseleri, ilaç şişeleri, ekmek torbası, telefon, televizyon kumandası, makas, oje, kalem, gazlı bez, el kremi, kaşık, ayna, Okuma Sevinci kitabı aynı objenin üzerinde mesela. Ortada bir hijyenik pedimiz eksik yani. Mutfak konusuna girmeyeceğim bile. Öyle fena. Neden dünyada bu kadar çok torba var? Şu an çevreci olabilirim. Şahsım ise üzerimde hırka ve battaniyeye sarılmış vaziyette salonda yarı yatar pozisyondayım. Kendimi ayık tutmaya çalışıyorum yazarak. Okumaya başlarsam korkarım anında dalacağım ve ayılamayacağım. Burun damlamı odamda unutmuşum, ölmek istiyorum şu anda.

- Zeynep, odamdan burun damlamı getirsene kız.

- (sessizlik)

- Canım benim, odamdan burun damlamı getirsene.

- (sessizlik)

- Dünyanın en güzel çocuğu?

- (sessizlik)

- (bağırarak) Zeyneeeeeeeeeeeeeeeep!

- Şimdik Spore oynuyorum.

Pis karı! Beni yerimden kaldırdığı yetmiyormuş gibi bir de oyunda bir şey yapamıyor diye kıyameti koparıyor, ağlıyor filan şu anda. Her ailede olduğuna emin olduğum "Hırslanacaksan oynama. Oyun, eğlenmek için oynanır" muhabbeti yapılıyor gerzek gerzek. Ne egoist, ne nankör şey şu çocuk milleti. Ayrıca burnuma damla şişesini boşaltmama rağmen açılmıyor, nasıl bir haltsa.

Siz, okur kitlemden de hiç memnun değilim, onu da bilin yani. Biriniz de "Aman Aslım hasta olmuş, işimi bırakayım da yanına gideyim, evini derleyip toparlayayım. Başka şehirde yaşasam da farketmez hemen bir uçağa atlayayım da koşayım, kendisine bakayım, şefkat göstereyim diyeniniz yok. Farketmedim sanmayın! Üşüyorum ayrıca. Bi de çişim geldi. Tşkr edrm.

127 Hours

2011-01-29T18:16:00.006+02:00

Oskar adaylarına çalışırken 127 Hours'u seyrettim geçen gün.

Birkaç sene önce Slumdog Millionaire kazandığında ukala ukala ve alay ederekten "Bollywood filmi bu, sümüğümü atmam. Film şeritlerine kakalı popomu silmem (acır lan zaten!)" tarzında yorumlar yapmıştım. Hatta Nazif Bey'ciğim de "Senede iki yüz bin milyon tane balivut filmi yapılıyor, herhalde vardır bunun bir özelliği di mi hırt?" diye kibarca püskürtmüştü beni. Sevimli tartışmamız, "Pis ırkçı!", "Leş gibi köri kokuyorsun, Hint aşığı" sözleri eşliğinde son derece medeni bir şekilde nihayetlenmişti. Velhasıl sinemada zarif eşimle filmi seyrettikten sonra pek bir etkilenerek, bayılarak ve tükürdüğümüzü bir güzel yalayarak inimize geri dönmüştük.

127 Hours bu baabta sadece Danny Boyle ismi için bile seyredilebilirmiş mutlaka ancak hikaye de ilginç tabii. Proje bir miktar daha eski aslında ama gerçek hayat hikayesinin gerçek kahramanı Aron Ralston'dan (şorda abinin gerçek hikayesi de var kısaca: http://environment.yale.edu/news/5563 ama benim gibi olayı hiç bilmeden seyrederseniz daha çok etkileneceğiniz mutlak) izin koparılamamış bir türlü. Sanırım çoğu kişi böyle bir olayın ardından, yaşadıklarını bir sinema eseri olarak karşısında görmek ve herkesin bunu seyretmesini kabul etmek istemez. Misal ben mutfakta türkü çığırarak kıymalı patates pişirişimi bile kimse görsün istemem. Neysem sonuç itibarıyle artık kaça anlaştılarsa adam razı gelmiş ve film çekilmiş.

Hakkındaki "tipik bir tek mekan, tek kişi filmi" yorumları, benim Slumdog'a yaptıklarım kadar önyargılı ve haksız. Seyrederken yerimde duramadım, acayip huzursuzlandım, kapalı bir yerde kalmışım gibi nefesim daraldı ve son dakikalarında da beynim uyuştu resmen. Bazı sahneler bakılamayacak kadar korkunç ve sırf plan çekimleri değil, ses yönetimi filan da inanılmaz. Başrolde ve tek roldeki James Franco'yu ise Freaks & Geeks'den tanıyoruz (Milk'te de varmış). Sevimli abimiz bu rolüyle En İyi Erkek Oyuncu dalında da büyük ihtimalle başkasına gidecek olan ödüle aday.

Mükemmel film. Seyretmeyen top olsun.

Oops! :)

Not: Konu hakkında bir şey bilmeden seyretmek isteyenler trailer'la elleşmesin doğal olarak.

Karneli Zennap

2011-01-28T18:56:00.003+02:00

Okullar kapandı, yarı yıl tatiline girdi diye sevinebilecek miyim bilmiyorum. Zira bu gece başlamazsa yetiştiremeyeceği kadar çok ödevi var Zeynep'in.

Yine de kızım karneli oldu. Karnesi de harika :)

Bu baabta pek bi gururlu, pek bi mutlu hayvanım şu anda.

Hazırlık Yapmak İsteyenler İçin...

2011-01-26T01:00:00.003+02:00

83. Oscar adayları aşağıda.

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King's Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter's Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King's Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem "Biutiful"
Jeff Bridges "True Grit"
Colin Firth "The King's Speech''
Jesse Eisenberg "The Social Network"
James Franco "127 Hours"

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening "The Kids Are All Right"
Nicole Kidman "Rabbit Hole"
Jennifer Lawrence "Winter's Bone"
Natalie Portman "Black Swan"
Michelle Williams "Blue Valentine"

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale "The Fighter"
John Hawkes "Winter's Bone"
Jeremy Renner "The Town"
Mark Ruffalo "The Kids Are All Right"
Geoffrey Rush "The King's Speech"

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams "The Fighter"
Helena Bonham Carter "The King's Speech"
Melissa Leo "The Fighter"
Hailee Steinfeld "True Grit"
Jacki Weaver "Animal Kingdom"

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon - Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist - Sylvain Chomet
Toy Story 3 - Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan - Matthew Libatique
Inception - Wally Pfister
The King's Speech - Danny Cohen
The Social Network - Jeff Cronenweth
True Grit - Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King's Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O'Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King's Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King's Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney's Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King's Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King's Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home - Country Strong
I See the Light - Tangled
If I Rise - 127 Hours
We Belong Together - Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King's Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bunlar da 2010 senesinin rezilleri için verilecek olan Razzie ödülü adayları:

En Kötü Filmler:
The Bounty Hunter
The Last Airbender
Sex and the City 2
Twilight
Vampires Suck

En Kötü Erkek Oyuncu
Jack Black, 'Gulliver's Travels'
Gerard Butler, 'The Bounty Hunter'
Ashton Kutcher, 'Killers' ve 'Valentine's Day'
Taylor Lautner, 'Twilight Saga: Eclipse' ve 'Valentine's Day'
Robert Pattinson, 'Remember Me' ve 'Twilight Saga: Eclipse'

En Kötü Kadın Oyuncu
Jennifer Aniston, 'The Bounty Hunter' ve 'The Switch'
Miley Cyrus, 'The Last Song'
The Four Gal Pals, 'Sex and the City 2'
Megan Fox, 'Jonah Hex'
Kristen Stewart, 'Twilight Saga: Eclipse'

En Kötü Yardımcı Erkek Oyuncu
Billy Ray Cyrus, 'The Last Song'
George Lopez, 'Marmaduke,' 'The Spy Next Door' ve 'Valentine's Day'
Dev Patel, 'The Last Airbender'
Jackson Rathbone, 'The Last Airbender' ve 'Twilight Saga: Eclipse'
Rob Schneider, 'Grown Ups'

En Kötü Yardımcı Kadın Oyuncu
Jessica Alba, 'The Killer Inside Me,' 'Little Fockers,' 'Machete' ve 'Valentine's Day'
Cher, 'Burlesque'
Liza Minnelli, 'Sex and the City 2'
Nicola Peltz, 'The Last Airbender'
Barbra Streisand, 'Little Fockers'

En Kötü 3 Boyutlu Film
'Cats and Dogs: The Revenge of Kitty Galore'
'Clash of the Titans'
'The Last Airbender'
'Nutcracker 3-D'
'Saw 3-D'

En Kötü Ekran Çifti & Birlikteliği
Jennifer Aniston & Gerard Butler, 'The Bounty Hunter'
Josh Brolin'in yüzü & Megan Fox'un aksanı, 'Jonah Hex'
Tüm ekip, 'The Last Airbender'
Tüm ekip, 'Sex and the City 2'
Tüm ekip, 'Twilight Saga: Eclipse'

En Kötü Yönetmen
'The Expendables,' Sylvester Stallone
'The Last Airbender,' M. Night Shyamalan
'Sex and the City 2,' Michael Patrick King
'Twilight Saga: Eclipse,' David Slade
'Vampires Suck,' Jason Friedberg & Aaron Seltzer

En Kötü Senaryo
'The Last Airbender,' M. Night Shyamalan
'Little Fockers,' Michael Hamburg & Larry Stuckey
'Sex and the City 2,' Michael Patrick King
'Twilight Saga: Eclipse,' Melissa Rosenberg
'Vampires Suck,' Jason Friedberg & Aaron Seltzer

En Kötü Yeniden Yapım ya da Devam Film
'Clash of the Titans'
'The Last Airbender'
'Sex and the City 2'
'Twilight Saga: Eclipse'
'Vampires Suck'

Delirium

2011-01-25T08:54:00.005+02:00

Sabah sabah radyo kanallarından birinde canı Türkiye'siyle ünlü olan DJ'imiz ve yanında kendisine program sırasında eşlik eden ne üdüğü belirsiz co-host kızımız diyalog içindeler, estetik ameliyat tartışılıyor. Kızımız yirmili yaşlarında dudaklarına silikon yaptırdığı için pişman olduğunu anlatıyor, "ne gerek varmış o kadar genç yaşta". Andropoz olabilecek denli geçkin amcamız ise ameliyatı yaptırmakta haklı olduğunu, ince dudakları saymadığını ve öpmeyeceğini filan söyleyerek mütemadiyen asılıyor kendisine.

- Peki göğüslerini yaptırtmayı düşünür müsün? Büyültmeyi filan.

- Yok, kesinlikle düşünmüyorum. Biraz olsa iyiydi tabii ama Allah'ın verdiğiyle devam edicem mecburen.

- Mesela bir adam çıktı, sevgilin. Adam büyük göğüsten hoşlanıyor. İstese senden...

dayılanarak;

- Ay yok kusura bakmasın o. Öylesini bulsun.

- Sen böyle dik kafalılık edersen kalırsın bak, ben sana söyleyeyim. Hem dudaklarına silikon taktırıyorsun da buna neden karşısın onu anlamadım.

- Ya gençken karşıyım ben. İleride olabilir belki, çocuk mocuk olursa.

- E çocuk olunca büyüyor tabii di mi göğüsler? Önce büyüyor sonra sarkıyor.

- Evet, büyüyor sonra foş.

Ben de "sonra çüşşşşş!" demek istiyorum ya.

Kaldırılsın!

2011-01-22T19:49:00.008+02:00

1-) Bunu hepiniz biliyorsunuz. Evet, evet, o kişi!

2-) Sınava dayalı eğitim sistemi. (Son aldığımız duyuma göre SBS'ye hazırlanan sekizinci sınıf öğrencileri dershanelerde kendi sınıflarında ders ederken, velileri aynı sınıfta, kendileri için arkada hazırlanan sıralarda oturup not tutuyorlarmış. Çocuk bir şeyi kaçırırsa diye. Buradan hareketle...)

3-) Veliler.

4-) Makyaj malzemeleri. (Kaldırılmasa da karneye tabi tutulabilir mesela. "Hanımefendi sizin senede harcadığınız boya ağırlığı iki kiloyu aşmış, kotanız dolduğu için daha fazla satamıyoruz" veyahut "Hanımefendi dudaklarınız Neil Patrick Harris gibi, bir de bunlara koyu renk ruj sürünce çirkinliğiniz gözlerimizi kamaştırıyor" gibi.

5-) Çikolata. (Madem bu kadar güzel bir şey canımıza kasdedecek kadar zararlı, kaldırılsın anasını satayım. Ühü!)

6-) İmla kuralları. (Madem kimse uymayacak, madem uymayanları yaptıkları hata nedeniyle uyardığımızda ise alay edileceğiz ya da dayı gibi üzerimize yürünecek, bari hiç olmasın da boşu boşuna kendimizi kasmayalım. Bir tarafımız ayrılıyor burda, yanlış yazıp da hırt durumuna düşmeyelim diye.)

7-) Okumayan insanlar. (Velilerden ayrı olarak)

8-) Facebook. (Var olan iki üç arkadaşımdan da soğudum daha önceden tanık olmadığım cahilliklerini görüp. Mark Zokadens alsın, bi tarafında zoksun sosyal ağını.)

9-) Türk malı diziler. (Valla da billa da milleti iyice salaklaştırmak için özellikle yapıyorlar bu dizileri. Aynı şeyi Amerikan ulusal kanallarında yayınlananlar için de söyleyebiliriz rahatlıkla. Kanmayın, seyretmeyin hiçbirini. Çok ciddiyim!)

10-) Erkek çocukları için annelerinin kullandığı "oğluşum" kelimesi :), ve hatta kelimelere girmişken annelerin çocuklarına "annecim", babaların "babacım", anneannelerin "anneannecim" diye hitap etmesi (size garip gelse de o insanın bir ismi ve kişiliği var), "aşkitom" lafı filan da toptan kaldırılsın. Aşkitom diyenler o an roketle uzaya gönderilip, yörüngeye oturtulsun (iyi bir şey değil bu).

