Bir Delinin Rüya Güncesi No:1

Esasen bu seri benim zarif eşimden daha da zarif kız kardeşine ait. Facebook'ta paylaşıyordu bir ara bunları şanslı bizlerlen ama sonra vazgeçti nedense. Örnek verelim bir tane:

bir delinin rüya güncesi entry no:3... cuma, 19 şubat 2010. kollarımı vücuduma yapıştırmış, başım önüme eğik vaziyette küçük küçük adımlarla koşuyor; bir yandan da "hırt, hırt, hırt, hırt" diye bağırıyordum. ne miymiş bu? tabii ki "rendelenmiş havuç taklidi" yapıyormuşum rüyamda.

Şimdi görüldüğü gibi kendisi gerçekten deli ama kan bağımız olmamasına rağmen aynı benim gibi kendisine deli denmesinden gurur duyuyor. Bu baabta süpersonik rüyasını izinsiz olarak okurlarımla paylaştığım için bana kızmayacağını düşünüyorum.

Hatta şimdi aklıma geldi de; bunun abisi de deli. O da zaman zaman uykusunda konuşuyor. Tecrübe ettiniz mi bilmem ama çok korkutucu bir şey yanınızda birinin uykuda konuşması. Bir gece ben kitap okur, kendisi ise sözde uyurken aniden doğrulur ve otuz iki dişi meydanda sırıtarak:

ZE - Dişlerim güzel mi dişlerim?

AH (tırsak ve minik bir sesle) - Canım, rüya mı görüyorsun? Uyan hadi.

ZE - Heykelimi dikecekler Altıyol'a.

der. Ben ise;

* korkudan altına doldurur*

Gelelim benim rüyaya. Bu antidepresan türü ilaçları kullanırken benim rüya hayatım acayip renkleniyor. Normalde üzerinize afiyed, kütük gibi uyur, rüyalar görsem de bunları çok seyrek hatırlarım. Ancak bu kimyasallar beynimi nasıl pandikliyorsa, How i met your mother oyuncularıyla Ağva'ya tatile gitmemizden tutun da, birkaç ay önce evin içinde kaybolan kaplumbağamız Lavanta'yı meğerse salatanın içine çeşni niyetine katmış olmama kadar geniş bir sosyopatlık yelpazesine yayılan rüyalar görüyorum.

Geçen gece rüyamda ya da kabusumda demeliyim belki de, üniversite gibi bir yerdeyiz. Büyük bir bina ve rüyada akademi diye geçiyor. Artık ne okuyorsak akademide bilemiyorum ama Paul Auster'in son kitabından Hababam Sınıfı öğretmeni ağzıyla; "yazılı imtihan" olacağız. Her akademik ve ineklik gerektiren ortamda olduğu gibi, kambersiz düğün olmaz misali, canım Şulem de orada :D Fakat benimle değil de Kadıköy Anadolu'yu bizim dönemde birincilikle bitirmiş başka bir sınıf arkadaşımız olan Canan ile ayrı bir masada çalışıyor. Ben ise tek başıma işin altından kalkamıyorum. Kitap acayip kazık, eşşek gibi sembollerle, bilmemnelerle dolu. Bana bütün gece gibi gelen ama esas saatle sanırım beş dakikalık bir süre içinde başından sonuna kadar bu kitabı okumaya ve anlamaya çalışıyorum. Bir yandan da beni sattığı için Şulem'e küfrediyorum mütemadiyen :)

Sonunda sınava giriyoruz ama işe bakınız ki gözetmenimiz de kitabın yazarı. Ama onu şu aşağıdaki kişi canlandırıyor (Entourage dizisindeki deli yönetmen Billy Walsh oluyor kendisi [ulan sıçayım, bu ne? :D]):

Bunu, Paul Auster'i şu kitaplarının arkasında hep olan ve Mahmutpaşa mankenine benzeyen resminden başka bir yerde görmemiş olmama bağlıyorum :)

Neysem bir yandan sınavda zorlanıyoruz bir yandan da amcadan hababa fırça yiyoruz son dönem kitaplarını acımasızca eleştirdiğimiz için. "Alın size kitap! Boru muymuş, nasılmış? Benim en kötü kitabımı bile sıkıyosa siz yazın" diye. Adam kendime güvenimi filan öldürdü rüyada, utancımdan yerin dibine girdim Japon gibi. Kan ter içinde uyanmışım.

Kendime Önemli Not: Gece 11'den sonra yemek yeme!