11-) Kadınların iki yaşın üzerindeki çocuklarını uluorta emzirmeleri kaldırılsın hatta yetmez, yasaklansın. İki yaş derken illa bir sınır koymamız gerekiyorsa diye dedim, aslında bence yürüdükten sonra bile olabilir. "Ama çocuğuma çok yararlı!" kisvesi altında sapıklık yapmaya devam edeceklerse de kendi evlerinde, kapalı kapılar ardında yapsınlar bunu, rica ediciiim :P

12- ) Görüntüde pislik yaratıyor gerekçesiyle atık ambalaj çöp konteynırlarını, apartman girişinden kaldırtıp, sokaktaki standart çöp bidonlarının içine atan bina yöneticileri,

13-) Kadınları metheder gibi görünürken aslında aşağılayıcı şeyler söyleyen erkekler.

(misal: "vay be, ne güzel parkettin arabayı, hiç beklemiyordum")

(erkeklerin yüzde doksanını harcadık bu maddeyle, iyi mi?)

14-) Superonline.

Ek: Zaman içinde bu listeye eklemeler yapılabilir.

Edebi Hayvan

2011-01-21T20:19:00.013+02:00

Bir kere edebi ve ebedi kelimelerini karıştıranlar bu yazıyı okumasın! Baştan uyarayım.

Bu aralar bir keyifliyim, bir keyifliyim. Derdim yok, en iyisi de dert edecek şey aramıyorum. İtiraf etmeliyim ki, zaten uzun süredir pek derdim yok ama psikopat bir insan olmam nedeniyle dertsiz yaşayamıyorum normalde. Bu baabta çok hafif dozda kullandığım kimyasal müthiş işe yaradı diyebiliriz. Belki de hep başlangıç dozunda kalmalıymışım ben. Hem rahatım böyle, hem de yan etkiler yok.

Neysem gün içinde yatıyorum, kalkıyorum, uyuyorum, okuyorum. Pek yahşi! Şansıma da arka arkaya okuduğum üç kitap birbirinden şayane çıktı. Biri aylardır önüme gelen herkese öve öve bitiremediğim Oğuz Atay'ın Tehlikeli Oyunlar'ı, diğeri Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam'ı, sonuncusu ve halen devam ettiğim ise Orhan Pamuk'un Manzaradan Parçalar'ı. İlk ikisini Ay Parçası ısrarla tavsiye etti, hatta ikincisini bizzat kendi elleriyle hediye etti bana; "Bunca senedir Türkiye'de Yusuf Atılgan gibi bir romancı yaşamış, yazmış ve ben okumamışım diyeceksin" cümlesi eşliğinde. Hakikaten de öyle olmuş, utanç verici! Bu baabta teşekkür ediyorum bu hediye için ve "Tehlikeli Oyunlar'ı okusana beeee" diye gırtlağımı sıktığı için :)

Oğuz Atay beynimi yordu yormasına ama böyle bir kitap okuduğum için de çok mutluyum. Bir kere bu ülkede eskiden dahi olsa zeki insanların yaşamış olması ne hoş! Şu Muhteşem Yüzyıl dizisi geyiklerini filan duydukça "kesin kalmadı zeki insan, herkes aptal" moduna giriyorum çünkü ister istemez. Bir tane daha var, aklıma gelmişken söyleyeyim. Yine böyle Osmanlı'nın konu edildiği bir -filmde mi, dizide mi, ne boktaysa artık- padişah sevişirken terli gösterilmiş diye de olay olmuş. Vay efendim, koskoca padişah terler miymiş seks yaparken? Güçsüz müymüş ki o, terlesin? Hey yarabbim ya! Neyse Oğuz Atay dahi, o alenen belli zira bu kitaptaki kurgu normal bir insanın elinden çıkmış olamaz. Veyahut çok kaba taslak bir kurgu yapılmış, gerisi adamın içinden patlayan kelimelerle dolmuş olabilir. Her iki durum da çok etkileyici esasen ama bana nedense ikincisiymiş gibi geliyor. Adam yazarken çoğu zaman "bundan sonra nereye gideceğini" bilmiyormuş (zaten bilmek de istemiyormuş) gibi bir izlenim yarattı bende. Kitabın bu kadar şahane ve fantastik olmasını ben kendimce bu spontane olduğunu düşündüğüm yazıma bağlıyorum. Keşke hayatta olsa, konuşabilsek ve sorabilsek tabii. Şu anda okuduğum Orhan Pamuk kitabında, okur tarafından en anlaşılmayan kitabı olan Yeni Hayat'tan bahsederken bu konuya değinmiş. "Yazar her zaman nereye gideceğini bilmemeli belki de" diyor ve bu kitap hakkında bir okurunun "Bu kitaptan ne anladığımı bilmiyorum ama çok seviyorum" demesinin bir yazarın alabileceği en büyük iltifatlardan biri olduğunu söylüyor. Bir de annesinin Benim Adım Kırmızı için "bu kitabı senin nasıl yazdığına inanamıyorum, sanki başka birinin elinden çıkma gibi" yorumunu çok gurur verici buluyor. Yazar olmak böyle ilginç bir şey demek :)

Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli'ni herkes bilir filmden ötürü. Aylak Adam'dan sonra hemen ısmarladım, kitabı da okuyacağım.

Orhan Pamuk'un kitabı hem çok nostaljik, bol bol altmışlı, yetmişli yılların İstanbul'undan bahsediyor, hem de bilgi dolu. Herkes hemen alsın ve okusun. Özellikle edebiyat hakkında yazdıklarına bayıldım. Derya gibi bir adam gerçekten de, etkilenmemek mümkün değil. Ayrıca on bin kitaplık kütüphane ne demek ya! Muhayyilem almıyor. Çok isterdim kütüphanesini görmek ve ellemek.

Bu kadar ilham verici eser okuduktan sonra hemen yine abarıp koskoca bir paket ısmarladım Idefix hazretlerinden. İçinde Slyvia Plath'ın Sırça Fanus'u, Iris Murdoch'ın Kesik Bir Baş'ı ve Buddenbrook'lar filan var. Çok mutluyum :)

Kuesçın Mark

2011-01-15T12:02:00.010+02:00

Zarif eşim dünyanın en zeki insanlarından biri. Zeynep belli ki ona çekmiş. Zira ben bu çekirdek ailenin en salak bireyi, bendenizim.

Adam o derece ki, ilkokulu beş yüz tane okul değiştirmek suretiyle ve dördüncü sınıfı kompile boş geçerekten okumuş, bu yüzden de o zamanlar "kolej sınavları" dediğimiz ucubeyi kazanamamış. Annesi ne yapmış etmiş, bütün aile memur olduğu için büyük parasal sıkıntılar içinde yaşamalarına rağmen, özel bir okula burslu sokmayı başarmış çocuğunu. O zamanlar okuyanlar bilir, özel okulların büyük kısmı para verilerek sınıf geçilen kıytırık şeylerdi (belki şimdi de öyledir?), devlet okulunu beceremeyecek derecede aptal olanlar özel okullara düşerdi. Her neyse, hem de onun başladığı yıl yeni açılmış olan bir özel okuldan mezun çıkıp, İTÜ Bilgisayar Mühendisliğini kazanmayı başarmış mesela.

Yine de benim için zekasını gösteren şey, bu akademik başarısı filan değil tabi ki. Çok manyak bir şekilde gördüğü her şeyin resmini mükemmel bir şekilde yapabiliyor, duyduğu her melodiyi de ister piyano olsun, ister mızıka olsun, ister gitar olsun, eline ne verirsen onla çalabiliyor. Bence basbayağı bir dahi.

Şimdi bu dahi insanla geçen gün yaptığımız diyalogu aktarıyorum size:

- Zarif eşimcim, Zeynep'in ödevine sen yardım eder misin? Ebenin Örekesi isimli şiiri sana konuşur gibi söyleyene dek okuyacak, sonra da bakmadan yazacak.

- Nereye yazacak?

- (delirmemek için maksimum çaba gösterildikten sonra dayanamayarak) Hmmm, masanın üzerine, olmazsa kendi bacağına yazsın.

- Ya canım, nerden bileyim nereye yazacak, ev defterine mi, okul defterine mi? (Bu arada ev defteri diye bir şey olmadığını bilmem söylememe gerek var mı?)

- Hmmm, okul ödevi nereye yazılabilir? Olsa olsa resim defterine olabilir.

- Ulan bir şeye de bir gün düzgün cevap ver be!!!

Baba, kız mütemadiyen sarfettikleri bu gereksiz sorularla beynimi zittiler senelerdir. Yemin ederim yarım akıllı oldum bunlar yüzünden be! Kıçımın dahileri...

Delirium

2011-01-13T22:53:00.006+02:00

:D (Akşam akşam bela okumak caiz midir? Veyahut ben bir kimim veya bir neyim?)

Kar Yağsın Artık Be!

2011-01-11T08:29:00.004+02:00

Hani Luna yılıydı? Hani bu sene bilmemkaç bin yılın en soğuk kışı yaşanacak, başımıza tipiler, tornadolar, tsunamiler ve bilumum felaketler gelecekti? Her sabah gözümü açıyorum ve aynı güneşli, puslu, kirli hava!

Kar görmek için resim bakmaktan bıktım...

İyi Yıllar

2010-12-31T01:42:00.006+02:00

Hepinize bol blog'lu, güzel post'lu, 31 Aralık günü haftasonuna denk gelmeyen şahane bir yıl dilerim... (40 olduk lanet olası!)

Resim Geçit

2010-12-29T00:12:00.005+02:00

Çocuk sahibi olmanın en güzel yanlarından biri de "nereden nereye geldiğini" görmek. Özellikle hep böyle yıl sonlarında kendimi "vay be, kızıma bak! ne kadar da büyüdü" derken yakalıyorum. Geçenlerde yine bunu dedikten sonra bir resim geçidi de yaptım "oy oy yerim" nidalarıyla :)

İşte budur;

Zeynep - 15 günlük, görüldüğü gibi dünyanın en güzel bebeği :)

Zeynep - 11 aylık, parkta zevkten dört köşe olmuş vaziyette.

Zeynep - 1,5 yaşında, dünyanın en neşeli çocuğu.

Zeynep - 2 yaşında, Saros Uzunkum'da keyf ediyor.

Zeynep - 3 yaşında, bebeğine sarılmadan/gırtlaklamadan uyumaz.

Zeynep - 4 yaşında, papatya zamanı Fenerbahçe parkında.

Zeynep - 5 yaşında, yuvada kendi doğumgünü partisinde en yakın arkadaşı Azra ile.

Zeynep - 6 yaşında, Bodrum Aspat'da.

Zeynep - 6,5 yaşında (şimdiki zaman), okullu ve olgun abla.

Note To Self

2010-12-27T14:47:00.008+02:00

Aşağıdaki diyalogun sonundaki,

- (Işık hızıyla konuşmaktadır) İyigünlerbenlittleceasersdanarıyorumkırkbeş...

- Pardon ne?

(*uyku sersemidir*)

- Little Caesers'dan arıyorum. Kırk beş gündür bizden sipariş yapmamışsınız. Bir terslik mi var?

- Hön?

- Bir sorun mu yaşadınız firmamızla ilgili?

sorusuna,

- Annem misiniz siz? Size ne!!!!!! Ne yediğimin hesabını mı vermem gerekiyor? Pazarlama mı bu şimdi? Müdürünüzü bağlayın bana, hemen!

şeklinde cevap verirsen bir sonraki pizza siparişine ilgili eleman balgam atabilir. Bu yüzden yapma böyle bir şey.

Yazar Grevi

2010-12-25T20:15:00.006+02:00

Kitabı sonunda ıkına sıkına da olsa bitirdim. Ancak şu alıntıyı da yapmadan edemeyeceğim. Pek süper.

Ayrıca geçenlerde milletin cahilliğinden bahsederken "neredeyse birbirlerini ısıracaklar" cümlesini sarfeden arkadaşıma da sıkı bir selam var seneler öncesinden... Vonnegut abimizden :)

----------------------------------------------------

"I'm thinking of calling a general strike of all writers until mankind finally comes to its senses. Would you support it?

"Do writers have a right to strike? That would be like the police or firemen walking out."

"Or the college professors."

"Or the college professors." I agreed. I shook my head. "No, I don't think my consciense would let me support a strike that. When a man becomes a writer, I think he takes on a sacred obligation to produce beauty and enlightenment and comfort at top speed."

"I just can't help thinking what a real shaking up it would give people if, all of a sudden, there were no new books, new plays, new histories, new poems...."

"And how proud would you be when people started dying like flies?" I demanded.

"They'd die more like mad dogs, I think -snarling and snapping at each other and biting their own tails."

I turned to Castle the elder. "Sir, how does a man die when he's deprived of the consolations of literature?"

"In one of two ways," he said, "putrescence of the heart or atrophy of the nervous system."

"Neither one very pleasant, I expect," I suggested.

"No," said Castle the elder. "For the love of God, both of you, please keep writing!"

Cat's Cradle - Kurt Vonnegut

İki Film Birden

2010-12-21T19:18:00.012+02:00

Yok be, ayıpçı değil!

Uzun süredir sümüğümü atmadığım film dünyasına (koleksiyon amacıyla toparladığım ve yaladığım filmler sayılmaz) iki taneyle geri döndüm. Biri Inception (evet, evet. henüz seyrettim kendisini), diğeri ise The Social Network (a.k.a seyretmez olaydım).

Inception'dan çok iğreneceğimi düşünüyordum. Malum herkesin bayıldığı şeyleri sevmiyoruz hayat felsefesi olarak. Ayrıcana Leonardo di Caprio'nun fikri yüzünden bile basurumuz pörtlüyor :P Ancak ve ancak film güzeldi, ben beğendim. Kesinlikle filmin sonunda yok Cobb bir seviye daha mı aşağıya inmişti, yok gerçek dünyada mıydı, yok hala rüyada mıydı, yoksam anasının örekesine mi gitmişti geyiğine girmeyeceğim tabii ki. O kadar da değil yani, popüler şey seyredip beğendiysek te bokunu çıkarmamak lazım. Leonardo ise yine kötü, yine kötü. Hadi hakkını yemeyelim, Titanic'den bir gömlek daha iyi. Bir tek Aviator'da hoşlaşmıştım oyunculuğundan zaten, o da belki kendisinin değil de Scorsese'nin halt yemesidir, bilemiyorum.

The Social Network ise malum Facebook'un sahibi beyfendinin şeysi. Hayat hikayesi değil, nesi? Ne bileyim, ne bokun soyudur bu film. Sonuçta bu iki saatin sonunda ne öğrendik? Mark Zokadens isimli hafif asperger sendromlu olduğuna hiç de şaşırmadığımız çok zeki, Harvard'lı genç dünyayla sadece bir makine üzerinden ilişki kurabildiğinden böyle bir şeyi keşfetmiştir (ya da belki bu fikri birinden çalmıştır, tartışılır). Hatta daha da basitinden çocukcağız abazadır, biraz popüler olabilmek ve azıcık action için Facebook'u icat etmiştir mecburen. Kendisine -her bu tür ortamda görülebileceği gibi- yapışan bir sürü parazite de milyonlarca dolar tazminat ödemek zorunda kalmıştır. Aman ne ilginç!

David Fincher ve Aaron Sorkin ikilisinden tiksinmeme sebep oldu film, ona yanıyorum en çok. Gerçi ben Aaron Sorkin'in şu bizzat Flash tarafından okunuyormuş intibası yaratan fırıldak gibi senaryolarından ezelden beri çok yoruluyorum. Ailecek ve beğenerek izlediğimiz West Wing'de bile soluk almadan devam eden diyaloglar yüzünden sürmenaj geçirmiştim. Bu filmde de aynı olay netekim. Uzun cümleler içeren kitapları okurken milletin minicik beyni nasıl karıncalanıyormuş, anlamış oldum :)

Daha bir iki sene filan bir şey seyretmem. Yetti bu kadar.

Geç Olsun, Güç Olmasın

2010-12-20T12:56:00.020+02:00

Okulun Zeynep üzerinde iki büyük etkisi oldu.

1-) Yalan söylemeyi / uydurmayı öğrendi.

Örnek:

Ülkesine yılbaşı tatiline gitmiş yarı İngiliz arkadaşı hakkında;

- Lea bundan sonra okula gelmeyecekmiş anne.

- Neden kızım?

- Bırakmış okulu, okumayacakmış.

- E, ne yapacakmış peki?

- Bugün sinemaya gitmiş annesiyle. Yarın da başka şeyler yapar herhalde.

- ??

2-) İspiyonlamayı öğrendi.

Örnek:

Televizyonda reklamda oynayan manken gibi bir kadını işaret ederek;

- Baba, o kadın annemden şişman mıdır?

- Olur mu canım? Annen daha şişman.

Gözlerinde parıltılarla bana koşarak;

- Anne, babam sana şişman dedi.

Bok! :)

Ne dilediğine dikkat et gibisinden bir gavur atasözü var. Ne kadar da doğru buyurmuş büyükleriniz meğerse. Bu yarmanın iki çubuk yaşına kadar konuşma namına gıkı çıkmadı. İlk kelimesi "koku" oldu. "Anne", "baba" dediğini duymak için üç yaşına (altı yaşında gibi görünüyordu bir de üzerine), cümle kurması için ise üç buçuk yaşına kadar beklemek zorunda kaldık. Stresten geberdik, sabah akşam konuşsun diye dua ettik. Al sana! Gerçekten geç konuşan çocuklar sessiz kalan zamanlarının hıncını almak için mi bu derece geveze oluyorlar illa ki? Valla beynim uyuşuyor bazen.

Aha daha demin şu yazıyı yazarken, afedersiniz hacetim geldi. Her medeni insan gibi banyoya gidip, kapımı kapattım. Standart bir bayan veya Al Bundy gibi de değilim şükür, iki dakikalık işim var. Hasta olduğundan bugün okula gitmemiş olan kızım kapalı kapının arkasında;

- Anne... Kabız mısın?

- Değilim Zeynep. Sen git salona, geliyorum.

- Neden bu kadar uzun sürüyor peki?

- ...

- Ben neden kabız değilim bugün?

- ....

- Sana yaklaşmadım pek, ondan bulaşmadı.

- Kabız bulaşmaz, hastalık değildir. Yediğin içtiğinle alakalı bir şey.

- Ne bulaşır?

- İshal bulaşabilir.

- Ne yiyince kabız olursun?

- Sebze, meyve yemezsen, hep kuru şeyler yersen.

- Sen dün ne yedin?

- Fasulye.

- Fasulye kabız mı yapar?

- Yok aslında. (*hakkaten ben neden kabız oldum lan diye şaşırır*)

- Küçük bir parça çıktı mı anne? Sesini duydum galiba.

Şundan eminim artık. Sadece yediğin içtiğinle alakalı değil, psikolojik kabızlık diye bir şey de var.

Baby, It's Cold Outside

2010-12-17T23:50:00.004+02:00

Çok müzikal ve kadayıfım ya, sabahları bu şarkıyla uyanıp, geceleri bununla uyuyorum bu aralar. Korkarım evin içinde tap dansı yaparak dolaşmaya başlayacağım bu gidişle (gözümün önüne tap dansı yapan bir hipopotam geldi an itibarıyle).

Bir yandan radyolarda devamlı çalıyor, bir yandan da gavurların yılbaşı şarkılarından biri olduğu için dünya üzerinde bunun cover'ını icra etmemiş bir şarkıcı yok. Yani nereye elinizi atsanız bunun bir yorumuna çarpabilirsiniz. Dolly Parton ve Rod Stewart düeti bile var. Ama benden size Glee'nin yılbaşı bölümündeki gay versiyonu geliyor.

I love you, Chriiiis!

*çığlık atarak imza ister*

Stranger in a Strange Land

2010-12-15T21:19:00.021+02:00

Daha önce bir vesileyle hayata yabancılaştım cümlesini kullandıysam bildiiiimiz yalan söylemişim. Çünkü esas bugün oldu bu.

Senelerdir sevgili Cihan'ın temizlik için bana geldiği gün, totoma raptiye batmışçasına evden kaçar, anama sığınırım. Bunu neden yaptığımı hatırlayamıyordum. Muhabbet bayması veyahut allah muhafaza iş filan yaparım belki acuk ihtimali yüzünden olabilir gayet sanıyordum. Bugün doğalgazcıların gelip gazımı açabilmeleri için mecburen evdeydim ve acı bir şekilde Çarşamba firarlarımın sebebini anımsadım. Cihan temizlik yaparken bilumum kanallardaki evlilik programlarını takip ediyor. Salondaki televizyonda bir tanesi açık, salonu temizlerken onu, yatak odasında ise başka bir tanesi açık, kovaya su doldurmaya banyoya gittiğinde de onu seyrediyor. Hani gidip odaya kilitleneyim, lambaya bağlamak suretiyle kendimi bir güzel sallandırayım deseniz de bunun imkanı yok.

Öncelikle bu programlardaki son derece sıkı 'yağlı saç' kodundan bahsetmek istiyorum. O derece sıkı ki, tabiyatıyle katılımcıların, ek olarak ise sunucuların, konuk sanatçıların, saz heyeti ve keman eşliğinde göbek atan dansözün, kuvvetle muhtemel kameramanın saçları kesinlikle yağlı ve yapışık olmak zorunda. Genel akışı bilmeyenler için açıklayayım;

Efenim misal bir kadın programa çıkıyor. Yaşını, boyunu, posunu endamını ve damat adayında aradığı özellikleri sayıp döküyor. Bu esnada az önce baltayla doğradığı eski karısının cesedinin hemen yanındaki televizyon karşısında pipisini çekiştirmekte olan adam, gelin adayını beğeniyor. 'İmanıma azdım, ayarlayın bana bu karıyı' nidalarıyla ilgili tv kanalını arıyor. Kanal (neye göre bilmiyorum, bilmek de istemiyorum) belli bir kritere göre damat adaylarını eliyor, bunlardan en çirkin kotlu ve en yağlı saçlısını programa çağırıyor. Ertesi gün, gelin adayı ile damat adayı karşı karşıya oturtulup, tanışma konuşmalarını kameraların önünde yapıyorlar. Örnek:

Sunucular: Hoşgeldiniz Dursun Bey.

Dursun: Hoşbulduk. Ben Dursun. 27 pardon 28 yaşındayım. Düzce'liyim. Boyum 1,68.

Sunucular: Peki Dursun Bey, buyrun gelin adayımız Bahar Hanım'la tanışın.

Bahar: Merhaba. ben Bahar.

D: Merhaba ben Dursun. 28 yaşındayım. Düzce'liyim. Boyum 1,68.

B: Bana kendinden biraz bahseder misin Dursun?

D: Tabii. Ben Düzce'liyim. 27 yaşındayım. Boyum 1.68.

B: .....

D: Tekirdağ'da yaşıyorum ama Düzce'li olduğum için orda evim var. Ama Tekirdağ da çok güzel yer. Hem İstanbul'a yakın, hem turistik.

B: (Adama tiksinerek baktıktan sonra) Ben Bursa'lıyım biliyorsunuz.

D: ....

B: Bursa'da yaşama şansınız olabilir mi?

D: Bu imkansız. İşim Tekirdağ'da.

B: Ben şartlarımdan biri olarak Bursa'da yaşamayı saymıştım. Beni taşıyamayacaksanız neden aradınız burayı? (Hön!!!)

D: Ben yoğun çalışırken çok iyi izleyemedim programı. Şöyle bir gördüm sizi.

Biraz sessizlikten sonra;

Sunucular: Peki, anlaştıysanız, evlilik detaylarını konuşmak için karar odasına mı geçmek istersiniz? Yoksa Bahar Hanım "başka adaylar" mı diyorsunuz?

B: "Başka adaylar" diyorum. Dursun Bey'den gerekli elektriği alamadım ben.

D: Tabii, sizin seçiminiz. Hayırlı olsun.

Hiç abartmam yok, konuşmaları olduğu gibi aktardım. Bir çiftin hikayesi bu kadar sürüyor. Bir tane de mutluluğu bulmuş çifte denk geldim. Mutlu çift anladığım kadarıyla daha önceki programlarda tanışmışlar, birbirlerinden gerekli olan elektriği almışlar, evlilik detaylarını karar odasında tartışmışlar. Sıra evlenme teklifine gelmiş. Adam kadına teklif ediyor, kadın kabul ediyor. Sunucular 'nişanlılığınızın ilk dansı için piste buyrun' diyorlar. Kadınla adam slov dans ederken, sunucu aniden 'yolun sonuna geldik, vurun beni. bitsin bu tek kişilik oyun' temalı bir ağıt çığırmaya başlıyor. Romantizm fışkırıyor o an gözeneklerimizden.

Seyretmeden önce 'bunlar düzmece, birileri yazıyor. sokaktan çevirdikleri insancıkları oynatıyorlar öğle yemeği karşılığında' diyordum ama şimdi gördüm ki böyle bir kurguyu yapamazsınız isteseniz de. Basbayağı bipolar filan olmanız lazım bunları yazmak için. Yani demek ki gerçek olaylar.

Nasıl ve neden senelerdir bu tip bayağılıkların yaşandığı programları insanlara diretiyorlar peki? Hem de bir güzel adına 'kadın programı' deyip kadınlara yamayarak. Yumurta mı tavuktan çıkar, tavuk mu yumurtadan? Daha dün yeni bulduğum aidiyetimi saatler içinde kaybetmiş bulunuyorum. Duyurulur!

I'm Only Happy When It Rains

2010-12-15T00:16:00.006+02:00

Amanın, Garbage'ın bu şarkısına pek hastaydım küçükkene :P Sadece yağmur yağdığında sevinen bir hayvan olduğum için muhtemelen. Ancak sözlerin tamamına dikkat etmemişim hiç.

Resmen benim lan bu :)

Enjoy!

GARBAGE-I'M ONLY HAPPY WHEN IT RAINS
Yükleyen pierrot77. - Diğer müzik videolarına göz atın.

I'm only happy when it rains
I'm only happy when it's complicated
And though I know you can't appreciate it
I'm only happy when it rains
You know I love it when the news is bad
And why it feels so good to feel so sad
I'm only happy when it rains

Pour your misery down, pour your misery down on me
Pour your misery down, pour your misery down on me

I'm only happy when it rains
I feel good when things are going wrong
I only listen to the sad sad songs
I'm only happy when it rains

I only smile in the dark
My only comfort is the night gone black
I didn't accidentally tell you that
I'm only happy when it rains
You'll get the message by the time I'm through
When I complain about me and you
I'm only happy when it rains

Pour your misery down,
(pour your misery down on me)
Pour your misery down,
(pour your misery down on me)
Pour your misery down,
(pour your misery down on me)
Pour your misery down,
(pour your misery down on me)
Pour your misery down
You can keep me company as long as you don't care

I'm only happy when it rains
You wanna hear about my new obsession
I'm riding high upon a deep depression
I'm only happy when it rains

(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains

(Pour some misery down on me)
(Pour some misery down on me)
(Pour some misery down on me)
(Pour some misery down on me)

I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)
I'm only happy when it rains
(Pour some misery down on me)

Office Space

2010-12-13T18:14:00.021+02:00

Bugünlerde her rastladığım kişinin delirmemi evde boş oturmama bağlaması (psikiyatristim de söylemiyor ama böyle düşünüyor, biliyorum) sebebiyle iş hayatı normalden daha fazla geliyor aklıma. Çalışmayı bundan yedi buçuk sene önce bıraktım. İyi mi yaptım, kötü mü? Hayatımı kazanırken kendimi buluyor muydum, o zamanlar bundan daha mı mutluydum, yoksa ruhumu şeytana sattığım için çok mu bedbahttım?

Aslında ilk cümledeki tez bayağı yanlış, zira ben çalışırken de deliydim. O zaman da ofise sekiz kat merdiven tırmanarak çıkardım. Yani o zaman da asansörden korkuyordum. Devamlı apandisitimin patlayacağını sandığım ve bunun yüzünden karayla bağlantısı olmayan yerlere gidemeyişim gibi şeylerin gerçekleştiği senelerde nerede uyuduğumu bilemeyecek kadar çok çalışıyordum (Nazif Bey'ciğimin deyimiyle, yemeğime çürümüş dede pipisi koysalar farketmeden yiyecek durumdaydım :D). Hatta iş hayatından ve boş oturmaktan da bağımsız olarak, ayakkabım denize düşecek diye korkumdan vapurun yan tarafına oturamadığım dönemde lise öğrencisiydim. Sadece kadınların çocuk doğurabileceklerini öğrendikten hemen sonra hamile olduğumu düşündüğüm ve bunun korkusu yüzünden üç ay boyunca sabah akşam ağladığım bir dönem var hayatımda ki sadece altı yaşındaydım. Kedi tırmalayınca kuduz olduğumu sanmam yüzünden günlerce sudan korkacak mıyım diye musluk açıp seyrettiğimde ise akıl baliğ miydim, hatırlamıyorum. Velhasıl vesveselerimin, takıntılarımın, endişelerimin kaynağı, eniğim doğduktan sonra ona doğru kaymıştır, bu doğru ama o yokken de gayet net bir şekilde görülebiliyor ki, kendimle uğraşırdım delicesine.

Okuldan mezun olur olmaz girdiğim iş hayatında on sene bulundum. Çok da çalkantılı bir dönemdi. Hep bankalarda bilgi işlem departmanında çalıştığım için, '94 krizi, '01 krizi hepsini birinci elden tecrübe etmek durumunda kaldım. Stresten geberdim. Zarif eşimle aynı anda işsiz kaldığımız bile oldu. Bu acayip çalışma koşulları bir yana, yaptığım işten hiç bir zaman, bir gıdım bile hoşlanmadım. Güzel para kazanıyordum ama çalışma saatleri berbattı. Durmadan sabaha karşı ofise gitmem gerekirdi. Çalıştığım her yer ama her yer battı. Büyük bir banka - battı, ondan daha küçük bir banka - battı, baktım bankalarda hayır yok, gsm operatörü deneyeyim dedim. Guess what? Battı. Senelerce eşşek gibi çalışıp, üretmeye çalıştığınız her şeyin bir gün içinde kutup ayusunun biri çalıştığınız yeri hortumladığı için toz olup, uçtuğunu düşünebiliyor musunuz? Ben bunu çok da uzun olmayan iş hayatım süresince tam üç kere yaşadım. Sonunda geç ve güç olsa da bir uyanış gerçekleşti bende. 'Burası Türkiye. Çalıştığım yerler de hep büyük yerler ama demek ki olayımız bu bizim. Çalışacağız, birileri alıp götürecek. Biz yine çalışacağız, yine başımıza aynı şey gelecek. Döngü böyle devam edip gidecek.' İşte işi gücü bırakıp, yavrulamaya karar verdiğim ve kendimi eve tıktığım dönemin başlangıcı bu şekilde olmuştur. Bir nevi orta yaş krizi geçirmiş de olabilirim tabii.

Aslında görülüyor ki, orta yaş krizi, ekonomik kriz, her ne kriz sebebiyle olursa olsun doğru şeyi yapmışım iş hayatını değil belki ama uzmanı olduğum o işi bırakmakla. Bir yandan da yaptığı işle kendini bulanlara, işi olmadan kendini tanımlayamayan insanlara, işini severek yapan ve yaptıklarının sonucunu gören kişilere çok imreniyorum. İdealleri doğrultusunda çalışma lüksüne sahip herkese hastayım ancak ben asla bu şanslı kişilerden biri olamadım. Ben çalışırken hep nefret ettim, hep tiksindim, hep mutsuz oldum. Takdir edersiniz ki bir işte yükselmek (mutlu değiliz, daha çok para kazanalım bari) için gerekli olan materyale de sahip değilim. Yalayamıyorum anasını satıyım. Hatta yalamak bir yana, daha çömezken bile, proje liderimin korkudan bana iş veremediğini biliyorum :)

Gerçekte hangi işi yaparsam mutlu olabileceğimi anladığımda otuz yaşımı geçmiştim. Kimbilir, belki ölmeden önce istediğim şeyi yapma fırsatını bulabilirim. Tabii bunun için önce şu totoyu bir kaldırmak lazım yayıldığı koltuktan... Bakalım...

Kısa Kısa...

2010-12-09T23:33:00.011+02:00

* Terapim dördüncü seansta çıkmaza girdi. Doktor kadına dedim ki;

"İnsanlardan nefret ediyorum ve bunun kaygı bozukluğu hastalığıyla bir ilgisi yok. Herkesten ve her şeyden, toplumdan, çocuklardan hatta ve hatta önceki hastanız gecikti diye benim seansımı kısa kestiğiniz için sizden bile hoşlanmıyorum şu anda. Bir insan bana daha önce üç bin tane iyilikte bulunmuş olabilir, buna rağmen tek bir yamuğunu gördüğüm anda silip atabiliyorum kendisini. Bu derece nankör, şımarık, dengesiz ve kötü kalpli bir insanım. Ne yapacağız sizce bu konuda?"

uzuuuun bir süre düşündükten sonra,

"Eöööömm, lütfen bu kaldığımız yeri unutmayın (seans başına 170 lirayı ben alıyorum sanki, not alsana it!). Gelecek seansta buna sebep olan şeyleri bulmaya çalışalım. Hatta bayağı uzun bir süre çalışmamız gerekebilir."

Oldu! Fuck off!

* Zeynep çok fena durumda. Sınıf arkadaşlarının en süper olanları tabela okumaya filan başladılar. İçinde "o ut ne annenin,

ne ninenin. o ut ali emminin emaneti" cümlesi geçen, okulun verdiği okuma kitabını eline bile almayı reddeden kızım ise eve gelince vücut ansiklopedisini açıp, "anne, trombosit ne demek?" halinde. Sadece İngilizce dersinde oyalanıyor ve zorlanıyor. Onu da zorlandığı için sevmiyor. Öğretmenleri sanıyor ki, okuma yazmayı önceden bildiği için şimdi sıkılıyor. Matematik filan binmeye başlayınca kafasını yorabilecek biraz diye düşünüyorlar. Halbuki bilmiyorlar ki, o en ileri olduğu konu. Yani daha da çok sıkılacak garibim.

* Şofben ve ocağı doğalgaza geçirdik. Pardon doğalgaz bize geçti daha doğrusu. Holün ve mutfağın duvarları, perde beton kanırtılamadığı için mutfaktan ön balkona çıkan kapının üstü delindi. Eskiden az çok yüzüne bakılır durumda olan balkonuma ise dört bir yandan geçen borular yüzünden resmen tecavüz edilmiş halde şu anda. Görüntünün bu kadar iğrenç olacağını ve iş sonunda böyle bir pislik çıkacağını öngörebilseydim hiç girişmezdim ama olmuş bulundu bir kere. Elektrikli termosifon yüzünden olduğunu düşündüğüm aylık sabit 150 lira olan elektrik faturasının bi inşallak titreyip kendine geleceğini düşünüyorum bundan sonra. O da olmazsa zaten, kendimi doğalgaz borusunun hemen yanından aşağıya, boşluğa bırakıvereceğim.

* Aynı anda üç kitap birden okuyorum. Aslında bu hiç tarzım değil ama koncönktör ööle gerektirdi. Çok fasarya bir kitap okumaktaydım (adını bile anmaktan hicap duyuyorum burda), tabii ki kendisinden tatmin olamayıp Kurt Vonnegut'un Kedi Beşiği'ne başladım. Ondan da o kadar sıkıldım ki, aylardır elimde sürünüyor. Bir oturuşta iki sayfadan fazla okuyamıyorum. Bu yüzden Oğuz Atay'ın Tehlikeli Oyunlar'ına sarktım.

Bir kitabı yarım bırakamama gibi önemli bir rahatsızlığım var benim. Çoğu zaman okuma hayatımı baltalar bu huy ve hatta kötü bir kitabı kendimi zorlayarak okumam yüzünden ikrah getirip aylarca elime kitap alamadığımı bilirim. Keşke sevmediğim şeyi bırakabilsem. Ama olmuyor maalesef. Bu yüzden birbiriyle son derece alakasız üç ayrı kitabı hatmekteyim şu anda, hangisi ruh halime uyarsa onu pandikliyorum mecburen. Halbuki aklım da son Beyoğlu gezintisinde Mephisto'ya dalıp aldığım Parma Manastırı'nda.

* Bu sefer kullandığım anti-depresanın yanında az miktar alkol tüketmeme izin var. Bu yüzden ve dünyanın en nerd insanı olduğumdan kelli akşamları ahududu likörü içiyorum çikolata eşliğinde. Cheers!

* Dizi mizi n'aptım bu ara.. AMC The Walking Dead deye bir şey yapmış. Resident Evil-28 Days Later karışımı. Başta çok nefret ettim, seyretmeyeceğim dedim ama herkes bayılınca azim ettim. Hoşuma da gitti. Soonacıııma Bored to Death deye bir HBO komedisi var. Ted Danson ve şu The Hangover'daki sakallı adam var, neydi adı? Zach bişii. O da gözermiş. Sonaacıııma başka yeni bir şey yok sanırsam. Bir de Leylaaam'dan kopya çekip Babies diye bir belgesel seyrettim. Aydınlatıcı değilse de eğlenceli bir şeydi.

Kısa kısa deyip, sonra destanlar yazdım yine. Havalar soğuyor sonunda, haydi hayırlısı!

Vapur Monologları

2010-12-06T18:11:00.018+02:00

Geçen Cuma üzerinize afiyed, eski bir dostumla Beyoğlu ettik. Sadece Beyoğlu etmekle de kalmadık, Cihangir'in ara sokaklarında nefes kesici manzaralar eşliğinde gezdik, dolaştık.

Pek şahane bir gündü. Bu arada sizin buluştuğunuzda hayattan, ailelerden, çocuklardan filan kopup saatlerce edebiyat konuşabileceğiniz bir arkadaşınız var mı? Eğer yoksa büyük kayıptasınız.

Karaköy'den Kadıköy'e dönerken yeni, büyük vaporlardan birine denk geldim. Karşıya senede üç kere geçen bir kişi olduğumdan anca tecrübe edebildim kendisini netekim. Pek ferah fezahmış. Eğer siz de şişko değilseniz, benim gibi genç irisi ve asosyal bir kişi için eski vapurların dışarı yandaki kısımları nasıl bir işkencedir, tahmin edemezsiniz. Gerçi çoook zayıf olduğum zamanları da biliyorum, bu sefer de tahtalar kıçıma batardı. Bir huzur bulamadıydım yani. Bu öküzden hallice yeni vapurlar o açıdan çok güzel, yayılmanıza rağmen ayaklarınızın önünde perende atacak kadar boşluk kalıyor hala. Güneşte kırk derece olan o Aralık gününde, gün içinde harlanarak piştiğim için dönüşte favorim olan bu kısmına oturdum vapurun. Ama şalımla kendimi sarıp sarmaladığım halde alet hareket eder etmez sıcaklık Antartika seviyesine düştüğü için içeri girmek zorunda kaldım maalesef. Her insanlardan tiksinen ve gözgöze gelmeye dahi tahammülü olmayan kişi gibi oturur oturmaz çantamdan kitabımı çıkardım ve okumaya başladım.

Karşımda şimdilerde sanırım apaçi adıyla anılan tiplerden biri. Saçları aynen şu aşağıdaki yağız gençlerimiz gibi;

Kitap okumaya çalışıyorum ama apaçimiz (altındaki don yedi günlük, telefon bin liralık olanlardan) açmış telefonunu manitası veya asıldığı kızla konuşuyor. Konsantre olmam imkansız;

- Ehehheheh, ne var üstünde şimdi?

-.....

-E gel kızım o zaman İstanbul'a. Bura da seni özledi. (kendini istanbul sanıyor olabilir mi gerçekten?)

-....

-Gıdıklanır mısın peki oralardan? (lan nasıl geldi konu buraya bir cümlede?)

-.....

-Ben de yan göbeklerimden çok gıdıklanırım.

-.....

-Yok yok, kimse yok. (kızın aniden aydığını, vapurda etrafta birileri olması detayını akıl edip, konuşmanın içeriğinden utandığını tahmin ediyorum burda. apaçinin kimse yok derken kitap okuyan bir kişiyi insandan veya tanıdığı herhangi hayvandan saymamasını ise gayet doğal karşılıyorum tabii.)

Aslında yalnız da değildik hani. Benim yanımda yani apaçinin çaprazında çok havalı başka bir genç kızımız oturuyordu. Saçlar bele kadar, boyalı ve yapılı. Dizaynır bir çanta, havalı kıyafetler, şık çizmeler halinde bir şey. Bu da Haydarpaşa civarlarında çantasının içinde bir şey aramaya başladı. Ama nasıl hararetle ve panik içinde bir arayış. Ben anca cüzdanımı, ev anahtarımı veya pasaportumu filan bulamadığımda o hışımla çanta karıştırırım. Daha önemsiz bir şey için elimi yormaya değmez, üşenirim yani. Kadın çantayı altüst etti, arada ofluyor, pufluyor. Büyük bir bunalımda ve çok ciddi bir şeyini unutmuş besbelli diye düşünürken en sonunda buldu aradığını, parfümmüş abicim. Pıst, pst sıktı onu, rahatladı. Parfümünü bulamasa dünya yörüngesinden sapacaktı sanki. Hey yarabbim.

Etraftaki insanların bu hallerinin ve vapurda devamlı hükümet icraatlarını öven tv kanalının beynimi içten içe zitmesi yüzünden bir ara suya atlayıp, yolun geri kalan kısmını yüzerek tamamlama isteğine kapıldım (bu arada Oğuz Atay'ın Tehlikeli Oyunlar'ını okumakta olduğumdan arada kendimi tutamayarak kıkırdadığımı ve benim de başka insanlar için oldukça tuhaf bir görüntü çizdiğimi itiraf etmeliyim. ama rahmetlide deha, yetenek, bir de üstüne ne tatlı bir mizah var. hastasıyım ve doyamıyorum yazdıklarını okumaya). Yine de gün güzeldi. Bir dahaki buluşmada Kuledibi'ndeyiz kısmetse.

Aha bu da Haydarpaşa'nın hali. Çok fena :(

Fırtınalar Koparsa Kopsun...

2010-11-29T17:30:00.017+02:00

Ben artık yaş itibarıyle ajans dinleme tadına eriştiğimden olsa gerek, bu meteoroloji konularıyla, hava şu anda kaç dereceymiş, yarın ne olacakmış, önümüzdeki yirmi gün yağış bekleniyor muymuşla pek bir ilgiliyim netekim. Aynı gerzeklik kapsamında Wikileaks olayından zerre kadar haberim olmamasını örnek verebiliriz mesela.

Neysem farkında mısınız bilmiyorum ama havasal olaylarda bir takılıp kalma durumu mevcut bu sene. Yazın topumuzu kanırtarak iyi pişmiş kıvamına getiren Eyyam-ı Bahur sıcakları bir hafta sürecek denmiş, oysa yirmi yıl boyunca hız bile kesmemişti. Keza pastırma yazı denen Kasım ayının başlarındaki bir hafta, on günlük süreç de birinci ayını tamamlamak üzere lanet olası. Bütün yazını soğuk hava bekleyerek geçiren bir kişi olarak çok içerliyorum bu duruma ve ayrıca Kasım ayında terlemek istesem Kolombiya'ya gider orda yaşarım di mi, ne işim var kuzey yarımkürede sonuçta? (Kolombiya az farkla kuzey yarımküredeymiş, baktım. İnsanda sinir, huzur bırakmadınız ukala dümbelekleri. Değiştirmiyorum ulan ülkeyi, inat ettim.) Normalde bir gün hadi bilemedin iki gün boyunca esen lodos, hele bir de fırtına modundaysa beş gün sürmez anasını satayım. Bu ne be?

On beşinci katta ve güney cepheli olmasından gayrı lodos fırtınaları Halloween tadı bırakır bizim evde. Rüzgar evin dört bir duvarına vurur, her yerden tren düdüğü gibi sesler gelir, her şey devrilir ve kırılır vesaire. Benim bir arkadaşım var, resmen kendi gölgesinden korkar. Ne kadar kötü bir yapım olduğunu tesbit etmek için beraber izlediğimiz ve hedef kitlesi on iki yaş civarı kız çocuklar olan ünlü bir vampirli film esnasında gözlerini filan kapamıştır "ay bakamıycam" diye. Ahanda bu kişi, seslerden ürküp bu evde barınamaz lodos fırtınası esnasında mesela.

Bugünkü fırtına bayağı esaslı bir de. Balkondaki pimapenler gerilimden pörtlemesin diye hafif aralamış bulundum, bu sefer de basınç yüzünden kulaklarım tıkanıp tıkanıp açılıyor mütemadiyen, var mı ötesi? Fekat esas garabet durum şudur; afedersiniz hacetimi gidermek için tuvalete gittiğimde kuburun içindeki suyun, içine şeytan girmişcesine, dubalar üzerindeki Karaköy iskelesi gibi sallanıp, çalkalandığını tesbit ettim. Takdir edersiniz ki, hacetin orta yerinde ifrazatınızın yükselip, popo nahiyenize geri değme ihtimali pek de hoş bir şey değil ve insanda konstrasyon namına bir şey bırakmıyor. Fen ilmi konusunda engin bilgiye sahip Nazif Beyciğimizin konu hakkında tarafımı aydınlatmasını rica ettim e-mesaj atmak suretiynen, ancak kendisi Namaz Hocası'nın yeni baskısını bulabilmek için Cağaloğlu'na gitmiş, cevap veremedi.

Merakımı giderebilen olursa çok sevinirim, saygılarımla.

"Yaradana Kurban" on Conan

2010-11-29T01:15:00.003+02:00

Hem yakışıklı, hem cool, üstüne bir de komik. Olmaz olsun böyle adam be.

Haydarpaşa Garı

2010-11-28T16:03:00.004+02:00

Evimden görünen durum...

İki dakika önce umutluydum ama bu ülkede bir insanın umudu bu kadar sürebiliyor maalesef.

Veli Pörtlemesi

2010-11-28T15:04:00.012+02:00

Dönemin ilk veli toplantısı bugün yapıldı eniğimin okulunda. Her gün sabah akşam okulda olduğum ve bütün öğretmenlerle al takke ver külah halinde bulunduğumdan gayrı bu toplantıyı zarif eşime sattım. Dün gururlanma sırası Şulem'deydi, bugün ise bende :)

Kızım çok da kolay bir çocuk olmamasına rağmen öğretmenlerinin yüreğinde bir taht kurmuş, o belli. Hepsi bir yöntem geliştirerek çocuğa erişmeyi başarmış, sonuçlar almaya başlamış ve her şeyden önemlisi de onu çok sevmişler. Örneğin beden öğretmeni, Zeynep'in boş boş yakalamaca oynamayı reddettiğini ama komplike kuralları olan bir yakalama oyununa büyük bir şevkle katıldığını anlatmış. Önce takla atacaksın, iki kere ip atlayıp, engelli koşu yaptıktan sonra raketle topa vuracaksın türünde bir turnikeye herkesten önce atladığını söylemiş. Sınıf öğretmeni bilişsel her alanda ileri düzeyde olduğunu, sınıftan bir kızla amansız bir yarış halinde bulunduğunu anlatmış. Ben dünyanın en hırssız insanı olduğumdan ve hırslı kişilerden de pek hazetmediğimden esasen bu rekabet işinden hoşlanmıyorum ancak öğretmeni bunu faydalı ve sağlıklı buluyormuş. Ayrıca ben ne kadar hoşlanmasam da Zeynep bu alemin en hırslı insanı muhtemelen. Nerden geldi, neden kaynaklandı bilemem ama değiştirebileceğim bir durum da değil.

Pek çok öğretmen adalet duygusunun ve özgüveninin gelişmişliğinden, gözlem gücünden, yüksek iq'sundan dem vurmuş. Müzikçi müzik kulağının müthiş olduğunu ve izin verirsek teneffüslerde, boş bulduğu zamanlarda Zeynep'le birebir müzik çalışmak istediğini, resimci ise kendisinin resim konusunda "bu okulun tarihinde görmüş olduğu en yetenekli çocuk" olduğunu beyan etmiş, biraz abartılı olsa da :)

Hatırlıyorum; annem her veli toplantısından geldiğinde duyduklarından dolayı göğsünün kabardığını söylerdi. Sadece beni mutlu etmek istediği için böyle dediğini, ben ise aslında her şeyin içten içe çok kötü olduğunu düşünürdüm (o zaman da kaygı bozukluğu vardı bende :)). Ama ne demek istediğini şimdi anladım. Benim de göğsüm kabardı.

Zeynep pek çok şeyi kendisi başardı, biz aksadığı yerlerde ona destek olup yardım ettik sadece. Güçlü bir kızım var, umutluyum.

I Feel Pretty

2010-11-26T09:29:00.008+02:00

Doktor gözetiminde antidepresan kullanmaya başlayalı neredeyse bir ay oluyor.

Bu da şu demek; ilaç kanda gerekli düzeye ulaşmış, başlangıçta gözlenen yan etkiler neredeyse sıfırlanmış ve sihrini göstermeye başlamıştır. Eskiden taktığınız şeyleri aklınıza bile getirememe, sinirlendiğiniz şeylere ise gülüp geçme durumu vücuda gelmektedir. Herkesi ve her şeyi sevmekte hatta (allah düşmanıma göstermesin!) hoşgörülü filan olabilmektesinizdir.

Halihazırda en düşük dozda olmama rağmen bu sabah resmen aşağıdaki gibi ve hatta aynı şarkıları söyleyerek güne başladım. İnsanlıktan çıkmak bu valla. Şimdi öldürün beni!

I Love You, Javier!

2010-11-20T21:26:00.011+02:00

Malum bu aralar koleksiyoncu kişiliğim ön planda. Dün bir TV kanalında rastladığım Annie Hall'dan sonra Woody Allen amcamızın bütün filmlerini edinmeye verdim kendimi.

Çok severim kendisini, üretkenliği nedeniyle de ayrıca takdir ederim. Birkaç gün içinde edinmiş olacağım filmler ve yapım yılları aşağıda;

/1965.What's New Pussycat
/1966.What's Up Tiger Lily
/1969.Take the Money and Run
/1971.Bananas
/1972.Everything You Always Wanted To Know About Sex
/1972.Play It Again Sam
/1973.Sleeper
/1975.Love and Death
/1976.The Front
/1977.Annie Hall
/1978.Interiors
/1979.Manhattan
/1980.Stardust memories
/1982.A Midsummer Night's Sex Comedy
/1983.Zelig
/1984.Broadway Danny Rose
/1985.The Purple Rose of Cairo
/1986.Hannah And Her Sisters
/1987.Radio days
/1987.September
/1988.Another Woman
/1989.Crimes and Misdemeanors
/1989.New York Stories
/1990.Alice
/1991.Scenes From A Mall
/1991.Shadows and Fog
/1992.Husbands and Wives
/1993.Manhattan Murder Mystery
/1994.Bullets Over Broadway
/1994.Don't Drink the Water
/1995.Mighty Aphrodite
/1996.Everyone Says I Love You
/1997.Deconstructing Harry
/1998.Celebrity
/1999.Sweet and Lowdown
/2000.Small Time Crooks
/2001.The Curse of the Jade Scorpion
/2002.Hollywood Ending
/2003.Anything Else
/2004.Melinda And Melinda
/2005.Match Point
/2006.Scoop
/2007.Cassandra's Dream
/2008.Vicky Cristina Barcelona
/2009.Whatever Works

In Treatment Part II

2010-11-06T20:19:00.005+02:00

Valla bu sefer hasta benim, Paul Weston'um ise bir kadın psikiyatrist.

Uzuuun süredir kendiminki sanıp eniğimin hayatını yaşıyordum. Kendime ait tek şey, arada spor salonuna gidip yaptığım spor ve bu güzide blog idi. Enik okula başladı, hayata atıldı, ben de artık kendi hayatıma devam edebilmeliyim dediğim noktada terapiye ve ilaç tedavisine başladım. Esasen insanın "hayatıma devam edemiyorum, annelikte sıkıştım kaldım" türünde bir düşünce yüzünden ilaç kullanmak zorunda olması pek cool bir şey değil. Ancak kendi kendimize beceremediğimiz olaylar karşısında azıcık kimyasal yardımı almanın vücudumuzdan başka kime, ne zararı var ki? Di mi?

Bir de bu tür durumlarda hep kar-zarar dengesi tartışılıyor. İşte nedir; Evet bu kişi kullandığı anti-depresan yüzünden sokakta salyaları akar vaziyette gezecek kadar durgunlaşacak, iki ila ikiyi toplayamaz hale gelecektir. Bu da ilacın beyne ettikleri yüzündendir. Yani çok zararlı. Ancak kişi ilaç kullanmasa hali ne olacaktır? Bu ikilemde hangisi taraf ağır basarsa o yönde karar kullanılıyor. Netekim ben de ilaç kullanmadığım zamanlarda endişe topu haline gelip, kendimi ve etrafımdakileri kanser ettiğimden doktorlar ilk seansın sonuna kadar bile bekleyemiyorlar reçetelerine sarılmak için. Demek bundan sonra hep böyle, n'apalım katlanacağız artık...

Bu arada blogu birkaç gün için kapatmam arbede yarattı. Okurlarım, yirim sizi binevi. Alınanlar, kırılanlar mı istersiniz, teknik bir sorun var diye blogger'a başvuranlar mı istersiniz, 'akıllı ol! aç bir an önce' diye aba altından sopa gösterenler mi... Öbdüm hadi, daaalın.

İskelede Gizem Yapan Pardesülü Kişi Benim

2010-11-02T18:24:00.030+02:00

Sevgili okurlar,

Sizlere bu güzide yazımda tamamen çok saftorik bir insan olmamdan kaynaklanan bir şeylerden bahsedeceğim. Hayatımdaki gizemler, bir türlü anlayamadığım ve ne olduklarını pek merak ettiğim şeyler.

Bir kere ne denli saftorik olduğum konusunda kıs kıs güldüğünüzü görür gibi olup fenalaşıyorum ancak bakın işte ilkokul birinci sınıf seviyesindeki giriş bunu alenen gösteriyor bence. Yaratmaya çalıştığım imajın tersine, aynen Şulem'in iddia ettiği ve geçen gün yüzüme de söylediği gibi aslında ne asosyal, ne deli, ne de kötü kalpli bir insanım. Pamuk şekeri gibi, fıstıklı lokum gibi, daha da kötüsü normal gibi bir şeyim ve de bu karmaşık hayata dair anlayamadığım çok şey var. İşte naçizane bunlardan birkaçı;

* Şimdiye dek yaratılmış olan stereotipler ne derece doğrudur, çok merak ediyorum. Mesela;

- Gerçekten çekik gözlülerin topu kötü araba kullanır mı?
- Sadece homoseksüeller mi müzikallerden hoşlanır? Ben müzikal hastası ve pala olduğum için esasında homoseksüel miyim?
- Yahudiler hep cimri midir?

- İtalyan erkekleri çekici midir? (Koskoca İtalya'da bi tane eli yüzü düzgün adam görmedim be! Olmaz olsun böyle yanlış stereotip.)

* Eski yıllarda bir gün zarif eşimle Carrefour'da seyir halindeyiz. Alışveriş yaparken bir tanıdığımıza rastlıyoruz. Bu kişi aslında tek başına bir blog konusu olabilir. Üniversite filan okumuş, bir bankada yöneticilik yapmakta olan otuz yaş üzerinde ve o sıralar yeni evli bir beyfendi. Bu kişi kadınlara boşu boşuna maaş ödenmesin, değerli yöneticilerimiz onlara verilen parayı erkeklere versin istiyor. Böylece kadın, yeri olan evinde kalabilecek ve gelirde eksilme olmayacakmış. Son derece müthiş bir buluş yapmış gibi heyecanla ve devamlı bundan bahsediyor. Artık kendisine bakacak birine ihtiyaç duyduğundan evlenmek istediğini söylüyor. Evleneceği kadının mutlaka bakire olması gerektiğini, kendisine ait olan ‘kapalı kadın mutlaka bakiredir’ düsturundan hareketle, bu görünüşte bir kadını tercih ettiğini dillendiriyor filan. Kişinin bu paleontolojik özellikleri, yaşadığım dumur ve takibinde bünyeyi saran gizem bulutuyla alakalı değil aslında ama aklıma gelmişken anlatayım dedim. Hem bir tesadüf eseri bu satırlara denk gelir ve kendi hakkında yazılanları okursa, belki (olmaz ya) bir türlü durduramadığı çenesinin ne fena bir şey olduğunu görüp, azıcık kendinden utanır.

Neyse bu kişiyi alışveriş merkezinde elele başka bir hanımla basıyoruz. Selamlaşırken hanımı bize kızkardeşim diye tanıtıyor. Seneler boyunca otuz beş yaşında adamın kızkardeşiyle elele alışveriş merkezi gezmesinin üzerimde yarattığı travma ile boğuşmuş bulunmaktayım. Adam bu arada o derece tuhaf bir kişilik ki, dediği doğru da olabilir ya da üst satırlarda belirttiğim gibi senelerce futbolda kullanılan taç lafının esasen ingilizcedeki 'touch' demek olduğunu iki-üç gün önce idrak edecek kadar naif ve tombul birisiyim. Ancak bu satırlardan ‘abicim, kaçamak yapıyorsanız da İstanbul'un en kalabalık ve açık havası ter kokan yerlerinden birinde takılmanıza halen aklım ermiyor’ da demek istiyorum izninizle. Eşşek kadar olmanıza rağmen kız kardeşinizle aşk yaşayarak dolaşmanız son derece normal bir şey ve esas bunu garipsediğim için ben tuhafsam, onu da dile getirmek konusunda -size de sapık damgası vurmam kaçınılmaz olsa dahi :)- özgürsünüz mutlaka.

* Bir çocukluk arkadaşım var. Bebeklik diyelim hatta. Kendisi siyahi. Bayağı bildiğimiz, doğuştan kaslı, bembeyaz dişli, harbi bir Afrikan-Amerikan. Annesi siyah saçlı ancak şeffaf denecek kadar beyaz tenli bir kadın, babası ise bildiğimiz sarışın, yeşil gözlü, Herrey’s üyesi gibi bir adam.

Bu evliliğin zenci bir bebek üretemeyeceği gerçeğini iki sene önce filan idrak edebilmiş bir kişiyim. Seviyörüm kendimi. Eğer böyle bir şey olabiliyorsa da hangi mendel kanununa göre olabiliyor, merak içindeyim. Aydınlanabilirsem müteşekkir kalacağım.

* Gizemden ziyade geyiğe girebilir bu. Senelerdir ben 17 Ağustos gecesi ardarda iki tane deprem olduğunu iddia ediyorum. Bunlardan biri İzmit'te gerçekleşti, diğeri ise İzmit depreminin tetiklemesiyle bir iki saniye sonra başlayan ve bize daha yakın olduğu için daha şiddetli hissettiğimiz İstanbul depremidir. Hani şu, 30 yıl içinde %60 olasılıkla gerçekleşmesi beklenen, hepimizi aklımıza geldikçe korkutan deprem. Allahaşkına desin biri bana. Öyle olmadı mı gerçekten? O gece deprem yavaşlayıp ve hatta biter gibi olup, tekrar şiddetlenmemiş miydi? Yoksa bu tamamen sadece bana ait bir hayal midir? Eğer gerçekten benim dediğim gibi olduysa da, hızlı düşünmek yurdum insanına ait bir özellik olmadığından, bunun o an planlanarak tek deprem gibi halka lanse edilmesi ihtimali de uzak geliyor açıkçası. Uzun vadede düşünülebilir 'dur lan, bu beklenen İstanbul depremi hikayesinden iyi para kırarız biz' veya ‘bu musibeti halkı bilinçlendirmek için kullanalım fırsattan istifade’ şeklinde. Ama hemen ertesi gün... Sanmıyorum ya. İkircikler içindeyim kaç zamandır. Aramızda deprem uzmanları var. Deyin gayrı. Bu konuda sıkılmış sıkılmış surf ederken arada şuna da denk geldim, izleyin gayrı :)

Uzaylılar Türkiye'de

* Şu kişilerin meslekleri tamamen yalan mıdır?

- Camlarını açık bırakıp evden çıktığı için evini su basan meteoroloji mühendisi,
- Obsesif/kompulsif bozukluktan muzdarip psikolog veya psikiyatrist,
- Obez diyetisyen,
- Dahi anlamındaki -de ekini bitişik yazan Türkçe öğretmeni, (veya herhangi bir ders öğretmeni de olabilir)
- Yukardakine benzer olaraktan ilkokul üçte matematik yüzünden sınıf tekrarlama eşiğine gelmiş matematik mühendisi.

Saygılarımla.

Müzikaller

2010-10-28T18:16:00.009+03:00

Bu aralar kendimi arşiv çalışmalarına adadım. Latin filmleri arşivi listesini oluşturmak üzereyken aniden kendimi müzikallere sardırmış halde bulayazdım. Süper de eğlenceli oldu kısmetse. Tabii burda mecburen müzikal filmlerden bahsediyorum. Deli gönül isterdi ki bir şekilde esas tiyatro çekimlerini de bulabilsek bunların ve bir Rent olsun, bir Hair olsun, bir Grease olsun, seyrederken omuz titretip kendimizden geçebilsek. Hatta üçüncü dünya ülkesinde yaşamasak da hepiciğini canlı canlı seyredebilsek!!

Sadece aklınıza gelen değil, defalarca kere seyredip hatmettiğiniz, şarkı sözlerini kendi adınızdan daha iyi bildiğiniz müzikaller nelerdir? Geri beslemenizi, yorumlarınızla beraber hasretle bekliyorum. Lav ya!

In Treatment

2010-10-27T12:41:00.005+03:00

Ailemizin doktoru Paul Weston sonunda terapiye geri döndü. Bir senelik aradan sonra tüm zamanların en şahane dizilerinden In Treatment'ın üçüncü sezonu iki gün önce Amerika'da yayınlanmaya başladı. Seviyörüm hararetlen.

Uruguay'dan Yakı Getirttim

2010-10-21T11:45:00.011+03:00

Ulan bu ne? Biraz önce bi öksürdüm, resmen akciğerim ağzımdan dışarı fırladı. Çok hastayım kuzucuklarım. (Yukarıdaki resmi indirdiğim sitede, sitenin adı olarak 'sevgili bul' yazıyordu. Nathıl?)

İki gün önce ciğerimde ağrı ile başladı bu meret. Senelerdir benle yaşamaktan, üzüm üzüme baka baka kararır olmuş olan çilekeş zarif eşim hemen zatürre teşhisini yapıştırdı. Gerçi hastalığın tuhaf ilerleyişi, içerken ıhlamuruma devamlı sümük akması ve göğsümden gelen perili ev seslerinden kıllanmadım desem yalan olur. Hem kıllanmasam zaten, şanıma uygun olmaz. Dün ateş de fırlayınca hastaneye gidiyor gibi oldum ancak 'bir çorba içeyim bakayım'la durdum. Kesin ve net ifade ediyorum. Gribin tek ilacı sıcak, limonlu çorbadır güzel kardeşlerim. Antibiyotikmiş, parasetamolmuş, vitaminmiş hepsi yalan! Kandırmayın bunlarla bünyenizi. Bu arada ben vitamin diye bir şey olmadığına inanıyorum. Varsa da sadece taze ve anında tüketilen şeylerde, o da eser miktarda vardır anca. Öyle hastalığı iyileşticek, mikroplara karşı bedeni koruyacak miktarda filan kesinlikle değil. İlaç formunda olanlar ise tamamen hikaye. Tabii mesleğim matematik mühendisliği olmasına rağmen matematiğin de büyük kısmının yalan, pek çok şeyin aslında hiç de olmadığını filan düşünen bir kişi olduğumdan bu dediklerimi ciddiye almamakta süper haklı olabilirsiniz. Orası size kalmış. Neyse... Çorba diyorduk. Efenim çorbayı bünyeye indirmemle, ter atıp evin içinde perendeler atarak dolaşmaya başlamam bir oldu resmen. Bildiğimiz mucize yakı. Hem Uruguay'a gerek yok, Çanak Kebap'tan geliyor üç saniye içinde. Veyahut narin vücudumun mikropları denize dökmesiyle çorba tam aynı dakikaya denk geldi, o kadarını bilemeyeceğim.

-Domuz gibi sağlıklıyken çok iş yapıyormuşum gibi- iki gündür mütemadiyen yatakta, tercihen de salya akıtarak uyumaktayım. Bir sayfa kitap, uyku, bir tane yirmi dakkalık dizi, uyku şeklinde... Birileri kızımı okuluna atıyor, alıyor filan. Gerginlikten eser kalmadı, dünyanın en şahane kişisiyim. Bu arada gergin yazımı okuduktan sonra akın akın üzerime gelen güruhun tımarhaneye gitmem konusundaki ısrarı neticesinde 30 Ekim'de psikiyatristten randevu almış durumdayım. Düşün yakamdan! Bi rahat rahat kasılamıyoruz sizin yüzünüzden be.

Ek: Kininli Gripin :)

Gerginsiniz Bugün

2010-10-18T09:10:00.006+03:00

Sebebini bilmediğim ve anlamadığım bir stres dönemi yaşıyorum. Yok yani yanlış anlaşılmasın, hayatımda pamuk gibi olduğum bir zaman dilimi pek olmamıştır. Antidepresan ilaç kullanırken ve hamileyken hormonların etkisiyle biraz öyleydim sanırım. Esasen yaratılış itibariyle anormalim, bunu herkes biliyor ve kabullendi. Yalnız bu seferkini, hayatım boyunca endişe topu halinde yaşayan bir kişi olarak ben bile anlayamıyorum.

O kadar gerginim ki alnım yoruluyor. Sanırım kaşlarım devamlı kalkık ve indiremiyorum. İstemsiz bir şekilde öyle duruyor. Midem devamlı cendereler içinde. İki üç günde bir yediğimi burnumdan getiren bir mide ağrısıyla boğuşuyorum. Başım her gün ağrıyor. Hatta geçen gün bir 'ultimate migren' krizi geçirdim. Leblebi gibi ağrıkesici yutarken 'Fazla dozdan ölürsem de ölürüm abicim, ölüm bundan daha beter bir şey olamaz ya' tadına eriştim. Bir yandan ölümle bu kadar barışık bir kişi gibi görünürken, bir yandan da vücudumda oluşan bir sertliğe hemen kanser teşhisi koyabiliyor ve bu teşhis sebebiyle arka arkaya uykusuz geceler geçirebiliyorum. Bu tür gecelerde kemoterapim esnasında eniğime kimin bakacağını filan planlarken bulabiliyorum kendimi gayet. Sivilce patladığında ise buna inanamıyor, 'ur patlar mı?' diye insanlara soruyorum. O derece gerginim. Her gün eniğimi okula bıraktıktan saatler boyunca kasılıyorum. Sınıfına çıktı mı? Ya bir yerden aşağı düşerse? Ya bina içinde kaybolursa? Ya merdivenden yuvarlanırsa? Ya girmemesi gereken bir yere girer, kapı üzerine kapanır ve sesini duyuramayıp orada mahsur kalırsa? Mahsur kaldığı yerden kurtarılamayıp ölürse???? Öylesine gerginim.

Sanılmasın ki bir köşeye sinmiş, sakin sakin geriliyorum. Bu iğrenç durumun yanında inanılmaz derecede de sinirli ve hatta adeta barut gibiyim. Sanki bu halde olmaya hakkım varmış gibi bir havaya da sahibim. Eniğe okuldaki perdelerin desenlerini anlatıyor diye bağırıyorum, zarif eşime benim dışımda herhangi bir kişiye ilgi gösterdi veya telefonundan maç sonuçlarını kontrol etti diye delleniyorum, anneme iki kere üstüste 'tatlı yesene aslı' dedi diye çemkiriyorum. Gergin ve aynı zamanda dayaklığım.

Bir fırın reklamı mı ne var, geçenlerde denk geldim televizyonda. Mucizeler yaratan kadınlar için mucizeler yaratan bir fırın satmaya çalışıyorlar. Kadının yarattığı mucize nedir derseniz; Poğaça. Bu kadar zaten. Kadın dediğin başka ne mucize yaratabilir ki? Erkeğine hizmette eksik kalmaz, kusursuz poğaçalar pişirir en fazla. Şu kadınları övüyor gibi görünüp aslında yerin dibine batıran reklam metinleri yok mu... Yazarlarını da, çekenlerini de, seslendirenlerini de, o reklamlarda oynayanları da, hepsini ama hepsini tepelemek istiyorum. Kadın hakları savunucusu gibi görünmekle beraber bir yandan da gece karanlıkta farlarını yakmadan giden arabaların şoförlerinin istisnasız kadın çıkmasına delirecek gibi oluyorum. Gergin ve bu ülkede yaşamaktan dolayı da çok bıkkınım.

Aranızda gerzek gerzek 'muayyen dönemi geldi zahir' diye kıs kıs gülen, kendince çok komik bir şey söyleyen adamlara da bir sözüm var. Ayda otuz gün süren pms dönemi yaşamaktayım an itibarıyle ve bana bu yorumu yapacakların kafasını kopartma isteğiyle dolup taşıyorum. Kadınlar ayda bir kere kanıyor güzel kardeşlerim. Bu, ne komik, ne ayıp, ne anormal, ne de herhangi bir şey. Alışın artık şuna yaaaa, allahaşkına!!

Gidiyorum, yazdıkça sinirleniyorum rahatlayacağıma.

Okudum, İzledim, Dinledim

2010-10-17T00:02:00.009+03:00

Okudum, The Girl Who Played With Fire - Stieg Larsson

Okuyorum, Cat's Cradle - Kurt Vonnegut

İzledim, Caprica (Şimdiye dek yayınlanan tüm bölümler)

Dinledim (dinlemekteyim, hastasıyım), Iron Maiden - The Final Frontier

Güneşin Pili Bitmiş

2010-10-16T15:14:00.011+03:00

Zeynep yine geçen gün beni dumur etmeyi başardı ki, aslında artık altı yıllık kızımın değişik kafa yapısına bayağı bir adapte olmuş haldeyim :) Hani 'kafanızı çalıştırıp, sudoku çözerseniz yaşlanınca Alzheimer olmazsınız' filan derler ya. Zeynep'e kafa yorayım derken bence benim bu tür şeylere hiç ihtiyacım kalmıyor. Ayrıca insanın çocuğundan daha düşük iq'lu olması hakkaten büyük rezillik.

Neyse diyalog (ben dumur geçirdiğim için monolog da diyebiliriz tabii) şöyle;

- Anne, güneş batarken güneşin pili bitiyor gibi oluyor değil mi?

- Hön?

- Hani el fenerimizin pili biterken de ışığı yavaş yavaş önce turuncu, sonra kırmızı gibi oluyor ya...

- Haaaağğ. Evet, bravo valla. Güzel benzettin.

- (Aniden resim dersinde öğrendiklerine dallanıp) Kırmızı ana renk. Biliyor musun sen? Üç tane ana renk var. Mavi, sarı, kırmızı. Siyah ara renk çünkü bütün renkleri karıştırınca siyah elde edebilirsin. Peki beyaz ne? Ana renk mi? Ara renk mi?

- (Ebenin rengidir Zeynep) Beyaz renk değildir kızım.
- Neden? Renktir. (Defterin sayfalarını gösterip) Bunun rengi ne anne?
- Beyaz.
- Beyaz renktir. Ana renk mi? Ara mı?
- .............

Beyaz ve siyah renk değildir diye öğrenmemiş miydik ya? Eğer gerçekten öyleyse -bana mantıklı gelmiyor şu anda :)- Nasıl anlatacağım yahu bu durumu çocuğa?

Dünya Evi

2010-10-10T12:06:00.031+03:00

Bir asosyalin K2'si düğünlerdir. Endişe ve daralma macerası davetiye elinize ulaştığı anda başlar. Sizde hiç kredisi olmayan veya kredisini zamanla yitirmiş bir kişiye aitse işbu davetiye, hiç düşünmeden bahanenizi hazırlar ve gelmeyeceğinizi haber verirsiniz. Esas problem, en fenası, sevdiğiniz, asla hayır diyemeyeceğiniz bir kişinin düğününe beklenmenizdir. Bundan kaçış yok tabii. Ekemezsiniz edemezsiniz. Aklınızdan ekme düşüncesinin geçmesi bile ayıptır :)

Bir yandan bu işten çok zevk alan, düğünler için yaşayan insanlar tanıyorum. Bir sürü hatta. Bunların merakı sadece düğünlerle sınırlı da değil. Genelde bir yer ne kadar kalabalıksa o kadar mutludur bu kişiler. Mesela pazara gitmeyi severler, boş olan kafelere 'Ne o ööle, Karacaahmet gibi' deyip girmezler, Twilight'ın vizyona girdiği ilk gün, ilk seansına gitmek için erken rezervasyon yaptırırlar, popüler gece klüplerinin dışında içeri girebilmek için saatlerlen sıra beklerler, yazları Alakatı'da Cumartesi gecesi yemek yemeyi özellikle tercih ederler vesaire. Sosyal midirler, yoksa soylarında çingenlik mi vardır bilinmez ama benim kabusum, o kişilerin cennetidir genelde.

Herneyse dün gece böyle bir aktiviteye katıldım kısacası. Allahtan çok yaşlıyım da, artık etrafımda pek fazla evlenen, doğurup dokuyan kişi kalmadı. Çoğu arkadaşım evlilikte ikinci turda, çoğusu bilmemkaçıncı bebelerini hormonlu Semih Erden boyutlarına getirmiş... Herkes ununu eleyip, eleğini asmış, vakitlerinin gelmesini beklemekte. Çok yahşi bu açıdan. Ancak dün gece, yaşayan en eski ve elimde kalan son bekar insanlarımdan birinin düğünü vardı. Bir ay önce davetiyelerini aldığımdan beri karaciğerim iflas etmiş, sivilce dökmekteydim sıkıntıdan. Kendisiyle olan derin hukukumuz münasebetiyle, 'Düğününü eksem olur mu lan? N'olur be' diye izin de istedim ama vermedi kitapsız. 'Gebeltirim' dedi. Bu yüzden eşşek gibi gittik tabii.

Her söylene söylene ve çekinerek gittiğim oluşum gibi bunda da çok eğlendim mutlaka. En stres yaratan şey, devamlı çekim yapan kameralara dedikodu yaparken yakalanma korkusuydu. Onun dışında tabii ki piste çıkmamama rağmen bir ara istemsiz olarak omuzlarımı titrettiğimi farkettim. Demek normal insanlar için eğlencede kopma noktası yaşanmış dün gece, bunu anlıyorum. Ben bu tür olaylara katılmayalı yeni adetler de türemiş. Bir kere hiç bilmediğim bir oyun şekli var. Eskiden halay çekilirdi, oydu. En fazla bir çakma efe çıkar, zeybek ederdi. Şimdi daha çok çocukların 'yağ satarım, bal satarım' oyununu hatırlatan bir şey yapıyorlar. Hızlı hızlı bir yöne doğru gidiyorlar, sonra ters yöne dönüyorlar, arada bir ellerini çırpıyorlar filan. Hayata yabancılaştım görünce. Pistte, meslek olarak dansözlüğü seçmediğine lanet eden tüm göbek atan güruha ise zaman zaman alkollü bir shot ikram ediliyor mesela. Masada oturanlar, kedi çiğere bakar gibi seyrediyor onları. Her düğünde de böyleymiş racon. Neden cool kisvesi altında takılan özürlü insanlara verilmiyor abicim o içki? Hakkımızı savunacak bir asosyal hakları mahkemesi yok mu? Çok içerledim gerçekten. Heyneyse tüm bunlara eğlenirken bir de bizim masa, Kadıköy Anadolu mezunlarından ibaretti ve daha önce bahsetmişimdir, dünyanın tartışmasız en iğrenç insanlarıdır bu okul mezunları ve mensupları (kendilerine iğrenç denmesini de iltifat kabul eder ve sevinirler de mesela, o derece). Herkesle (özellikle de damat pozisyonundaki arkadaşımızla) nasıl alay ettik, kelimeler yetersiz. Kendisinin o akşam yaşadıklarını ve yaptıklarını unutmamasını sağlamak bazılarımızın yaşama amacı olmuştur adım gibi eminim.

Yine de kendisine bu satırlardan mutlu bir hayat, Maldivs yörelerinde tsunamisiz, fırtınasız, müthiş bir balayı diliyoruz... Cheers!

Louie

2010-09-29T18:43:00.013+03:00

Aman yalebbim, geçen gece bu isimde bir diziye başladım. Louis C.K. denen bir stand-up komedyeninin halt yemesi. Kendi yazmış, yönetmiş, oynamış vesaire. Bu adam aynı zamanda şo yazımda bahsettiğim, hasta olduğunu ispat etsin diye karısından bir bardak ishal talep eden kişidir :) Bu bağlamda halihazırda tapıyoruz kendisine. Bir de üstüne geçen sene Parks & Recreation'da Leslie Knope'un erkek arkadaşı olan garip huylu polis rolünde arz-ı endam edip, gönüllerimizi fethetmiştir.

Dizimside hafif bir Seinfeld ve Curb Your Enthusiasm havası koklamakla beraber, hayatımda bir daha bundan daha komik bir şey görebileceğimi sanmıyorum. Dün seyrederken yorgunluktan geberir halde olmama rağmen höykürerek sarsıldım, kendimi yakmak istedim gülmekten.

Şorda da vikipedi anlatır kendisini fiti fiti; http://en.wikipedia.org/wiki/Louie_(TV_series)

Şorda kendisinin gösterisinden bir bukle; Boys vs. Girls

Şorda da dizinin IMDB şeysi, pek yüksek not almış maaşallah; http://www.imdb.com/title/tt1492966/

Bayrak Töreni

2010-09-27T20:34:00.003+03:00

:)

Güncelleme: Olay akşamın ilerleyen saatlerinde delirerek şu raddeye geldi:

Resmin en altında amfi var. Aradaki sarı kısım tuvaletler. Onun yanında, içinde beyaz kedinin ve sarı sedyenin olduğu oda hemşire odası. Amfinin üstündeki dörtlü, lise sınıfları. Diğerleri ise ilkokul. Delirium :)

Kısa Kısa...

2010-09-25T19:10:00.010+03:00

* Zennap okula başladı.

Tahmin edilenin aksine iki haftadır okulun bahçesinde, teneffüslerde sırtına havlu koymak için beklemiyorum. Evdeyim ama okul saatleri boyunca annemin evindeyim, kendi evime ve yalnızlığa da dönemiyorum. Yani kısacası hop oturup hop kalkan sinirlerimi, endişe ataklarımı bloklama görevi yine anneme düştü. Bir yandan kadının haline üzülürken, bir yandan da neredeyse kırk yaşına gelmiş çocuğunun derdiyle halen uğraşmakta olduğunu görüp iyice beziyorum hayattan. Bitmiyor yani anasını satayım.

* Zennap okulun ilk iki gününde sıkıntıdan çıldırdı. Derslere girmedi, kurallara uymayı reddetti, kısaca ortalığı birbirine kattı. Standart çocukları ders olayına yavaş yavaş ısındırmaya çalışırlarken, bizimki derslerin başlamamış olmasının hayal kırıklığını yaşadı şiddetle. 'İlkokulda yeni bir numara yokmuş, anaokulunun aynısı bu. Yine sıkılacağım' deyip at koşturmaya başladı. Ben de mecburen sistemlerine müdahele edip, bu çocuğun önüne entellektüel olarak kendisini uyaran şeyler koymazlarsa, hala 'bir kelebek çizelim, hadi onu keselim ve boyayalım' tadında takılmaya devam ederlerse adaptasyon esnasında türlü dertle uğraşacaklarını bildirmek zorunda kaldım okula. Nitekim matematik ve yazı çalışmalarının başladığı gün, okul içinde yüzünün gülümsediği ilk gün olmuş. Dersler ağırlaştıkça bizimki daha da mutlu olacak, ayan beyan belli bu.

* Senelerin verdiği geç uyuyup, öğlen uyanma rutinimin bozulması nedeniyle hayalet gibi geziyorum günlerdir. Sabah 07:30'da kalkmak, gece 22:30'da sızmak filan ne demek ya! Servis saatlerinin uymaması yüzünden yine yollardayım bir de işe giden sefiller gibi. Çok ağrıma gidiyor valliyi, varlık içinde yokluk yaşıyorum azizim.

* Okulla beraber cahil veli olayına da girmek zorunda kaldım mecburen. Neden hayata yabancılaştığımı, neden zamanla bu derece asosyal bir kişi haline geldiğimi, ned

en artık kimsenin beni anlayamadığını bir kere daha idrak ettim. Tüm velilere oryantasyon sonrası bir anket formu dağıttılar geçen hafta. Anketteki sorulardan birine takıldım, rehberlik öğretmenine sordum. Kadın benim sorumu anlamadı ve alakasız bir cevap verdi. Yıllardır düşük zeka seviyeli insanlarla aynı ülkede yaşamanın verdiği alışkanlık ve tecrübeyle sorumu kadının asla anlayamayacağını idrak edip fazla ısrarcı olmadım, kadını da üzmeyeyim diye üzerine gitmedim. Benden tam on dakika sonra başka bir veli aynı soruyu sordu, ondan beş dakika sonra da bir başkası.... Okuyup anlamaları filan anca. Tabii onlar yine iyi esasen, en azından az aptallar. Bir de %60 oranında soruda hiç bir terslik olduğunu farkedemeyen primat var. Offff offffffffffffff.

* Madem eğitimden gidiyoruz, devam edelim. Bizim geçen ay daha açılmadan batan ve para kaptırdığımız ilkokulda ne dolaplar döndüğünü bir web sitesinde, artık forum haline gelmiş bir ortamdan takip ediyoruz. Burada ara ara işbu ilkokulda çalışan öğretmenler de yorum ve görüşlerini yayınlıyorlar. Alın size bu ortamda bir ilkokul öğretmeninin yazdığı yazımsı (dayanamadım, isimleri xxx'lerken bazı şeyleri de düzelttim bir de);

"sayın veliler ben bu kurumda görev alan hala göreve devam eden bir öğretmenim xxx gitti başımıza yyy ve yalakası zzz geldi 1 haftaya kadar seferberliklerini ilan edecekler bu kadar yalancı iki kişi ancak bu kurumda olur...yyy ile kkk muhasebeci dost hayatı yaşıyo...bu adam başımıza müdür işte zzz bir numara yalaka xxx'e yalakalığı bitti şimdi yyy'de hey koca uru kolejii hey..."

* Kitapmış, sinemaymış, diziymiş hikaye tabii. Ot gibi, iğrenç ötesi bir dönem yaşıyorum hayatımda. Bunu da kendi ellerimle iğrençleştirdiğimin farkındayım tabii, böyle de olmasına gerek yok mutlaka ki. Bugün itibarıyle siktiri çekmiş haldeyim ama. Odama kapandım, yanıma yaklaşmaya kalkanlara hırlıyorum mağara ayusu gibi.

* Ha pardon, kitap diye Serdar Özkan'ın Kayıp Gül adında bir şeysini okuyorum, bekleme odalarında filan beklemem gerektiğinde.

Kolay okunuyor vesaire de, bir insan neden böyle bir kitap yazma ihtiyacı duyar onu da anlayabilmiş değilim. Para kazanmak için filan mı ne bileyim... Yani ben kendim bir kitap yazacak olsam, içimdekileri akıtacak yetenek ve kitaba değer katacak bir bilgi düzeyine filan sahip olsam, o işin sonunda bir nevi Nepal bilgesi kıvamına gelmiş olacağımı düşünüyorum hissiyat olaraktan. Yazdıktan ve kitabımı yayınladıktan sonra en fazla hissettiğim şey, dolu ve beni sıkıştırmakta olan bağırsaklarımı boşaltmış olmanın rahatlığı gibi bir şey olmamalı sanki. Ama şu da var, beni Nepal bilgesi eden şey, başka insana bağırsak gibi de gelebilir tabii. Hey gidi :)

Zeynep'in Yeni Başlangıcı

2010-09-13T15:07:00.004+03:00

Kızım yarın ilkokul birinci sınıfa başlıyor. Heyecandan yerimde duramıyorum.

Sınıfını sevecek mi? Öğretmenlerini sevecek mi? Arkadaşlarını sevecek mi? Yerinde oturacak mı? Öğretmeni dinleyecek mi? Teneffüse çıkacak mı? Derse geri girecek mi? :) Aklımda milyonlarca soru.

Dünyanın en yaramaz çocuğu olduğum için benim annem, çok daha endişeli bir şekilde götürmüş beni ilkokulun birinci gününe. Kalabalığa karışıp uslu uslu sınıfıma gittiğimi görünce de çok şaşırmış. Şu güne kadar hiç anlayamamıştım neye heyecanlandığını...

Umarım her şey iyi olur.

Arıların İntikamı

2010-09-08T19:47:00.015+03:00

Tatilimizin ikinci yarısını geçirmek üzere çorak cennetimiz Aspat'tan Marmaris'e doğru yola koyulduk ve Marmaris'e de yangınla girdik. Bunu bize söyleyen kişinin 'Suratımda sivilce çıktı' der gibi 'Yangın çıktı' demesinden de anladık ki her gün yanıyor demek buralar. Yangını ve balıyla ünlü tatil yöremiz! Kentin bayağı içinde bir yerler yandığı için jandarma Beldibi'nden aşağı saldı bizim arabayı. Muğla'lı okurlarım varsa lütfen cevaplasınlar. Beldibi ne zaman oluştu? Marmaris'in sırtını dayadığı dağların eteklerinde kurulmuş bir yer. Marmaris'in kuyruğu gibi görünüyor. Uzun süredir yerleşilmiş gibi hem de. Ben en son buraya gediğimde Beldibi diye bir yer yoktu sanki, emin gibiyim.

Neyse Datça için üzerinden geçtiğimiz kısa dakikaları saymazsak o taraflara gitmeyeli temizinden on iki, on üç sene oluyor sonuçta. Zarif eşimle genç, dinamik ve eniksiz olduğumuz bu senelerde Marmaris'in içinde kalmayı çok severdik ve her gün çılgın atarak oraya buraya gezmeye giderdik. İşte bir gün Gökova'da tekne turu yapılır, illa ki Sedir Adası'nda yüzülür, bir gün Hisarönü'nden Bozburun'a uzanılır, Akyaka'ya gidilip azmakbaşında balık yenir, bir gün Bördübet filan edilir. Etrafında gezecek yer çoktur yani Marmaris'in ve hepsi de sanat harikasi gibi, fantastik yerlerdir.

Bu sefer on iki yıl önce neredeyse bulunmayan, şimdilerde ise entel dantel tayfası ve tekneyle gezenlerin popüler mekanı olan Selimiye'yi tercih ettik. Burası Hisarönü'ne otuz km civarlarında uzaklıkta, Bozburun'a çok yakın.

Bu derece de güzel bir yer. Akşamları da çok sevimli. Zevkli döşenmiş balık restaurantları, çok şahane incik boncuk satan bir iki tane entel, minicik ama ışıl ışıl kordon boyu... Esasında balıkçı kasabası olan ve tekne yapımıyla uğraşan bu minik ve mütevazi yer hep öyle kalsa ve tekne turizminin azizliğine uğramasaymış keşke. Çok kapalı bir koyda bu kadar çok tekne demek, denizin otomatikman kakaya, deterjana, vesaireye batması demek bir kere. Bu baabta üzücü bir kirlilik var maalesef. Bunun yanında 'Olsun, ben kendi mamulatımda yüzerim, sakıncası yok' diyen bir kişilerdenseniz bile yüzecek yeri de yokmuş zaten. Küçük küçük iskelelerin üzerinden denize kavuşabiliyorsunuz. Doğası icabı serilebileceğiniz bir kumsalı, taşsalı hatta topraksalı bile yok. Malum ben de huylu bir kişiyim, öyle tahta veya beton iskelelerden doğaya karışmayı sevmiyorum. Bu sebeplerden dolayı gün içinde, bu sefer eniğimizle beraber ordan oraya atmak zorunda kaldık kendimizi. Bir gün Çiftlik'e gittik, bir gün Turgut Şelale'sine, bir başka gün ise Bozburun, Söğüt filan yaptık..

Şikayetçi de değildik ama hatta çok eğlendik. Belki de bizim tarzımız budur, bunu arıyoruzdur. Altı senedir sakin ve yayılmacı tatillerden sıkılmış, gençliğimize dönmeye çalışıyoruzdur... Kimbilir? Ama şunu söyleyebilirim ki Zeynep Bördübet'ten Amazon'a giderken toprak yollarda toz yuttu. İyi oldu, o da artık bizden oldu. Alışsın!

Selimiye'deki otelimiz de pek rahatsızdı. Oda çok küçüktü ve biz ailecek çok büyüğüz. Sığmadık resmen ebat olarak. Bu yüzden tatilimizin ikinci yarısının yarısında Hisarönü'nde başka bi otelde geçirdik. Otel değil, cennetti resmen aslında. Bunca senedir bu kadar harika bir yerde kaldığımı bilmiyorum. Adını, sanını tabii ki burada ilan etmiyorum. Netekim Aspat'a benzemez bura, son derece minik bir tesis. Bulunsun, istila edilsin istemem. Ayrıca kuruluş olarak kendileri de hiçbir yere tabela koymamalarından ve pek de duyulmadıklarından, esasen tanınmayı istemediklerini belli ediyorlar. Bu yüzden bahçesinden kaldığımız odanın görünüşünün resmini ekleyeceğim sadece.

Sadece tek bir kusuru vardı. Hisarönü'ne eskiden gittiğimizde de aynı şeyle karşılaşmıştık, bu sene de o oldu. Arılar... Abicim nedir o arıların durumu? Tamam balcılık yapılıyor civarda, her taraf kovan filan dolu da bu ne saldırganlık, onu anlayamadım. Bizden bir hafta önce oralardan dönen halamın dilini arı sokmuş yemek yerken. Garibim dünyanın en mülayim insanıdır ha bi de. Lokmanıza konuyorlar sonuçta, siz de yediğinize bakmıyorsanız rahatlıkla ağzınıza girebilirler aslında, son derece normal. Oralarda kuru kahvenin içine kor ateş atıyorlar ve çıkan dumanın arıları kaçırdığını iddia ediyorlar. Ama ben o kor ateşin olduğu kasenin bizzat içinde arı yürüdüğünü gördüm yani. Turistleri sakinleştirmek için yalan resmen... Bir de yazık be, galon galon harcanan kahveye. İntikam dememin sebebi de, bir gün havuz başında otururken yaşadığım bir olay. Tuvalette taharet musluğumuzdan bile arı çıkan bir yerde olduğumuzdan normalen havuzun üstü de yüzmekte olan bir sürü arıyla dolu. Ayaklarımı suya sokmuşum, etrafımda da arılar yüzerek serinliyor netekim. Etrafta gördükleri her şeyi soktuklarından tırsıp elimle su attım üzerine bir tanesinin. Hayvan önce suyun ötelemesiyle ileri gitti, uzaklaştı. Sonra zınk diye benim olduğum yöne dönüp, bacaklarıma doğru yüzmeye başladı hızlıca. Önce cool takıldım, biraz daha su attım. Aynı şey birkaç kere tekrarlanınca ortamdan popomu tutmak suretiyle kaçmak zorunda kaldım. O arının vızıltılarına dikkat edildiğinde 'Şimdi belledim ulan senin ananı' dediğini duyabilirdiniz. Ben duydum. Velhasıl bu dinlencede bizim aileyi -üçü Zeynep biri zarif eşim- olmak üzere toplamda dört kere arı soktu. Bodrum'daki piranaya dönüşmüş balıklardan sonra buradaki arı agresifliğini de görünce ister istemez doğanın insanoğluna karşı sabrını yitirdiğini düşündüm.

'Aaaa ne biçim tatil yapmış bu, ne insanlardan bir tiksinme, ne bir nefret, kunil gibi... Eski Hayvan'ımızı istiyoruz' diyorsanız, önceden uyarmıştım ama diyeceğim ben de. Çok süper yerlere gittik bu sefer. İnsanlarda da bir güzellik vardı netekim, aynı kendimiz gibi. O kadar gün boyunca sadece birkaç tane iki yaş üzeri erkek evlat anası kadına takıldım. Burdan onlara kısaca bir seslenmek istiyorum izninizle;
Oğullarınızın pipilerine çok hayran olduğunuzu ve bunu herkese göstermekten 'Bakın ey ahali, bu pipiyi ben yarattım' şeklinde nasıl gurur duyduğunuzu az çok biliyoruz artık. Kız çocuklarda asla bu duruma rastlamazsınız mesela. Çünkü ayıptır di mi kızın orasını burasını açmak? Ancak erkeğin malı meydandadır di mi? Valla siz çocuğunuzun pipisini bütün plaja sergilemekten çekinmiyor, hatta bundan mutluluk duyuyor olabilirsiniz ama biz altı yaşındaki kızımıza kocaman bir erkek çocuğunun neden çırılçıplak dolaştığını anlatmakta zorluk çekiyoruz. Rica ederim giydirin mayosunu oğlunuza. Çok istiyorsanız kendi evinizde, mahreminizde seyredin pipisini. Karışmam sapıklığınıza!

Sapıklık dedim de, Marmaris'in içine de bir gece indik. Dedikleri kadar korkunç hakkaten. Yalnız gezen herhangi kadını oracıkta alıp, elaleme satabilirler gibi bir hava var genelinde. Bir de şansa tekne turu düzenleyen insanımsıların, 'ehehehhehe' diye gülerek, marina kaldırımlarında eminim sırf turistler ne olduklarını şaşırsın ve içlerinden 'Eyvah, işte oldu. Türkler bizi kesecek' diyerek dehşete kapılsınlar diye sergiledikleri ahtapot öldürme gösterisine denk geldik. Malum ahtapot taşa vurula vurula öldürülüyor. Hatta ne kadar çok vurursanız eti o kadar yumuşak olur da denir. Öyyyk be. Yerken iyi di miiaaa? Neyse çocuğu nereme saklayacağımı şaşırdım valla. Güzel başlayan yazıyı dehşetle bitirmeyelim, alkol duvarını çoooktan aşmış bir tekneci abinin yanındakine biraz kırgın, biraz da alaycı bir şekilde ettiği cümleyle sonladıralım istiyorum;
'Adama "Hello how are you?" diyorum, adam bana "No, thank you" diyor.'

Cheers!

Temple Grandin

2010-09-07T21:45:00.018+03:00

Bu kadının hikayesini filmini seyretmeden önce kısıtlı bir miktarda biliyordum. Temple ileri derecede otistik bir kadın akademisyen. Çevresindekilerle iletişim kurabilmek için bir 'alet' kullandığını ve otizmi anlamamızı sağlayacak olan, şimdiye kadar toparlanabilmiş en sağlıklı bilgileri kendisinden edindiğimizi duymuştum. Kadın bu konuda dünya çapında son derece saygıdeğer bir konuşmacı, üniversitede eğitim görevlisi ve bir sürü de kitap yazmış.

Temple otistik çocukların çoğunun aksine, küçükken hayatına giren kişilerin nispeten isabetli tutumları ve yönlendirmeleri neticesinde otizme özgü saplantılarından birini mesleği haline getirmeyi başarmış müthiş bir kadın. Gençliğinde yaz boyunca kaldığı teyzesinin çiftliğinde gördüğü büyükbaş hayvanları kafasına takmış ve hayvan bakımı (animal husbandry) üzerine üniversite eğitimi görmüş. Bunu yaparken ne derece zorlandığının ve ne kadar büyük bir iş başardığının detaylarına girmeme gerek yok, tahmin edersiniz. Sonuçta master tezi olarak, hayvanların mezbahada kesime daha sakin ve paniğe kapılmadan gitmeleri için özel bir yürüme yolu tasarlamış. Yaptığı bu işin ismi 'humane slaughter'. Pratikte son derece büyük fayda getiren ve tabii ki harcamaları da düşüren (aksi takdirde kabul görmesi imkansızdı) bu tasarım, çoğu firma tarafından benimsenmiş. Amerika'da mezbahaların üçte biri şu anda Temple'ın bu planını kullanmaktaymış.

Bu arada yine bu takıntının başka bir kolu olarak da; hayvanların -kafa ve gövdeleri yan taraflarından hafif bir basınçla sıkıştırıldığında- aniden rahatlayıp sakinleştiklerini görüyor ve bunun kendinde de işe yarayabileceğini düşünerek ünlü 'basınç alet'ini inşa ediyor.

İnsanların dokunmasına tahammül edemeyen otistik çocuğun sarılma/sarmalanma ihtiyacını karşılayan ve bu sayede de sakinleşmesini sağlayan bu alet olmasaymış asla buralara gelemeyeceğini, muhtemelen hayatını engellilere bakan bir kurumda geçirmiş olacağını söylüyor. Zira Temple ergenlik döneminde ciddi bir panik ataktan muzdaripmiş ve kendini çok zorlayan krizleri, bu aletin içine girerek atlatmış.

Bu mini tanıtımdan sonra gelelim filme.

Filmi (sinema filmi değil, tv filmidir. hbo'da yayınlanmıştır) çok ama çok beğendim. Bir kere kesinlikle 'Şu özürlü filmleri iyi hasılat yapıyor. Biraz daha sömürelim hadi'ci bir yapım değil bu. Yönetmenin ve senaryo yazarlarının ısrarla üzerinde durduğu gibi, yani Temple'ın hayatının kendi gözünden anlatılmasından ibarettir film. Bunu en iyi Temple'ın kendisi kritik edebilir mutlaka ama misal olarak bana otistik bir insanın seslerden ne derece rahatsız olduğunu göstermeyi başardılar. Kafalarının, fotografik hafızalarının nasıl çalıştığını da çok güzel anlatıyorlar. Karşımızda çok güçlü ve özel bir anne figürü görüyor gibi olmamıza rağmen bence bütün otistik çocuk anneleri böyledir, böyle olmak zorunda kalıyor diyorum ben. Onun yaptığı en önemli şey, çocuğunun alay edilmesi, dışlanması karşısında seneler boyunca yaşadığı tüm üzüntü ve endişelerini bir yana koymayı başarıp, kızının devamlı normal çocuklar içinde, normal bir eğitim alması için insanüstü bir gayret göstermesi olmuş. Temple'ın şanslarından biri de lisedeki fen öğretmeni. Az rastlanan türde olan eğitimci, çocuğu farklılığıyla beraber sevmeyi ve ilgisini pozitif bir alana kanalize etmeyi başarmış. Bu kişiden ve kendisine karşı olan tavrından çok şey modellemiş Temple hayatı boyunca. Yine de hepimiz kabul ederiz ki bu başarı, büyük bir çoğunlukla kendisine aittir.

Filmin sonunda çok gereksiz bir -mezbahada bir hayvanın ölümüne şahit olurken kahramanımızın 'Yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi o an keşfettim, kendimi ilk kez Allah'a yakın hissettim. Hiçbir zaman insanları tam olarak anlayamayacağım ama yine de hayatımın bir anlamı olmasını istiyorum' türünde- çıkarım yapma kısmı var ki, o da olmasa tamamen kusursuz bir seyirlikti diyebilirim. Halbuki otistik bir kadının ölen bir kişinin cenaze töreni esnasında 'Şimdi o nerde? Nereye gitti?' (burada gerçekten nerde olduğunu anlamaya çalışıyor. dün vardı, şimdi nerde şeklinde) şaşkınlığı ve 'Cennete' veya 'Daha iyi bir yere' türündeki cevapları kesinlikle anlayamaması çok daha etkileyici ve gerçekçiydi bence bu sevimsiz Hollywood bitişine kıyasla. Yine de kalan bir saat kırk beş dakika izlenmeye değer.

Grandin'in otizm hakkında yazdığı kitaplardan derlenmiş bir yazı burda.

TV filmi hakkında daha detaylı bilgi şurda.

Temple'ın kendi sitesi ise orda.

Born to Run

2010-09-05T14:40:00.011+03:00

Dönüp dönüp seyredebileyim diye buraya eteç ediyorum bunu. Şayane olmuş hagaden. Ve Jon Hamm için, yaradana şükür! :)

Video'ya şordan da gidebilirsiniz göremiyorsanız: Git!

Hala Youtube açamıyorsanız da ona yapacak bir şeyim yok tabii :)